เช้าตรู่วันนั้น อ้วนลิ่งฮวาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
เธอยังไม่รีบร้อนไปทางนั้น แต่จัดการตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าเสียก่อน
ตัดเล็บให้สั้น ล้างมือด้วยน้ำฝักส้มหลายรอบ จากนั้นใช้กิ่งหลิวชุบเกลือแปรงฟันสามครั้ง จนเหงือกชาไปหมด
ทั้งคอและหลังใบหู ซึ่งเป็นจุดที่ปกติมักถูกมองข้าม เธอก็ขัดถูอย่างตั้งใจจนสะอาด
เสร็จแล้วจึงเปลี่ยนไปสวมชุดใหม่ที่ซื้อมาในราคา 9.9 หยวน บ่ายนี้ต้องไปทดสอบบท อย่างไรก็ต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้คนอื่น
เมื่อมาถึงที่นี่ก็แปดโมงกว่าแล้ว อ้วนลิ่งฮวาตัดสินใจเดินเที่ยวในเมืองภาพยนตร์ก่อน
เธอยังนึกถึงงาน “เอ็นพีซี” อะไรนั่นที่ทำให้ครั้งก่อนเธอได้เงิน 100 หยวนอยู่เลย แค่ทำท่าทางสองสามท่า แสดงสีหน้าไม่กี่แบบ ก็ได้เงินตั้ง 100 หยวนแล้ว ถ้าวันไหนไม่มีงานนักแสดงประกอบ อย่างน้อยได้งานนี้บ้างก็ยังเป็นรายได้อีกทาง
เธอเดินตามถนนไปยังเมืองภาพยนตร์ คราวนี้ไม่ได้เข้าทางประตูทิศตะวันตก แต่เป็นอีกประตูหนึ่ง
เมื่อเข้าไปข้างใน ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นอีกโลกหนึ่ง ทั้งถนนที่จำลองแบบโบราณ หอคอยสีแดงชาด และถนนหินเขียว ล้วนคล้ายกับสถาปัตยกรรมในเมืองทางฝั่งของเธออยู่บ้าง เพียงแต่ที่นี่ใหญ่กว่า ใหม่กว่า และถนนก็สะอาดกว่า
อ้วนลิ่งฮวาผ่อนฝีเท้าลง พลางเดินมองไปรอบ ๆ
เดินอยู่นานก็ยังไม่มีใครมาหาเธอเพื่อถ่ายรูป
ตอนนั้นเอง เธอเห็นหญิงสาวชุดแดงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูเมือง หญิงสาวคนนั้นงดงามที่สุด บนศีรษะประดับปิ่นระยิบระยับ สวมกระโปรงสีแดงสด แขนเสื้อกว้างมาก ชายกระโปรงลากไปกับพื้น งดงามยิ่งกว่าฮูหยินตระกูลร่ำรวยที่เธอเคยเห็นเสียอีก
ผู้หญิงอีกคนถือกล่องสีดำเล็งไปทางหญิงสาวแสนสวย กล่องดำนั่นส่งเสียงแชะ ๆ
“เอียงหน้าไปทางซ้ายนิดหนึ่ง ใช่เลย... แววตาเลื่อนลอยกว่านี้อีกหน่อย แบบนั้นแหละ ดีมาก! สวย!”
หญิงสาวชุดแดงโพสท่าหลากหลาย บ้างก็หันข้าง บ้างก็แหงนหน้า บ้างก็ยกกระโปรงหมุนตัว
อ้วนลิ่งฮวาหยุดยืนมองอยู่ข้าง ๆ นานพอสมควร
มองไปมองมา จู่ ๆ เธอก็เข้าใจขึ้นมา