หวังเหลียนฮวากำลังดูข้อมูลตัวละครอยู่ในห้วงมิติ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมา มีข้อความใหม่จากเวยป๋อเด้งขึ้นมา
เธอกดเปิดหน้าต่างแจ้งเตือนทันที แล้วเห็นว่ามีคนฝากข้อความไว้:【ดื่มวาฮาฮ่าไม่หยุด: “สู้ ๆ!”】
เห็นชื่อบัญชีนี้แล้วเธอก็จำได้ทันที นี่ไม่ใช่ชาวเน็ตที่เคยช่วยเธอสวนกลับคนที่ด่าเธอหรอกหรือ
ตอนนั้นเธอยังคิดอยู่เลยว่าชื่อแปลก แต่เจ้าตัวก็ดูใจดีแปลก ๆ
เธอลองถามจิวเพ่ย์ดู จิวเพ่ย์บอกว่าคนคนนี้เป็นแฟนคลับของเธอ
พอหวังเหลียนฮวาได้ยินคำว่า “แฟนคลับ” ก็หลังตรงขึ้นมาทันที แฟนคลับหรือ เธอมีแฟนคลับแล้วด้วยหรือ
แฟนคลับคนนี้สนับสนุนเธอขนาดนี้ เธอควรตอบข้อความกลับไปสักหน่อยไหมนะ
หวังเหลียนฮวาตัดสินใจแล้วกดตอบใต้ข้อความ “สู้ ๆ!” จากนั้นก็พิมพ์ด้วยพินอิน เธอยังไม่ค่อยชินกับการพิมพ์ในโต่วอินนัก ค้นหาอยู่นานกว่าจะตอบกลับไปได้ว่า “ขอบคุณ” พร้อมรูปหน้ายิ้มหนึ่งตัว
แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว โดยเฉพาะรูปหน้ายิ้มนั่น หวังเหลียนฮวาคิดว่าอีกฝ่ายเห็นแล้วคงเข้าใจความขอบคุณในใจเธอได้
ออกจากเวยป๋อแล้ว เธอก็ใช้โทรศัพท์มือถือค้นหาตัวอักษรต่อ เพื่อช่วยอ่านบทละคร
บททั้งสี่เรื่องที่ได้รับมาคราวนี้ล้วนไม่เลว ต่างจากแนวที่เธอเคยแสดงมาลิบลับ
บทแรกเป็นแม่นมของสนมที่ถูกหมางเมิน ซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย แต่ไม่ค่อยฉลาด อยากช่วยเจ้านายของตัวเอง ทว่ากลับทำพลาดอยู่เรื่อย สุดท้ายช่วยสนมแย่งชิงความโปรดปรานไม่สำเร็จ จึงถูกโบยและไล่ออกจากวัง ไม่นานก็ล้มป่วยตาย
บทที่สองเป็นแม่สูงวัยที่มีภาวะสมองเสื่อม เธอป่วยเป็นอัลไซเมอร์ มักเข้าใจผิดว่าลูกชายของพระเอกเป็นสามีตัวเอง เนื้อเรื่องหลักเล่าถึงวิกฤตวัยกลางคน