โถงด้านในมีเพียงอ้วนลิ่งฮวาที่กำลังหัวเราะ ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงรีบหุบยิ้มแล้วนั่งตัวตรงอย่างสำรวม
พระอาจารย์อู๋จู้ยังคงหลับตาพลางคลึงลูกประคำ มือขยับเร็วรี่ ริมฝีปากขยับแผ่วเบา
องค์หญิงใหญ่ตรัสช้า ๆ ว่า “เมื่อตายแล้วก็กลายเป็นอาหารของนก ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ หากอยากกินนก ก็ยังต้องแย่งพื้นที่กับคนตาย โลกนี้ช่างเหลวไหลเกินไปจริง ๆ”
จื๋ออวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้ากังวลเล็กน้อย จึงเอ่ยเรียก “องค์หญิง”
องค์หญิงใหญ่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตรัสกับอ้วนลิ่งฮวาว่า “พูดต่อสิ”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะเอาผิด อ้วนลิ่งฮวาก็คลายร่างที่เกร็งเขม็งลงทันที เพียงแต่ไม่กล้าหัวเราะอีกแล้ว เธอทำสีหน้าขรึมก่อนกล่าวว่า “ยังมีเรื่องเหลวไหลกว่านี้อีกค่ะ
“ครั้งหนึ่ง สามีของบ้านข้าง ๆ ข้าไม่รู้ไปขุดเห็ดมาจากไหนตั้งหลายดอกแล้วเอามากิน ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เขาก็กระโดดไปตะโกนไป บอกว่าเห็นพ่อแม่มารับ แล้วยังบอกว่าจะทำหมูแดงเต็มโต๊ะให้กินด้วย เขาน้ำลายไหลไปด้วย ก้มกราบอากาศไปด้วย ปากก็ร้องว่า ‘พ่อ แม่ เนื้อร้อนเกินไปแล้ว กินช้า ๆ หน่อย’ คนรอบ ๆ พากันขำ ทุกคนมามุงดูเขาเป็นเรื่องสนุก”
ยิ่งอ้วนลิ่งฮวาเล่าก็ยิ่งเหมือนจะลืมความกลัว ท่าทางของเธอเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น ทั้งยังเลียนแบบชายคนนั้น ประสานมือคำนับอากาศ พร้อมทำเสียงประกอบได้สมจริง จนพระอาจารย์อู๋จู้ยังอดเหลือบมองไม่ได้
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” องค์หญิงใหญ่ถาม