เจิ้งเสี่ยวหมานกำลังเก็บกวาดห้องครัว พอเห็นอ้วนลิ่งฮวาเรียกก็เช็ดมือแล้วถามว่า “ท่านแม่ มีอะไรหรือเจ้าคะ?”
อ้วนลิ่งฮวาดึงเธอไปนั่งในห้องโถง แล้วถามว่า “เสี่ยวหมาน ตอนเด็ก ๆ เจ้าเคยทำงานในครัวของบ้านเศรษฐีอยู่กับแม่ ยังจำได้ไหมว่าพวกแม่บ้านกับสาวใช้ในบ้านนั้นเป็นอย่างไร?”
เจิ้งเสี่ยวหมานชะงักไป ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ อีกฝ่ายถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “จำได้บ้างค่ะ”
“งั้นเล่าให้ข้าฟังหน่อย อย่างเช่นพวกแม่บ้านในบ้านนั้น เวลาพูดกับคนอื่น สีหน้าเป็นอย่างไร เดินเหินทำงานกันแบบไหน?”
เจิ้งเสี่ยวหมานนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นแล้วเล่าว่า “แม่บ้านผู้ดูแลของบ้านนั้น เวลาพูดกับคนในครัวไม่เคยมองหน้าเลยค่ะ แถมยังชอบสั่งคนอื่นให้ทำงาน ตอนเดินก็…เอ่อ ก้าวฉับ ๆ เร็วมาก”
อ้วนลิ่งฮวาถามต่อว่า “แล้วพวกแม่บ้านรับใช้ล่ะ?”
เจิ้งเสี่ยวหมานตอบว่า “พวกแม่บ้านรับใช้กลับตรงกันข้ามเลยค่ะ แม้แต่ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ พวกเธอก็ยิ้มให้เวลาคุยด้วย แล้วก็ไม่กล้าสบตาคนอื่นด้วย พอเจอแม่บ้านผู้ดูแลก็ยิ่งเหมือนหนูเจอแมว ไม่กล้าพูดเกินสักคำ ปกติเวลาเดินก็ชอบเดินชิดกำแพง กลัวจะขวางทางคนอื่นค่ะ”
อ้วนลิ่งฮวาฟังไปพลางนึกภาพคนเหล่านั้นในหัว
เจิ้งเสี่ยวหมานพูดต่อว่า “แม่ฉันเคยบอกว่าบ้านคนรวยมีกฎระเบียบเยอะ พวกแม่บ้านกับสาวใช้ก็แบ่งชนชั้นกันชัดเจน สาวใช้ชั้นสูงกับแม่บ้านผู้ดูแลบางคนยังดูมีหน้ามีตากว่าภรรยาบ้านเล็ก ๆ ข้างนอกเสียอีก ส่วนแม่บ้านรับใช้ชั้นต่ำ แม้แต่หน้าก็ยังไม่มีสิทธิ์โผล่ให้ใครเห็นค่ะ”
“ปกติแม่บ้านรับใช้ทำงานอะไรกันบ้าง?”
“ก็หาบน้ำ ผ่าฟืน กวาดลานบ้าน งานใช้แรงพวกนี้แหละค่ะ ต้องทำตั้งแต่เช้าจนค่ำ ไม่มีเวลาว่างเลย” เจิ้งเสี่ยวหมานพูดแล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมว่า “ครั้งหนึ่งฉันเห็นพวกเธอนั่งยอง ๆ กินข้าวอยู่หลังห้องครัว เลยถามแม่บ้านคนหนึ่งว่าทำไมไม่ไปนั่งกินบนโต๊ะ เธอบอกว่าแม่บ้านผู้ดูแลไม่อนุญาตค่ะ”