บริเวณนั่งรอของพนักงาน โจวเผยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเป็นระยะ
เขารู้สึกว่าเวลานับถอยหลังบนหน้าจอช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องลำดับพิธีการบนเวที ขาข้างหนึ่งสั่นขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ได้สติ รีบใช้มือกดไว้ แล้วเช็ดเหงื่อเย็นบนฝ่ามือ
“หวังเหลียนฮวา สู้ ๆ! หวังเหลียนฮวา สู้ ๆ!” เขาพึมพำเบา ๆ อดหันไปมองทางหวังเหลียนฮวาไม่ได้—ดีมาก พี่หวังนิ่งสุด ๆ ดูไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด
โจวเผยรีบสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามอย่างหนักที่จะสงบสติอารมณ์ โจวเผย ตั้งสติหน่อย! ในฐานะผู้จัดการ จะตื่นเต้นยิ่งกว่าพี่หวังได้ยังไง!?
บนจอใหญ่เริ่มฉายวิดีโอแนะนำตัว ธงวิญญาณโบกสะบัด กระดาษขาวปลิวว่อน หวังเหลียนฮวาแหงนหน้าร้องไห้โหยหวน สีหน้าเจ็บปวด เมื่อเข้ากับท้องฟ้าหม่นหมองในฉาก ภาพที่ปรากฏจึงกระแทกอารมณ์อย่างมาก
เสียงพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง “ผู้ได้รับรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมด้านพลังการแสดง ประจำปีนี้คือ—”
โจวเผยกลั้นหายใจ ดวงตาจับจ้องพิธีกรเขม็ง
“หวังเหลียนฮวา! จากเรื่อง ‘ผู้พลิกเกม’!”
ชั่วขณะนั้น โจวเผยรู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นสมอง เขากระโดดลุกขึ้นแทบจะทันที ยังไม่ทันปรบมือก็รีบพุ่งไปข้างหวังเหลียนฮวา แสร้งทำเป็นย่อตัวลงช่วยจัดชายชุดกี่เพ้าให้ แล้วกระซิบเสียงเข้มว่า “ขึ้นไปเลย! อย่าลืมขอบคุณกองถ่ายด้วย! มั่นใจหน่อย!” เขาตื่นเต้นราวกับตัวเองเป็นคนได้รับรางวัล
หวังเหลียนฮวาสมองอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ที่จริงเธอไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลยด้วยซ้ำ เธอลุกขึ้นอย่างเลื่อนลอย รู้สึกเหมือนเท้าลอยจากพื้น ก่อนจะเดินขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือ