ในที่สุดยายจ้าวก็เข้าใจสักทีว่าอ้วนลิ่งฮวาไม่ได้มาหาเรื่องเอาคืน แต่ตั้งใจมาเรียนวิธีด่าคนจากเธอ
“เธอ... เห็นฉันเป็นลิงให้เล่นหัวหรือไง?!” เธอสะบัดมืออ้วนลิ่งฮวาแล้วหมุนตัวเดินหนี
อ้วนลิ่งฮวาวิ่งตามหลัง “พี่จ้าว อย่าเพิ่งไปสิ ด่าอีกสักสองสามประโยคเถอะ”
ยายจ้าวออกวิ่งทันที
พวกผู้หญิงคนอื่นเห็นแล้วก็พากันหัวเราะ จากนั้นก็เห็นอ้วนลิ่งฮวาเลียนแบบสีหน้าของยายจ้าว
ต้องยอมรับว่าเหมือนจริง ๆ
พวกเธอยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม แล้วถามว่า “ลิ่งฮวา ทำอะไรน่ะ?”
อ้วนลิ่งฮวายิ้มตอบ “ไม่มีอะไรหรอก ก็เห็นพี่จ้าวด่าคนเก่ง ปากคอคล่องแคล่วดีนี่นา ที่บ้านฉันทำมาค้าขายอยู่ ถ้าเจอพวกหาเรื่องไม่เลิก ฉันจะได้ด่าจนหงายไปเลย”
หลายคนหุบยิ้มแล้วสบตากัน ป้าหลี่ถามว่า “ลิ่งฮวา ที่บ้านเธอเริ่มทำมาค้าขายจริง ๆ เหรอ?”
อ้วนลิ่งฮวาพยักหน้า “ขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกของกินกับเข็มด้ายน่ะ”
“ขายที่ไหน ในเมืองหรือ?” พี่สะใภ้จางถามต่อ
“เมื่อวานเพิ่งไปขายครั้งแรก ตอนตลาดนัดในเมือง” อ้วนลิ่งฮวาพูดอย่างไม่ปิดบัง “แค่ลองดูก่อน ยังหาเงินไม่ได้เท่าไรหรอก”
เห็นพวกเธอทำหน้าไม่เชื่อ อ้วนลิ่งฮวาก็โบกมือ “ถ้าไม่เชื่อ วันตลาดนัดก็ไปดูสิว่าบ้านฉันขายอะไร ต้นทุนเท่าไร ขายราคาไหน แวบเดียวก็รู้แล้ว”