ตอนเที่ยงแดดเปรี้ยง ระหว่างทางแทบไม่มีคน แสงอาทิตย์แผดลงมาตรง ๆ จนถนนหินเขียวร้อนระอุ
อ้วนลิ่งฮวาเดินไปพลาง ท่องสำเนียงที่เรียนจากหลิวซานเหนียงเมื่อวานไปพลาง
แน่นอนว่าสิ่งที่เธอเรียนรู้มาตอนนี้ยังเทียบกับหลิวซานเหนียงไม่ได้ แต่เอาไว้หลอกคนที่ไม่รู้เรื่องให้เชื่อได้ก็คงพอถูไถ
อ้วนลิ่งฮวาให้กำลังใจตัวเองในใจ
เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบกระจกกลมเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋า กระจกบานนี้เธอซื้อมาในราคา 3 หยวนตอนเดินผ่านร้านเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ ขนาดเท่าฝ่ามือ ส่องแล้วเห็นหน้าชัดแจ๋ว เธอเห็นครั้งแรกก็ชอบมาก
เธอส่องกระจกดู ผมไม่ยุ่ง ใบหน้าก็สะอาดดี
อ้วนลิ่งฮวาวางใจ เก็บกระจก แล้วเดินต่อ
มองไปไกล ๆ ก็เห็นจิวเพ่ย์ยืนอยู่ตรงประตูทิศตะวันตก มือถือแฟ้มเอกสารพลางมองมาทางนี้ พอเห็นเธอก็ยิ้มแล้วโบกมือให้ทันที
“คุณป้าอ้วน ทางนี้ครับ!”
อ้วนลิ่งฮวาเร่งฝีเท้าเข้าไปหา
จิวเพ่ย์เห็นว่าในที่สุดวันนี้เธอก็ไม่ได้ใส่ชุดขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่อยากมองชุดนั้นอีกแล้ว ก็เอ่ยชมว่า “วันนี้คุณป้าอ้วนแต่งตัวเรียบร้อยดีจัง ดูกระฉับกระเฉงขึ้นเยอะเลยครับ!”
อ้วนลิ่งฮวารู้สึกเขินนิด ๆ แล้วถามเขา “วันนี้ไปสัมภาษณ์ที่ไหนหรือ?”
“ไม่ไกลครับ อยู่ข้างในนี่เอง เดินไป 5 นาที” จิวเพ่ย์เดินไปพลางอธิบายสถานการณ์ให้เธอฟังไปพลาง “ผู้กำกับที่สัมภาษณ์รอบนี้แซ่ซุน เคยถ่ายละครย้อนยุคดัง ๆ มาหลายเรื่อง มาตรฐานสูง แต่เป็นคนดีนะครับ คนที่มาแข่งก็ไม่น้อย ได้ยินว่ามีเจ็ดแปดคน ล้วนเป็นนักแสดงประกอบรุ่นเก่าที่รับงานรับเชิญเป็นประจำ”
อ้วนลิ่งฮวาพยักหน้า ในใจก็อดหวั่น ๆ ไม่ได้