ถ่ายฉากร้องไห้ในงานศพเสร็จแล้ว ตอนผู้กำกับตะโกนว่า “คัต!” เสียงปรบมือก็ดังขึ้นรอบกองถ่าย มีคนตะโกนชมเสียงดังว่า “เยี่ยม!”
หวังเหลียนฮวาหลุดจากบทบาท ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้าอย่างเขิน ๆ
ฉากนี้ไม่ต้องถ่ายซ่อม เพราะมีฟุตเทจมากพอแล้ว หวังเหลียนฮวาร้องไห้ตลอดทั้งฉาก ตอนตัดต่อย่อมใช้ทั้งหมดไม่ได้อยู่แล้ว คงเลือกมาเพียงบางส่วน
ตลอดทั้งฉากเธอเล่นได้ดีมาก ไม่จำเป็นต้องถ่ายเสริมอะไรอีก
ต่อจากนี้ไม่มีฉากร้องไห้ในงานศพแล้ว เหลือเพียงฉากหนึ่งที่เธอต้องยืนเป็นตัวประกอบฉากอยู่ด้านหลังพระเอก ให้เห็นแค่ด้านข้างเท่านั้น เรื่องพวกนี้ตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้วตอนเซ็นสัญญา หวังเหลียนฮวาจึงทำตามอย่างไม่มีปัญหา
ระหว่างเดินไปข้าง ๆ จู่ ๆ ก็มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาหา คนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณป้าคะ เมื่อกี้คุณป้าร้องไห้ได้ดีมากเลย! หนูถ่ายวิดีโอไว้ให้ด้วย ขอเอาไปลงอินเทอร์เน็ตได้ไหมคะ?”
หวังเหลียนฮวารู้ว่าการเอาไปลงอินเทอร์เน็ตหมายถึงอะไร คืนนั้นที่เธอคุยกับเฉียนจินยวี่และคนอื่น ๆ ในสวนสาธารณะ มีป้าคนหนึ่งบอกว่าเอาวิดีโอเต้นที่ถ่ายไว้ไปลงอินเทอร์เน็ต แถมยังมีคนมากดถูกใจไม่น้อย
ก็เหมือนวิดีโอที่เธอเคยดูนั่นแหละ พวกเจ้าของช่องเอาวิดีโอไปลง คนอื่นถึงจะได้เห็น
พอนึกว่าจะมีคนมากมายเห็นหน้าตัวเองผ่านโทรศัพท์มือถือ หวังเหลียนฮวาก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย แต่พอคิดอีกที เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีในโลกนี้ อีกอย่างเธอก็เล่นละครแล้ว จิวเพ่ย์เคยบอกว่าพอละครออกอากาศ จะมีคนดูอีกมาก
เธอจึงพยักหน้าแล้วตอบว่า “ได้สิ เอาไปลงเถิด”
หญิงสาวรีบขอบคุณเธอ แล้วถามต่อว่า “คุณป้าคะ หนูขอถ่ายรูปคู่กับคุณป้าได้ไหม?”