เฉินฮวาก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว: "แม่ พวกเราส่งแม่หน่อย"
อ้วนลิ่งฮวาพูด: "ได้ ไปกันเถอะ"
นางรู้ถึงความคิดของพวกเด็ก ๆ อยากจะเห็นแดนสุขาวดีของเซียนนั่น อยากจะเห็นว่านางไปได้อย่างไร
อ้วนลิ่งฮวาจึงสะพายกระบุงเดินขึ้นเขา ตามหลังมาด้วยคนทั้งครอบครัวเป็นพรืด
ระหว่างทางเจอชาวบ้านหลายคน ต่างก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม:
"ป้าลิ่งฮวา ขึ้นเขาอีกแล้วหรือ?"
"ทั้งครอบครัวเลย ไปเก็บผักป่ากันหรือ?"
อ้วนลิ่งฮวายิ้มรับ แล้วก็ไม่หยุดฝีเท้า
เดินมาถึงเนินเขาวันก่อน ตรงจุดที่เหยียบพลาดเมื่อวาน
"ที่นี่แหละ" นางบอก "เมื่อวานฉันก็อยู่ตรงนี้ เหยียบพลาดแล้วก็ไปถึงอีกฝั่ง"
เฉินฮวาชะเง้อมองรอบ ๆ ก็เนินเขาธรรมดา วัชพืชธรรมดา ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลยแม้แต่น้อย
"แม่" เขาพูดเสียงเครียด "แม่...แม่ระวังตัวด้วย"
อ้วนลิ่งฮวาพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ
นางหลับตา คิดในใจ: ไป ไป ไป
สายลมโชยผ่าน
คนทั้งกลุ่มก็เห็นว่า แม่/ย่า/แม่ยายของพวกเขา หายวับไปต่อหน้าต่อตา คนเป็น ๆ คนหนึ่ง ก็หายไปกลางอากาศต่อหน้าพวกเขาอย่างนั้น
เฉินฮวาหน้าซีด
คนอื่นก็ตกใจไม่น้อย ต่างอ้าปากค้างจนใส่ไข่ได้สองฟอง ขาอ่อนแรงไปหมด
เด็ก ๆ ไม่รู้เรื่อง เฉินเหวินหลงยังถาม: "ย่าไปไหน? ย่าไปไหนกัน?" อีกครู่เด็กก็พูดกับตัวเอง: "ย่าขึ้นเขาไปเก็บผักป่า"
ไม่มีใครพูดอะไร
ทั้งครอบครัวยืนอยู่บนเนินเขา จ้องมองหญ้าที่ว่างเปล่า หัวใจเต้นดังตุ้บตุ้บ
ผ่านไปนาน เฉินฮวาก็หากลับมาเป็นของตัวเองได้
"ได้...ได้" เสียงเขาแหบแห้ง "เรากลับไปทำงานกันก่อน แม่บอกว่าจะกลับมาได้ ก็ต้องกลับมาได้แน่"
คนทั้งกลุ่มพยักหน้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเกรงขาม เดินลงเขาทีหนึ่งหันกลับมามองทีหนึ่ง
อ้วนลิ่งฮวาลืมตา ก็มาอยู่ที่ตรอกเล็ก ๆ อีกแล้ว
ยังเป็นตรอกเดิมเมื่อวาน ลองสองข้างเป็นกำแพงหลังบ้านเก่า ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีประตู เงียบสงบมาก
นางก้มลงมองตัวเอง กระบุงยังอยู่ ตัวยังดี
อ้วนลิ่งฮวาโล่งใจ ยิ้มออกมา
มาได้
วันนี้ก็มาได้เหมือนกัน
นางสะพายกระบุงเดินไปที่ปากตรอก ตามความทรงจำเมื่อวาน หาที่รับคนนั้น