เฉินฮวาเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “แม่ครับ ร้านของเรามีอาหารใหม่เพิ่มมา 2 อย่าง อย่างหนึ่งคือโจ๊กจี้ตี้ อีกอย่างคือบะหมี่ซ่าจี้ยาง ทั้งหมดเป็นเมนูที่เสี่ยวหมานเรียนมาจากโทรศัพท์มือถือ แล้วเธอก็ลองปรับสูตรเองอีกนิด ทุกคนที่ได้กินต่างก็ชมว่าอร่อยครับ”
เจิ้งเสี่ยวหมานยิ้มเขิน ๆ “หนูแค่ลองคิดลองทำไปเรื่อยค่ะ ตับหมูกับเนื้อไม่ติดมันในโจ๊กจี้ตี้ต้องหมักให้หายคาว แล้วเคี่ยวโจ๊กนานขึ้นอีกหน่อย เนื้อโจ๊กก็จะข้นและอร่อยกว่าเดิม ส่วนซอสของบะหมี่ซ่าจี้ยาง หนูใส่เครื่องปรุงเพิ่มอีกนิด รสชาติก็เข้มข้นขึ้นค่ะ”
อ้วนลิ่งฮวาชมว่า “เห็นได้ชัดเลยว่าลูกมีพรสวรรค์ด้านทำอาหารที่คนอื่นเทียบไม่ติด เรื่องนี้คงได้มาจากแม่ของลูกแน่ ๆ” ชมเสร็จก็ถามต่อ “ขายดีไหม?”
เฉินฮวายิ้มกว้าง “ดีครับ วันที่สองหลังน้องชายไปเรียนที่สำนักศึกษา เขาก็พาเพื่อนนักเรียนมาหลายคน ต่อมาไม่รู้ข่าวแพร่ไปได้ยังไง นักเรียนจากสำนักศึกษาหลายแห่งก็พากันมาหา บอกกันว่ากินโจ๊กนี้แล้วจะสอบได้เป็นจอหงวน ส่วนบะหมี่ซ่าจี้ยางก็ขายดีเหมือนกัน ลูกค้าหลายคนบอกว่าอร่อยครับ”
อ้วนลิ่งฮวายิ้มตาม “อย่างนั้นก็ดีเลย”
เฉินฮวาพูดต่อ “ส่วนบริการส่งถึงบ้าน ช่วงสองสามวันแรกยังวุ่นวายนิดหน่อย แต่สองวันนี้เริ่มเข้าที่แล้วครับ ในเมืองมีบ้านอยู่เจ็ดแปดหลังสั่งอาหารล่วงหน้าทั้งเดือน แถมจ่ายมัดจำไว้ไม่น้อย ผมเลยหาคนในหมู่บ้านมาเพิ่มอีกคน ให้รับหน้าที่ส่งอาหารโดยเฉพาะ”
สีหน้าอ้วนลิ่งฮวาเปี่ยมด้วยความชื่นใจ เธอเอ่ยชมเขาคำหนึ่ง ก่อนหันไปมองคนอื่น ๆ