เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างดี อ้วนลิ่งฮวาก็ตื่นแล้ว
วันนี้เธอนัดกับเฉียนจินยวี่ไว้ว่าจะไปออกกำลังกายตอนเช้าที่สวนสาธารณะ
คราวก่อนเฉียนจินยวี่ช่วยเธอไว้หลายอย่าง ทั้งสอนใช้โทรศัพท์มือถือ พาเข้ากลุ่มแชต และแนะนำอาจารย์ของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุให้ เธอจดจำบุญคุณไว้เสมอ จึงอยากมอบของสักอย่างแทนคำขอบคุณ
ในครัว เจิ้งเสี่ยวหมานกำลังทำแป้งทอดต้นหอม อ้วนลิ่งฮวาบอกเธอไว้เมื่อวานแล้วว่าวันนี้จะเอาไปให้เพื่อนสักสองสามชิ้น
“ท่านแม่ พอไหม?” เจิ้งเสี่ยวหมานห่อแป้งที่ทอดเสร็จแล้วด้วยผ้า ก่อนส่งให้เธอ
อ้วนลิ่งฮวารับมา “พอแล้ว”
จากนั้นเธอไปเก็บผักในแปลงมาอีกหน่อย ผักในแปลงช่วงฤดูใบไม้ผลิมีไม่มากนัก มีผักโขมหนึ่งแปลง ต้นหอมเรียวเล็กอยู่ไม่กี่แถว กับกุยช่ายอีกหย่อมเล็ก ๆ ทุกอย่างดูผอมบางและเหี่ยวเฉา ต่างจากผักในอีกโลกหนึ่งลิบลับ แต่ของดี ๆ ที่บ้านก็มีให้เอาออกมาไม่มากจริง ๆ เธอจึงตัดผักทั้งหมดแล้วมัดด้วยเชือกฟาง
เธอตักหัวไชเท้าดองจากไหมาอีกชาม เป็นฝีมือเจิ้งเสี่ยวหมาน รสเค็มกรอบกำลังดี
สุดท้ายเธอไปที่ห้องของไล้จิ้งฟาง หยิบถุงหอมกับผ้าเช็ดหน้าที่เคยกำชับให้ทำไว้ก่อนหน้านี้
ถุงหอมเป็นสีฟ้าคราม ปักลายกล้วยไม้ดอกหนึ่ง ฝีเข็มละเอียดถี่ถ้วน ส่วนผ้าเช็ดหน้าเป็นสีขาวนวล มีใบไผ่ปักอยู่ตรงมุม ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม
โลกฝั่งนั้นมีของดีอยู่มาก ที่บ้านก็ไม่มีของเหมาะ ๆ ให้เอาไปจริง ๆ จึงทำได้เพียงมอบน้ำใจเล็กน้อยแทน
เธอเก็บของทั้งหมดใส่ห่อ เข้าไปในห้วงมิติ พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็มาอยู่ในยุคปัจจุบันแล้ว
สวนสาธารณะอยู่ไม่ไกล เดินสิบนาทีก็ถึง เฉียนจินยวี่มารออยู่ตรงทางเข้าแล้ว เธอสวมชุดออกกำลังกายสีแดงสด ผมรวบสูง ดูกระฉับกระเฉงมาก
“พี่หวัง! ทางนี้!” เธอโบกมือเรียกแต่ไกล
อ้วนลิ่งฮวาเดินเข้าไปหา แล้วยื่นห่อผ้าใบใหญ่ในมือให้ “จินยวี่ นี่ของฝากให้เจ้า”
เฉียนจินยวี่ชะงักไป “ให้ฉันเหรอ?”
เธอเปิดห่อผ้า เห็นแป้งทอดต้นหอม ผักโขม ต้นหอม กุยช่าย หัวไชเท้าดอง รวมถึงถุงหอมกับผ้าเช็ดหน้า แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่ครู่หนึ่ง
“พี่หวัง นี่พี่ทำอะไรเนี่ย? ทำไมเอาของมาให้ฉันเยอะขนาดนี้?” เฉียนจินยวี่รีบปฏิเสธ