"เรื่องวันนี้ ถึงฉันจะพูดไป พวกเธอก็อาจไม่เชื่อ แม้แต่ตัวฉันเองตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน"
"วันนี้ฉันกับเสี่ยวหมานขึ้นเขาไปเก็บผักป่า เดินไปถึงกลางเขา ฉันก้าวพลาด ตกลงไป พอลืมตาขึ้นมาก็ไปอยู่อีกที่หนึ่ง"
"ที่ไหนหรือ?" เฉินเจี๋ยถามอย่างอดใจไม่ไหว
อ้วนลิ่งฮวาครุ่นคิด หาคำอธิบายไม่ถูก จึงได้แต่พูดว่า "แดนสุขาวดีของเซียน"
ทั้งห้องส่งเสียงฮึดฮัด อากาศในห้องราวกับถูกดูดจนบางลง
"จริ ๆ หรือ เป็นที่ของเทพเซียนจริง ๆ หรือ" เฉินอิงเสียงสั่น
"ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นที่ของเทพเซียนหรือไม่" อ้วนลิ่งฮวาพูด "แต่ของในที่นั้น ที่นี่เราไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียว"
นางเริ่มนับทีละอย่าง
"บ้านในที่นั้น สูงจนเมื่อยคอแหงนหน้าก็ยังมองไม่เห็นยอด ข้างนอกฝังแก้วใสชิ้นโตขนาดนั้นเชียว!" นางใช้มือเปรียบเทียบ "ใหญ่กว่าของสืบทอดตระกูลของนายกหมู่บ้านคนก่อนหลายเท่า คือใหญ่ทั้งกำแพงเลย!"
"สิ่งที่วิ่งอยู่บนถนนในที่นั้น เป็นเหล็กทั้งคัน ไม่มีม้าลากก็วิ่งได้เอง เร็วกว่ารถม้าที่เร็วที่สุดในเมืองเสียอีก แวบเดียวก็ผ่านไปแล้ว ตกใจจนฉันไม่กล้าขยับเลย"
"คนในที่นั้นแต่งตัว...แต่งตัวโชว์แขนโชว์ขา ไม่รู้จักอาย แต่ละคนหน้าตาสดใส ดูไม่เหมือนคนเคยอดอยากเลย"
"อีกอย่าง" นางลดเสียงลง "ในที่นั้นมีแผ่นอิฐเรืองแสง ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือนิดหน่อย ข้างในมีคนจิ๋วขยับได้ แถมพูดได้ด้วย!"
"ผี!" เฉินไช่อุทานตกใจ รีบเอามือปิดปาก
"ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นผี" อ้วนลิ่งฮวาพูด "แต่ทีหลังดูไปดูมา ก็ไม่เหมือน ที่นั่นสะอาด สว่างไสว คนก็ใจดี ผีแบบไหนกันที่จะเป็นแบบนั้น"