【ขำความจนของตัวเอง: “ชุดตุ๊กตาทำมือที่ลูกของคุณน้าทำ เป็นชุดสไตล์โบราณ งานละเอียดสุด ๆ สวยมากด้วย!”】
หลังจากโพสต์ไปได้ไม่นาน ในกลุ่มก็มีคนโผล่มาถามกันยกใหญ่
“ว้าว สวยจัง!”
“เป็นสไตล์โบราณด้วย สวยมากเลย”
“อยากได้ชุดสีเหลืองห่านตัวนี้!”
“ลู่ลู่ซื้อจากที่ไหนเหรอ? ขอพิกัดหน่อย!”
【ผู้ดูแลถอนข้อความหนึ่งรายการ: “หากต้องการซื้อขาย กรุณาย้ายไปที่กลุ่มซื้อขาย กลุ่มนี้ห้ามโฆษณาทุกรูปแบบ”】
พอเห็นผู้ดูแลออกมาเตือน ในกลุ่มก็ไม่มีใครถามเรื่องราคาอีก คนที่อยากได้เริ่มส่งข้อความส่วนตัวไปหาเย่ยวี่ลู่
เย่ยวี่ลู่ตอบกลับทีละคนอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวฉันถามคุณน้าให้นะ รอแป๊บ!”
จากนั้นเธอก็เงยหน้าถามอ้วนลิ่งฮวา “คุณน้าคะ มีคนส่งข้อความส่วนตัวมาถามราคาชุดตัวเล็กกันเยอะเลย คุณน้าคิดว่าจะตั้งราคาเท่าไรดีคะ?”
อ้วนลิ่งฮวาไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ได้ รีบตอบว่า “หนูเห็นว่าเหมาะเท่าไรก็ตั้งเท่านั้นเลย น้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง”
เย่ยวี่ลู่รู้สึกว่าคุณน้าคนนี้ซื่อตรงเกินไปแล้ว
เธอนึกถึงที่คุณน้าเฉียนเคยเล่าว่าคุณน้าคนนี้มาจากชนบท ไม่ค่อยรู้ราคาตลาดพวกนี้
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะปล่อยให้คุณน้าเสียเปรียบไม่ได้ อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนของแม่เพื่อนสนิทของเธอ แถมชุดตัวเล็กพวกนี้ก็มีราคาสมเหตุสมผลจริง ๆ
เธอเลื่อนดูราคาชุดตุ๊กตาที่คนในกลุ่มเคยลงไว้ แล้วนึกถึงราคาชุดแบบต่าง ๆ ในร้านค้าออนไลน์ ก่อนจะโพสต์ข้อความในกลุ่มซื้อขาย
【ขำความจนของตัวเอง: “ขาย/แบ่งปันชุดตุ๊กตาทำมือ 1 ชุด ตุ๊กตาขนาด 10 ซม. ใส่ได้ รายละเอียดตามภาพ... สนใจทักส่วนตัว”】
ข้อความส่วนตัวหลั่งไหลเข้ามาทันทีราวกับเกล็ดหิมะ
“ชุดนี้ 580 ขายไหม? /รูปภาพ”
“/รูปภาพ สวัสดีค่ะพ่อค้า ชุดนี้ขาย 600 ไหมคะ?”
“ลู่ลู่ ช่วยถามให้หน่อยว่าชุดสีขาวจันทร์ขาย 750 ได้ไหม?”
“...”
เย่ยวี่ลู่เลือกคนที่เสนอราคาสูงที่สุดสองสามคนแล้วบอกอ้วนลิ่งฮวา พอได้ฟัง อ้วนลิ่งฮวาก็ถึงกับอึ้ง
ชุดที่ราคาสูงที่สุด มีคนยอมจ่ายถึง 980 หยวนเพื่อซื้อ! ส่วนอีกสามชุดก็ราคาสูงกว่า 750 หยวนทั้งหมด
เธอรีบพูดว่า “ขาย ขายหมดเลย”