อ้วนลิ่งฮวาไม่รู้เลยว่า หลังเนินลาดห่างจากพวกเธอไปไม่ไกล ใต้ต้นไม้ใหญ่มีชายสองคนนั่งอยู่
เพราะมุมที่อยู่ ทำให้คนตระกูลเฉินมองไม่เห็นพวกเขา คนหนึ่งสวมเสื้อยาวสีซีดจนเกือบขาว แต่งตัวเหมือนบัณฑิต ส่วนอีกคนดูเหมือนเด็กรับใช้ กำลังพิงลำต้นงีบหลับอยู่ เด็กรับใช้ขยี้ตาแล้วพูดงัวเงียว่า “คุณชาย เมื่อกี้ผมเหมือนเห็นคนหายวับไปเลยนะครับ”
บัณฑิตหนุ่มกำลังก้มจัดหีบหนังสือ พอได้ยินก็เงยหน้ามองไปทางนั้นแวบหนึ่ง ใต้เนินมีคนหลายคนเข็นรถเข็นและหาบของ ยืนคุยกันอยู่ริมทาง ดูเหมือนชาวบ้านที่เพิ่งกลับจากตลาด
เขาเคาะหัวเด็กรับใช้เบา ๆ “แดดร้อนจนเบลอไปแล้วหรือไง? จะมีใครหายวับไปได้”
เด็กรับใช้เกาหัว แล้วขยี้ตาอีกครั้ง ทุกอย่างตรงนั้นยังเป็นปกติดี
บัณฑิตลุกขึ้น ปัดเศษหญ้าบนเสื้อผ้า “พักพอแล้วก็รีบไปเถอะ จะได้ไม่พลาดรับสมัครนักเรียนของสำนักศึกษา”
ทั้งสองเดินอ้อมออกมาจากหลังต้นไม้ แล้วลงไปตามทางลาด คนตระกูลเฉินยืนรออยู่ริมทาง พอเห็นคนเดินเข้ามาก็ตื่นตัวกันขึ้นมา เฉินฮวากำหูจับรถเข็นแน่น เฉินเจี๋ยขยับมายืนข้างหน้า บังพื้นที่ว่างด้านหลังไว้ เมื่อครู่แม่ของเขาหายไปตรงนั้นเอง
บัณฑิตกับเด็กรับใช้ก็ตื่นตัวไม่แพ้กัน
กลางป่ากลางเขาแบบนี้ มีชาวบ้านหลายคนจ้องพวกเขาเขม็ง หรือว่าจะเป็นโจรดักปล้นทางกันนะ?
คนทั้งสองกลุ่มเดินสวนกัน ต่างเกร็งตัว ไม่มองหน้ากันสักคน
พอเดินห่างออกมาแล้ว เด็กรับใช้ถึงค่อยกระซิบว่า “คุณชาย คนพวกนั้นแปลกชะมัด”
บัณฑิตไม่กล้าหันกลับไปมอง ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นเล็กน้อย “อย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน รีบเดินทางสำคัญกว่า”
คนตระกูลเฉินมองจนทั้งสองเดินลับไป ถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก เฉินฮวาปาดเหงื่อ “ตกใจหมดเลย เกือบมีคนเห็นเข้าแล้ว”