เช้าวันต่อมา เธอไปพบอาจารย์สอนวาดภาพจีนกับโจวเพ่ย
อาจารย์คนนี้มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อยในวงการภาพวาดจีน เคยได้รับรางวัลในวงการมาหลายรางวัล ห้องทำงานของเธอมีชื่อว่า “จิ่วหว่านถัง” ซึ่งนำมาจากวลีของชวีหยวนที่ว่า “ปลูกกล้วยไม้เก้าหว่าน” สมชื่อห้องทำงาน สิ่งที่เธอถนัดที่สุดก็คือการวาดกล้วยไม้ กล้วยไม้ใต้ปลายพู่กันของเธองดงามบริสุทธิ์โดดเด่น เป็นที่เลื่องลือในวงการ
ที่ติดต่อหาอาจารย์คนนี้ได้ ก็เพราะสือหยวนเหรินช่วยใช้เส้นสายในวงการให้
ของฝากที่นำไปมอบให้อาจารย์เป็นชา 1 กล่อง ถุงหอม 1 ใบ และผ้าเช็ดหน้า 1 ผืน ชาเป็นโจวเพ่ยที่ช่วยเลือก ส่วนถุงหอมกับผ้าเช็ดหน้าเป็นไล้จิ้งฟางกับเฉินไช่ที่ปักให้ตามลำดับ แม้จะไม่ใช่ของมีราคามาก แต่ก็ไม่เสียมารยาทในฐานะของฝากสำหรับการพบกันครั้งแรก
อาจารย์แซ่เสิ่น อายุห้าสิบกว่า ผมสั้น สวมแว่น พูดช้า ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน เธอมองอ้วนลิ่งฮวาแล้วบอกว่า “ผู้กำกับสือเล่าให้ฉันฟังแล้วว่าเธอต้องรับบทแม่ชีที่วาดกล้วยไม้ เวลาเหลือไม่มาก แต่ไม่เป็นไร ตั้งใจเรียนกับฉัน สิ่งที่เรียนไปเอาไปใช้แสดงได้แน่นอน”
อ้วนลิ่งฮวาฟังแล้วรู้สึกนับถือเธอมาก
บทเรียนแรก อาจารย์เสิ่นให้เธอเริ่มจากพื้นฐานที่สุดอย่างการจับพู่กัน
ตอนเด็กอ้วนลิ่งฮวาเคยจับพู่กันตอนหัดเขียนหนังสือ แต่ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว เธอลืมไปหมด
อาจารย์เสิ่นช่วยปรับท่าจับพู่กันให้เล็กน้อย “ผ่อนข้อมือ อย่าเกร็ง จับเหมือนเวลาถือตะเกียบ อย่ากำแน่น”
อ้วนลิ่งฮวาลองทำตามที่อาจารย์สอนช้า ๆ ผ่อนข้อมือ แล้วลากเส้นหนึ่งลงบนกระดาษ เส้นบิดเบี้ยวเหมือนหนอนตัวเล็ก ๆ
อาจารย์เสิ่นยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร ตอนเริ่มก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ลองวาดเส้นตรงก่อน วาดวันละ 100 เส้น วาดจนตรงแล้วค่อยวาดกล้วยไม้”
อ้วนลิ่งฮวาจึงเริ่มวาดเส้นตรง ช่วงแรกยังพอไหว แต่พอทำไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มหงุดหงิด มือเมื่อยก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว ทว่าเมื่อนึกถึงอู๋เนี่ยน เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ วางพู่กันลงก่อน แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก รอจนใจสงบจึงวาดต่อ