"เปิดมื้อแล้ว! เปิดมื้อแล้ว! วันนี้หมูแดงไส้แน่ ใครช้าอดนะ!"
อ้วนลิ่งฮวาได้ยินคำว่า "หมูแดง" ก็จ้องเขม็งไปที่คนแจกข้าวตรงนั้น อยากจะพุ่งเข้าไป แต่เห็นคนอื่นยังไม่ขยับ เธอก็ไม่กล้า
แล้วก็ได้ยินเสียงเรียก "ทีมถ่ายทำมาก่อน!" กลุ่มคนเดินไปเข้าแถวรับข้าว
"ทีมศิลป์มารับ!" อีกกลุ่มคนเดินไปต่อแถว
"ทีมศพ!"
อ้วนลิ่งฮวาได้ยินชื่อคุ้นหู ก็รีบเดินตามคนอื่นไป เข้าแถวเลียนแบบคนอื่น หันข้างไปมองข้างหน้าบ้างเป็นระยะ
ถึงคิวเธอ พี่สาวที่แจกข้าวกล่องยื่นกล่องสีขาวกับตะเกียบหนึ่งคู่ให้เธอ
อ้วนลิ่งฮวารับมา ยังอุ่น ๆ อยู่เลย! เธอรีบอุ้มกล่องข้าว หามุมหนึ่งย่อตัวลงนั่ง
เปิดฝา—กลิ่นหอมโชยขึ้นจมูกตรง ๆ
ข้าวสวยเต็มกล่อง! ด้านบนมีหมูแดงชิ้นโต ๆ วางอยู่! มีไข่เจียวกับผักเขียวด้วย!
อ้วนลิ่งฮวาตะลึง
นี่มัน...
นี่มันอาหารที่คนกินงั้นหรือ?
ตอนที่สามีเธอตาย ครอบครัวมักขาดข้าว เธอเคยกินเปลือกไม้ เคยขุดรากหญ้า แบ่งข้าวต้มหยาบ ๆ ครึ่งถ้วยให้ลูกทั้งห้าคน จนตัวเองหิวจนยืนแทบไม่ไหว ต่อมาวันดีขึ้นก็เป็นแค่ข้าวต้มผัก ข้าวต้มมันเทศ ปีใหม่ถึงจะยอมเสียเงินกินข้าวขาวกับข้าวหยาบสักมื้อ ได้ชิมรสชาติมันหมูสักหน่อย
แต่ตอนนี้ ข้าวขาวกล่องใหญ่ขนาดนี้ ยังมีเนื้อด้วย แจกให้เธอฟรี ๆ งั้นเหรอ?
อ้วนลิ่งฮวาตะเกียบสั่น
เธอคีบหมูแดงชิ้นหนึ่ง เก็บไว้กินคำเล็ก ๆ อย่างทะนุถนอม
เนื้อเปื่อย หอมเข้มข้น ละลายในปาก
น้ำตาเธอไหลออกมาทันที
อร่อยมาก
อร่อยจนเธอนึกถึงตอนสามีกำลังจะตาย เขาจับมือเธอแล้วพูดว่า ลิ่งฮวา ฉันไปก่อน เธอลำบากแล้ว ชาติหน้าจะมาเป็นสามีเธออีก ให้เธอได้มีชีวิตที่ดี
สามีเธอไม่ทันได้เห็นวันนั้น
เธอกินเนื้อ นึกถึงสามี น้ำตาไหลรินลงในกล่องข้าว
ข้าง ๆ มีเด็กสมทบหนุ่ม ๆ นั่งยอง ๆ กินข้าวไป บ่นไป:
"ข้าวกล่องนี้ไม่อร่อยจริง ๆ หมูมันเลี่ยนเกินไป"
"ใช่ กินแบบนี้ทุกวัน เบื่อจะแย่"
"ฉันสั่งเดลิเวอรี่ไว้ เดี๋ยวมาถึง ทิ้งอันนี้เถอะ"
อ้วนลิ่งฮวาตะลึง
ไม่อร่อย?
เนื้อนี้เรียกว่าเลี่ยน? เธออยู่มา 38 ปี ยังไม่เคยกินเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน!
เธอก้มดูกล่องข้าวตัวเอง แล้วมองกล่องข้าวสองกล่องที่คนสองคนนั้นทิ้งไว้บนพื้น พวกเขาแค่กินไปสองคำ ที่เหลือยังเต็มกล่อง
หัวใจอ้วนลิ่งฮวาเต้นเร็วขึ้น
เธอมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครสนใจ เธอแอบเก็บสองกล่องนั้นมา เปิดฝาดู เนื้อเยอะกว่าของเธออีก!
เธอรีบปิดฝาให้แน่น แล้วมองหากระบุงของเธอ
ใช่แล้ว กระบุงยังซ่อนอยู่หลังกล่อง
เธออุ้มข้าวสามกล่อง ค่อม ๆ เดินไปหลังกล่องนั้น ดึงกระบุงออกมา ค่อย ๆ วางสองกล่องลงไป แล้วปิดฝากล่องของตัวเอง วางลงไปด้วย เธอทนกินแค่ไม่กี่คำ เหลือไว้ส่วนใหญ่ ให้เด็ก ๆ ที่บ้าน
ปิดฝากระบุง เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงโผล่หัวออกไปมองข้างนอก
ทางนั้นยังมีกล่องข้าวอยู่อีกกล่อง เหลือแค่สองกล่องที่ไม่มีใครแตะ วางอยู่ตรงนั้น
อ้วนลิ่งฮวาลังเล อยู่นิดหน่อย แล้วเดินไปถามเสียงเบา ๆ "พี่สาว กล่องข้าวนี้... ยังเอาไหมคะ?"
พี่สาวที่แจกข้าวเงยหน้ามองเธอ "จะเอาก็เอาไปสิ ยังไงก็เหลือ"
อ้วนลิ่งฮวาดีใจสุด ๆ รีบขอบคุณ แล้วอุ้มสองกล่องสุดท้ายไปด้วย
ห้ากล่อง
ข้าวขาวห้ากล่องเต็ม ๆ ยังมีเนื้อด้วย!
เธอย่อตัวลงหลังถังขยะ อุ้มกระบุง ยิ้มจนปากฉีก
คนในครอบครัวทั้งชีวิตไม่เคยกินของดีขนาดนี้มาก่อน
หลานชายคนโตผอมเป็นไม้เสียบไม้ ควรบำรุงแล้ว หลานสาวคนที่สองมักบอกว่าปวดท้อง นั่นเป็นเพราะหิว พอกินเนื้อก็หายปวดแล้ว หลานสาวคนที่สามเพิ่งสองขวบ ยังมีหลานชายอายุหนึ่งขวบ ยังไม่เคยกินเนื้อเลย!
อ้วนลิ่งฮวากำลังคิดวางแผนอย่างมีความสุข ก็ได้ยินเสียงเรียกจากฝั่งนั้น:
"กลุ่มสมทบ! กลุ่มสมทบเตรียมตัว! ฉากต่อไป!"
เธอลุกขึ้นพรวด พรางกระบุงให้มิดชิด ปรบฝุ่นตามตัว แล้ววิ่งเล็ก ๆ ไป
ฉากต่อไป ยังได้ข้าวกล่องอีกกล่อง
ไม่สิ ยังได้เงินอีก
หนุ่มคนนั้นบอกว่า วันหนึ่ง 80 อีแปะ! นั่นเป็นเงินก้อนโตเลย!
อ้วนลิ่งฮวานึกโดยไม่รู้ตัวว่า 80 หยวน เป็น 80 อีแปะ
ตอนบ่ายเลิกงาน อ้วนลิ่งฮวาถูกเรียกไปรับเงิน
เธอสะพายกระบุง ข้าวห้ากล่องซ่อนไว้มิดชิด เดินเข้าแถวตามกลุ่มคนอย่างมีความสุข คนข้างหน้ารับเงินทีละคนแล้วเดินไป ถึงคิวเธอ เธอก้าวไปข้างหน้า รอรับเงิน
คนแจกเงินเป็นชายวัยกลางคน ใส่แว่น ก้มหน้ามองสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่เรืองแสงในมือ พูดโดยไม่เงยหน้า "สแกน"
อ้วนลิ่งฮวาไม่ขยับ
ชายคนนั้นเงยหน้า "ป้า สแกนสิ"
อ้วนลิ่งฮวายังไม่ขยับ
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว "เวแชต หรือ อาลีเพย์?"
อ้วนลิ่งฮวาอ้าปาก จะพูดอะไรก็ไม่รู้
ชายคนนั้นเริ่มหงุดหงิด เสียงดังขึ้น "คิวอาร์โค้ดไง? เอามาให้ฉันสแกนสิ!"
คนที่ต่อแถวข้างหลังเริ่มกระซิบกัน อ้วนลิ่งฮวารู้สึกใจสั่น มือเหงื่อออก
"คือว่า..." เธอพูดเสียงเบา "ฉัน ฉันมารับค่าแรงค่ะ"
"ฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอมารับเงิน? เอาโทรศัพท์มา คิวอาร์โค้ด ฉันสแกนจ่ายให้!"
อะไรคือมือถือ? อะไรคือม้า?
อ้วนลิ่งฮวาฟังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าชายคนนั้นให้เธอเอา "มือถือ" ออกมา เธอพูดตะกุดตะกัก "ฉัน ฉันไม่มีมือ มือถือ..."
ชายคนนั้นวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง หน้ายาว "ไม่มีโทรศัพท์แล้วมาทำงานอะไร? เดี๋ยวนี้ใครเขาให้เงินสดกัน? ก็ไม่ใช่เมื่อห้าสิบปีก่อน!"
อ้วนลิ่งฮวาไม่รู้ว่าโทรศัพท์คืออะไร แต่เธอฟังออกคำว่า "เงินสด"
"ฉันเอาเงินสด!" เธอรีบพูด "คือว่า นั่นอีแปะ!"
ชายคนนั้นกลอกตา "เหอะ" เสียงหนึ่ง "ป้า เดี๋ยวนี้ใครมีเงินสดกัน? พวกเราโอนเงินผ่านโทรศัพท์กันทั้งนั้น เธอไม่มีโทรศัพท์เอง จะโทษใคร? งั้นให้คนอื่นรับก่อนเถอะ!"
อ้วนลิ่งฮวาร้อนจนตารีบแดง
เธอไม่รู้ว่าการโอนเงินผ่านมือถือคืออะไร เธอรู้แค่ว่าหนุ่มคนนั้นบอกว่าวันละ 80 เธอต้องเอา 80 นั้นไปซื้อข้าว ครอบครัวยังรออาหารอยู่!
"คุณผู้จัดการ ขอร้องล่ะ ฉันไม่มีมือถือจริง ๆ..."
สีหน้าเธอต่ำต้อย น้ำเสียงอ้อนวอน ดูจากแต่งตัวก็รู้ว่าเป็นคนผ่านความลำบากมา คนที่ต่อแถวข้างหลังเดิมทีไม่พอใจ แต่เห็นแบบนี้ก็อดอยากจะช่วยเรียกร้องให้ชายวัยกลางคนคนนั้นจ่ายเงินสดให้เธอ
ในขณะนั้นเอง
"เดี๋ยว ๆ ๆ—"
มีเสียงแทรกมาจากข้าง ๆ อ้วนลิ่งฮวาหันไปมอง เป็นหนุ่มที่จ้างเธอตอนเช้านั่นเอง
หนุ่มคนนั้นวิ่งมา มองอ้วนลิ่งฮวา แล้วมองชายวัยกลางคน ยิ้มพูด "พี่ ช่างเถอะ ๆ ป้าคนนี้อาจจะมาจากแถวภูเขา ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ งั้นฉันช่วยแลกให้ไหม?"
ชายคนนั้นกลอกตา "แกแลกเหรอ? แกมีเงินสด?"
หนุ่มเกาหัว "ฉันไปแลกที่ร้านข้าง ๆ พี่โอนเงินส่วนของป้าให้ฉันก่อนเถอะ"
ชายคนนั้นกดโทรศัพท์ไปสองสามที
โทรศัพท์ของหนุ่มดังขึ้นหนึ่งครั้ง เขาก้มดู แล้วโบกมือให้อ้วนลิ่งฮวา "ป้า ตามผมมา"
อ้วนลิ่งฮวารีบตามไป ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
หนุ่มพาเธอเดินไปที่ร้านเล็ก ๆ ข้าง ๆ พูดกับคนในร้านอยู่สองสามประโยค คนนั้นดึงธนบัตรสีแดงออกมาจากลิ้นชัก หนุ่มยื่นโทรศัพท์ให้ คนนั้นสแกน แล้วธนบัตรสี ๆ หลายใบก็ตกมาอยู่ในมือหนุ่ม
หนุ่มยื่นธนบัตรให้อ้วนลิ่งฮวา "ป้า เอาไป 80 เออ แล้วก็อันนี้ด้วย" เขาพูดพลางหยิบซองแดงเล็ก ๆ ออกมา "งานนี้เล่นเป็นศพมีกฎ ต้องให้ซองแดง ผมเผลอหยิบมาให้ด้วย ซองแดงมี 6 หยวน"
อ้วนลิ่งฮวารับเงินกับซองแดงด้วยสองมือ ก้มดูธนบัตรหลายใบนั้น
ด้านบนพิมพ์รูปคน ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร ลองจับดู ลื่น ๆ แล้วก็หยิบเงินในซองแดงออกมา เป็นธนบัตรห้าหยวนกับเหรียญหนึ่งหยวน
ทั้งหมดเป็นสิ่งที่อ้วนลิ่งฮวาไม่เคยเห็น เธองงอีกครั้ง
นี่คืออะไร? ไม่ใช่บอกว่า 80 อีแปะเหรอ? ทำไมเป็นอันนี้?
เธอก็ไม่โง่ หลังจากงงไปพักหนึ่งก็คิดออก: ธนบัตรนี้เป็นเงินของที่นี่ แต่ถ้าเธอเอาเงินนี้กลับไปฝั่งนั้น มันจะต่างจากกระดาษเปล่า ๆ ตรงไหน?
"พี่ชาย" เธอคว้าแขนเสื้อหนุ่มไว้ "เงินนี้ฉันไม่เอา!"