หวังเหลียนฮวาโยนกิ่งไม้ไปด้านข้างแล้วพูดว่า “ลองคิดดูดี ๆ ไม่ต้องรีบตอบ”
เฉินฮุ่ยพยักหน้าราวกับใจลอย สายตามองเส้นสองเส้นบนพื้น จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว! ในตำราสอนเรื่อง ‘การปกครองด้วยเมตตา’ แต่คนข้างล่างกลับเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัว จนเปลี่ยนการปกครองด้วยเมตตาให้กลายเป็นการปกครองชั่วร้ายที่ทำร้ายประชาชนได้
“ถ้าลดแค่ภาษีของราชสำนัก ชาวบ้านก็ยังถูกผู้ใหญ่บ้านขูดรีดอยู่ดี แต่ถ้ายกเลิกเงิน ‘สินน้ำใจ’ และภาษีเบ็ดเตล็ดทุกชนิด เหลือไว้เพียง ‘ภาษีทางการ’ รายการเดียว แล้วให้ที่ว่าการอำเภอส่งคนไปจัดเก็บโดยตรง ไม่เปิดช่องให้ผู้ใหญ่บ้านเข้ามายุ่ง... เงินส่วนที่เกินมาก็จะไม่มีที่ให้ไหลไปแล้ว!”
แม้จะตื่นเต้น แต่เขาก็ยังระแวดระวัง ลดเสียงพูดประโยคนี้ลง มีเพียงหวังเหลียนฮวาที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้นที่ได้ยิน
หวังเหลียนฮวามองท่าทางของเขาแล้วอมยิ้มอย่างพอใจ “ฮุยจื่อ แม่เคยอ่านเจอคำพูดแบบนี้เหมือนกัน ‘ปกครองขุนนาง’ สำคัญกว่า ‘ปกครองประชาชน’ ภัยของแผ่นดินไม่ได้อยู่ที่ไม่มีกฎหมาย แต่อยู่ที่กฎหมายบังคับใช้ไม่ได้ การรวบภาษีให้เป็นระบบเดียว ภายนอกดูเหมือนช่วยประชาชน ทั้งยังมีเหตุผลอันชอบธรรม ใครก็พูดอะไรไม่ได้ แต่ความจริงแล้วก็คือตัดช่องทางทุจริตของคนกลาง”
ดวงตาของเฉินฮุ่ยสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงอาทิตย์ เขาตบพื้นดังฉาด “ท่านแม่! แนวคิดนี้ของท่าน ถ้าเขียนเป็นเรียงความวิเคราะห์การเมือง ต้องเป็นมุมเปิดประเด็นที่ยอดเยี่ยมแน่นอน! ลึกซึ้งกว่าการเขียนแห้ง ๆ ว่า ‘ลดแรงงานเกณฑ์ ลดภาษี’ ตั้งเยอะ!”