วันนี้หวังเหลียนฮวากับฟางหลินมีฉากเล่นคิวใหม่ด้วยกัน
เนื้อเรื่องคืออาการป่วยของคุณยายทรุดหนัก จนเข้าใจว่าลูกสะใภ้เป็นเพื่อนบ้านที่แวะมาเยี่ยม
ผู้กำกับเรียกทั้งสองคนไปอธิบายฉาก ฟางหลินฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย พอฟังจบก็ถามว่า “ฉันทั้งรำคาญทั้งสงสารเธอ ความ ‘สงสาร’ ต้องมากแค่ไหนเหรอ? คือฉันรู้สึกเห็นใจเธอนิดหน่อย แล้วก็สงสารตัวเองด้วยหรือเปล่า?” ผู้กำกับครุ่นคิด ก่อนพยักหน้า “ใช่ แบบนั้นแหละ ลองกะดูเองนะ”
เริ่มถ่ายทำ
หวังเหลียนฮวานั่งอยู่บนโซฟา ฟางหลินถือแก้วน้ำเดินมาส่งให้
หวังเหลียนฮวาชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง เธอรับแก้วน้ำมาแล้วพูดกับฟางหลินอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณนะ นั่งสิ อย่ายืนอยู่เลย”
ฟางหลินนั่งลงตรงข้าม สีหน้าดูซับซ้อนเล็กน้อย
เธอมองคุณยายที่ทะเลาะกับเธอมาค่อนชีวิต แล้วพูดว่า
“แม่ ฉันเองนะ ฉันเสี่ยวหลานไง”
หวังเหลียนฮวาชะงักไปก่อน จากนั้นก็ทำท่าครุ่นคิด ราวกับกำลังนึกว่า “เสี่ยวหลาน” เป็นใคร
คิดอยู่พักหนึ่ง เธอก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้จักเสี่ยวหลาน” จากนั้นเลื่อนแก้วออกไปไกลหน่อย เหมือนกลัวเผลอทำตก ก่อนลุกขึ้นบอกว่าจะกลับบ้าน
ดวงตาของฟางหลินแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอลุกขึ้นไปดึงมือหวังเหลียนฮวา “ที่นี่ก็บ้านคุณไง คุณจะกลับไปไหน?” หวังเหลียนฮวารีบชักมือกลับ ขมวดคิ้วพูดว่า “เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงมาแตะเนื้อต้องตัวกันล่ะ”
ฟางหลินหลับตา ก้มหน้าลง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
เธอลุกขึ้นพูดว่า “ได้ค่ะ คุณพักผ่อนเถอะ ฉันกลับก่อนนะ”