“นี่คือ...” ตามที่หวังเหลียนฮวาบอก อาจารย์ถังก็รับกระดาษสองแผ่นมาดู “นี่คือบันทึกที่คุณพูดถึงครั้งก่อนใช่ไหมคะ?”
หวังเหลียนฮวาออกจะเขินอาย “ใช่แล้ว เมื่อก่อนข้าเขียนอักษรได้ไม่มาก ตอนเรียนกับอาจารย์หลิวเลยใช้สัญลักษณ์จดไว้ มีแต่ข้าเท่านั้นที่รู้ว่าหมายถึงอะไร”
อาจารย์ถังสนใจขึ้นมา ชี้ไปยัง ‘จุด’ จุดหนึ่งแล้วถามว่า “จุดนี้หมายถึงอะไรคะ?”
“จุดนี้หมายถึง ‘เสียงสะอื้นสั้น ๆ’” หวังเหลียนฮวาอธิบายทีละอย่าง “วงกลมหมายถึง ‘ลากเสียงสามจังหวะ’ เส้นเฉียงไปทางซ้ายคือ ‘ผ่อนลมหายใจลง’ ส่วนเส้นเฉียงไปทางขวาคือ ‘ยกลมหายใจขึ้น’”
“เส้นคลื่นหมายถึง ‘เสียงสั่นเปลี่ยนทำนอง’ ส่วนเส้นขีดแนวนอนที่ขาดเป็นช่วง ๆ คือ ‘เสียงสะอื้นที่ตัดวรรค’”
อาจารย์ถังฟังจนตะลึง “คุณจดจำด้วยวิธีนี้มาตลอดเลยเหรอคะ?”
หวังเหลียนฮวายิ้ม “ใช่ ถึงจะดูซับซ้อนหน่อย แต่ถ้ารู้หลักแล้วก็ไม่ยาก”
อาจารย์ถังเอ่ยชม “คุณใส่ใจมากจริง ๆ ค่ะ อาจารย์หวัง บันทึกของคุณเป็นการ ‘ถ่ายทอดเสียงออกมาเป็นภาพ’ และตัวมันเองก็เป็นต้นฉบับบันทึกดนตรีพื้นบ้านอันล้ำค่าเลยค่ะ”
พอได้ยินเธอชมเช่นนั้น หวังเหลียนฮวาก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า รีบพูดว่า “ไม่หรอก ๆ ข้าแค่ไม่รู้หนังสือ เลยใช้วิธีโง่ ๆ แบบนี้เท่านั้น”
อาจารย์ถังยิ้ม “คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ อาจารย์หวัง งั้นพวกเราเตรียมไปบันทึกเสียงกันเลยไหมคะ?”
หวังเหลียนฮวาพยักหน้า “ได้”
เพื่อการบันทึกเสียงครั้งนี้ อาจารย์ถังให้คนจัดเตรียม ‘ศาลตั้งโลง’ ไว้ล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ โดยจัดไว้ในห้องข้าง ๆ