พอได้บัตรประชาชนมา หวังเหลียนฮวาก็โทรหาโจวเผยทันทีเพื่อบอกเรื่องนี้
โจวเผยหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณป้าหวัง ยินดีด้วยนะครับ! จริงสิ ยังมีอีกเรื่อง ผมสมัครสอบใบรับรองนักแสดงรับเชิญให้คุณป้าแล้ว ลองดูว่าว่างช่วงไหนแล้วไปสอบได้เลย ง่ายมาก แค่ทำตามขั้นตอนให้ครบก็พอ สอบผ่านแล้วจะรับงานนักแสดงรับเชิญได้สะดวกขึ้นครับ”
หวังเหลียนฮวาตอบตกลง พอวางสายก็ตรงไปธนาคารทันที
ธนาคารอยู่ใกล้ประตูตะวันตกของเมืองภาพยนตร์ ก่อนหน้านี้เธอเดินผ่านอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยเข้าไปเลย แถมยังรู้จักแค่ตัวอักษรคำว่า “งาน” เท่านั้น
ข้างในดูสว่างมาก คนก็เยอะ เก้าอี้แทบเต็ม ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ
เธอเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เห็นเครื่องจักรหลายเครื่อง ด้านหน้ามีเคาน์เตอร์เรียงเป็นแถว แต่ละช่องมีกระจกบานใหญ่ฝังอยู่ ด้านหน้ากระจกมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง ส่วนหลังแผ่นกระจกก็มีคนนั่งอยู่อีกคน ดูก็รู้ว่ากำลังทำธุระกัน
รอบ ๆ มีเครื่องจักรอยู่หลายเครื่อง มีคนต่อแถวหน้าเครื่องด้วย อีกทั้งยังมีหนุ่มน้อยแต่งตัวดูภูมิฐานคนหนึ่ง กำลังพูดคุยกับคุณป้าคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หวังเหลียนฮวายืนรออยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้เจอหนุ่มคนนั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
หญิงสาวถามอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ มาทำธุรกรรมอะไรคะ?”
หวังเหลียนฮวารีบยื่นบัตรประชาชนให้ “ข้าอยากทำบัตรธนาคารสักใบ”
หญิงสาวรับบัตรประชาชนด้วยสองมือ ก้มมองแล้วพูดว่า “เชิญทางนี้ค่ะ” จากนั้นก็พาเธอไปที่เครื่องเครื่องหนึ่ง แล้วบอกให้รอสักครู่ เพราะยังมีคนกำลังใช้งานอยู่
หญิงสาวปล่อยให้เธอรอแล้วก็ไปทำธุระของตัวเอง
ไม่นานก็กลับมา พอดีกับที่คนก่อนหน้าใช้งานเสร็จเดินไป หญิงสาวจึงพาเธอไปที่เครื่อง
จากนั้นหวังเหลียนฮวาก็ทำตามที่หญิงสาวบอก เดี๋ยวก็หันหน้าเข้ากล้อง เดี๋ยวก็ใช้ปากกาเซ็นชื่อลงบนหน้าจอ แล้วก็ต้องกรอกรหัสผ่านอีก