หนุ่มน้อยทำหน้าอึดอัดใจ “พี่ครับ ไม่ได้จริง ๆ”
อ้วนลิ่งฮวาพูดว่า “เอาแค่ 1,700 ก็พอ ไม่งั้นฉันจะไปซื้อแท็บเล็ตที่อื่น แล้วเธอต้องคืนเงินค่าโทรศัพท์เครื่องนี้ให้ฉันนะ”
หนุ่มน้อยถอนหายใจ “ก็ได้ ๆ งั้นขายให้พี่ 1,700 แล้วกันครับ ต่อไปถ้าพี่อยากขายโทรศัพท์มือสองหรือซื้อเครื่องใหม่ ก็แวะมาซื้อที่ร้านเราอีกนะครับ”
อ้วนลิ่งฮวายิ้มรับอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็ถามวิธีใช้แท็บเล็ต รวมถึงวิธีต่ออินเทอร์เน็ตและดาวน์โหลดวิดีโอ
หนุ่มน้อยสอนเธอใช้งานหนึ่งรอบ ก่อนจะบอกว่า “จริง ๆ ก็คล้ายกับโทรศัพท์ครับ แค่เครื่องนี้ต้องต่อไวไฟถึงจะเข้าเน็ตได้ ไม่งั้นก็ใช้โทรศัพท์แชร์เน็ตเอา”
“ไวไฟ?” อ้วนลิ่งฮวาเคยได้ยินคำนี้ แต่ไม่ค่อยเข้าใจ
“ก็คืออินเทอร์เน็ตไร้สายครับ ติดตั้งไว้ที่บ้านแล้วทั้งแท็บเล็ตทั้งโทรศัพท์ก็ใช้ได้ หรือไม่ก็เปิดฮอตสปอตจากโทรศัพท์ให้แท็บเล็ตใช้ครับ”
อ้วนลิ่งฮวารู้จักเน็ตมือถือ เพราะต้องจ่ายเงินทุกเดือน ถ้าเน็ตไม่พอก็ซื้อเพิ่มแยกได้ เธอเคยซื้อแล้ว “แล้วไวไฟนี่ต้องติดตั้งอย่างไรหรือ?”
“ต้องติดต่อบริษัทอินเทอร์เน็ตให้ช่างมาติดตั้งสายกับเราเตอร์ครับ” หนุ่มน้อยตอบ
อ้วนลิ่งฮวาพยักหน้า จดจำไว้ในใจ
ออกจากร้านแล้ว เธอก็ไปตลาดซื้อแอปเปิล 2 ชั่ง ไก่ย่าง 1 ตัว และซาลาเปาไส้เนื้อถุงใหญ่ ก่อนหิ้วของกลับไปยังบ้านเลขที่ 17 ตรอกชิงอวิ๋น
บนตู้ใบใหญ่ตรงข้างประตูมีช่องว่างตรงกลางตั้งกระถางธูปไว้ ข้าง ๆ วางธูปมัดหนึ่งกับไฟแช็ก ทั้งหมดซื้อมาจากตลาดก่อนหน้านี้ เธอวางไก่ย่างกับแอปเปิลไว้ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบธูป 3 ดอกออกมา ใช้ไฟแช็กจุด แล้วประนมมือไหว้สามครั้ง จากนั้นปักธูปลงในกระถาง
“ท่านเทพประจำเรือน ข้านำของกินมาฝากท่านเล็กน้อย” เธอมองควันสีเขียวที่ลอยอ้อยอิ่งขึ้นมา “ท่านว่า หากข้าเรียกช่างมาติดตั้งไวไฟ จะทำได้หรือไม่? คนอื่นจะจับได้หรือเปล่าว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง?”