เฉินเจี๋ยนึกถึงคำสอนของเฉินอิง เวลาคนต่อราคา อย่าเพิ่งปฏิเสธทันควัน แต่ก็อย่าตอบตกลงง่ายเกินไป ต้องทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบ
“พี่สะใภ้ ถุงหอมใบนี้ใช้วิธีปักแบบใหม่ ดูเกสรดอกไม้ตรงนี้สิคะ กว่าจะปักออกมาได้ต้องใช้เวลาไม่น้อยเลย 28 อีแปะ ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้วค่ะ”
หญิงวัยกลางคนทำใจวางไม่ลง จึงต่อว่า “26 อีแปะ!”
“28 อีแปะค่ะ ลดกว่านี้ไม่ได้จริง ๆ”
หญิงวัยกลางคนล้วงเงินออกจากกระเป๋านับได้ 27 อีแปะ แล้วยัดใส่มือเฉินเจี๋ย “ฉันจะเอา 27 อีแปะนี่แหละ พ่อค้าหาบเร่อย่างเธออย่ามาเถียงกับคนแก่อย่างฉันเลย ลดให้นิดหน่อย คราวหน้าฉันจะมาอุดหนุนอีก!”
เฉินเจี๋ยทำตามที่เฉินอิงสอน แสร้งทำสีหน้าลำบากใจแล้วพูดว่า “ก็ได้ครับ ไม่ได้กำไรเลยจริง ๆ” เขายื่นถุงหอมให้หญิงวัยกลางคน พลางกำชับว่า “คราวหน้าอย่าลืมมาอุดหนุนผมอีกนะครับ!”
พอเห็นหญิงวัยกลางคนเดินจากไป เขาก็ยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข
คราวนี้พัฒนาขึ้นจากตอนตั้งแผงขายของในตลาดคราวก่อนมาก กล้าตั้งราคาแล้วด้วย ถึงจะโดนต่อราคา แต่ก็ไม่ได้ถูกกดลงมากนัก แถมยังขายได้กำไรไม่น้อย
ไม่นานก็มีหญิงสาวที่อุ้มเด็ก แต่งตัวดูดีคนหนึ่งเดินเข้ามาเลือกเศษผ้า
“สีเศษผ้าพวกนี้สวยจัง สวยกว่าที่ฉันซื้อจากร้านคราวก่อนอีก”
เธอเป็นคนใจกว้าง ไม่ต่อราคา ซื้อเศษผ้ากับด้ายไปหลายอย่าง แถมยังเลือกแบบลายปักไปอีกสองแผ่น จ่ายเงินแล้วก็เดินจากไปทันที
หลังจากนั้นก็มีคนทยอยเข้ามาอีกไม่น้อย
เฉินเจี๋ยคอยต้อนรับลูกค้าไปด้วย รับเงินไปด้วย ยุ่งจนมือเป็นระวิง
หญิงชราคนหนึ่งซื้อไม้เกาหลังไปชิ้นหนึ่ง แล้วหยิบถุงหอมขึ้นมาถามว่า “ลูกสะใภ้บ้านเธอปักเองเหรอ?”