เสิ่นเจาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นหลูจื่อกำลังมองเธอด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“เป็นอะไรไป? ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ? ไหนบอกว่าต้องรอถึงตอนเย็นถึงจะได้เปลี่ยนกะไม่ใช่เหรอ…”
ดวงตาสีอำพันทองของเสิ่นเจายังพร่าเลือนด้วยไอหมอกยามเพิ่งตื่น
ทั้งน้ำเสียง จังหวะการพูด รวมถึงท่าทางติดนิสัยที่ชอบขยี้ตาหลังตื่นนอน ล้วนเป็นเสิ่นเจาตัวจริง
หลูจื่ออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็หุบลง เขากอดอกถอยหลังไปครึ่งก้าว กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุ
จากนั้นเขาก็ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ก้มลงจ้องใบหน้าของเธออยู่นานถึงห้าวินาที ก่อนจะยกข้อมือซ้ายที่สวมสมองแสงขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วสแกนคนบนเตียง
สมองแสงส่งเสียง “ติ๊ด” ก่อนแสดงผลยืนยันตัวตนขึ้นมา:
**【เสิ่นเจา เพศหญิง อายุ 25 ปี เภสัชกรกองพลที่ 5 พลังพิเศษธาตุไม้ระดับ A คู่สมรส: หลูจื่อ ความแม่นยำในการยืนยัน—99.8%】**
99.8% หลูจื่อจ้องตัวเลขนั้นพลางขมวดคิ้ว แล้วสแกนซ้ำอีกครั้ง
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
“…เจาเจา?”
“หืม?”
“คุณเป็นภรรยาผมใช่ไหม”
คราวนี้เสิ่นเจาตื่นเต็มตา เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลงมาถึงเอว
เธอก้มมองแขนที่โผล่พ้นผ้าห่ม ผิวขาวจนแสบตา ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวันนี้เธอทำอะไรลงไป
เธอเงยหน้ามองใบหน้าของหลูจื่อที่ทั้งสับสนทั้งประหม่า แล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใครล่ะ?”
หลูจื่อไม่ตอบ แต่ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว โน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าของเธอ พลางขมวดคิ้วพิจารณาหางตา สันจมูก และแนวกรามอย่างละเอียด
ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย เสิ่นเจาได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากห้องโดยสารยานที่ติดอยู่บนเครื่องแบบทหารของเขา จึงยื่นมือดันหน้าอกเขาเบา ๆ
“มองอะไรน่ะ”
หลูจื่อถอยหลังไปครึ่งก้าว ยกสมองแสงขึ้นสแกนเธออีกครั้ง
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
เขาลดสมองแสงลง แล้วถามด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า “เจาเจา คุณกินยาอะไรเข้าไปเองหรือเปล่า ทำไมถึงสวยขึ้นเยอะขนาดนี้?”
เสิ่นเจาปัดผมที่ตกลงมาบนไหล่อย่างจนใจ พอขยับเช่นนั้น ปลายผมสีน้ำตาลดำก็สะท้อนประกายแดงเข้มในแสงยามเช้า ก่อนจะทิ้งตัวลงบนกระดูกไหปลาร้าขาวผ่อง งดงามเกินไปหน่อย
ลูกกระเดือกของหลูจื่อขยับ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างข่มกลั้นไว้:
“ตอนคุยสื่อสารกับคุณวันนี้ คุณยังไม่ได้เป็นแบบนี้เลย คุณไปกินอะไรมา?”
เสิ่นเจายิ้ม ก่อนจะเลิกผ้าห่มลงจากเตียง เท้าเปล่าแตะพื้นแล้วเดินไปยืนตรงหน้าเขา เงยหน้ามองเขา
เธอไม่ได้ตัวเตี้ย แต่หลูจื่อสูงถึงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด ทำให้เธอสูงแค่ระดับคางของเขา
เธอยกมือแตะบ่าอินทรธนูของเขาเบา ๆ น้ำเสียงสบาย ๆ:
“ฉันวิจัยยาบำรุงความงามชนิดหนึ่งขึ้นมา วันนี้เพิ่งปรุงเสร็จแล้วลองใช้ดู ผลลัพธ์…คุณก็เห็นแล้วนี่”
“ยาบำรุงความงาม”
หลูจื่อทวนคำสี่พยางค์นั้น สายตาเลื่อนจากใบหน้าของเธอลงไปที่กระดูกไหปลาร้าแล้วกลับขึ้นมา ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงต่ำว่า “คุณเรียกนี่ว่ายาบำรุงความงามเหรอ?”
เสิ่นเจาเอียงศีรษะ “แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”
หลูจื่อสูดลมหายใจลึก น้ำเสียงอู้อี้:
“ผมซื้ออาหารเสริมไว้ตั้งหลายอย่าง คิดจะให้คุณบำรุงร่างกาย แต่ตอนนี้สีหน้าคุณดีจนเอาไปลงโปสเตอร์รับสมัครทหารได้แล้ว”
เสิ่นเจาหัวเราะเพราะคำพูดของเขา แล้วก้มลงไปช่วยจัดอาหารเสริมกับยาอม แต่พอเพิ่งย่อตัว หลูจื่อก็ดึงเธอให้ลุกขึ้นทันที
“อย่าย่อตัว คุณท้องได้สามเดือนแล้ว”
ฝ่ามือของเขาประคองข้างเอวเธอ แรงมืออ่อนโยน แต่มั่นคงในแบบทหารที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เขาก้มมองเธอ ความสับสนบนใบหน้ายังไม่จางหายไปทั้งหมด ทว่ามีความรู้สึกอื่นผุดขึ้นมาในแววตาแล้ว—ทั้งภาคภูมิใจ ประหลาดใจ และความใส่ใจลึกซึ้งอย่างที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิงของตัวเอง
“เมื่อก่อนคุณก็สวยอยู่แล้ว” หลูจื่อพูดเสียงต่ำลง “แต่ตอนนี้…ผมต้องสแกนสมองแสงตั้งสามครั้งถึงกล้ายืนยันว่าเป็นคุณ”
เสิ่นเจาเงยหน้าสบตาสีน้ำตาลเข้มของเขา ไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ลำคอของหลูจื่อฝืดขึ้น เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วกระแอม
“เอาละ ผมไปทำเนื้อให้คุณกินดีกว่า วันนี้ซื้อเนื้อสัตว์เหมาเหมาขั้นสามมาได้ชิ้นหนึ่ง เดี๋ยวทำให้คุณกินบำรุง นั่งอยู่บนเตียง อย่าขยับไปไหน”
เสิ่นเจาเดินตามหลังเขาไปอย่างขบขัน มองเขาง่วนอยู่ในครัว
“หลูจื่อ พรุ่งนี้มันฝรั่งที่ฉันปลูกก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้แล้ว พรุ่งนี้คุณให้เสิ่นเยว่หยุดสักวันนะ ให้เขามาช่วยฉันเก็บหน่อย”
หลูจื่อย่อมยินดีอยู่แล้ว เมื่อมีน้องภรรยาอยู่ใกล้ ๆ เขาก็วางใจขึ้น “ได้ อีกสองวันจะมีการซ้อมรบ ผมคงปลีกตัวไม่ได้ ให้เขามาช่วยก็ได้”
“งั้นฉันติดต่อเขาตอนนี้เลย”
เสิ่นเจาขดตัวลงบนโซฟา พิงหมอนนุ่มใบหนึ่ง แล้วเปิดสมองแสงติดต่อเสิ่นเยว่ น้องชายของเธอ
พอกดโทรออก เธอก็ลังเลขึ้นมาเล็กน้อย ควรเตือนเขาไว้ก่อนดีไหม จะได้ไม่ทำเหมือนหลูจื่อที่สแกนยืนยันตัวตนซ้ำตั้งหลายครั้ง
ยังไม่ทันที่เธอจะคิดตก สายก็เชื่อมต่อแล้ว
ทันทีที่ใบหน้าของอีกฝ่ายปรากฏขึ้น เสิ่นเจาก็ดูออกว่าเสิ่นเยว่กำลังนอนแผ่บนเตียงในหอพักเล่นเกมอยู่—สวมหมวกเล่นเกมเอียง ๆ คาบแท่งอาหารเสริมไว้ในปาก ฉากหลังเป็นผนังสีขาวมาตรฐานของหอพักโรงเรียนทหาร
“พี่?” เสิ่นเยว่เคี้ยวแท่งอาหารเสริมตุ้ย ๆ สายตายังจับจ้องหน้าจอเกมไม่ละ “มีอะไรเหรอ ผมกำลังเล่นจัดอันดับอยู่ คืนนี้จะไต่แรงก์—”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็เหมือนรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ สายตาเลื่อนจากหน้าจอไปยังภาพในสมองแสง ค้างไปสองวินาที แล้วแท่งอาหารเสริมในปากก็ร่วงลงพื้นดัง “แกร๊ก”
“…พี่???”
“อืม” เสิ่นเจาตอบด้วยสีหน้าปกติ “พรุ่งนี้พี่เขยให้คุณหยุดหนึ่งวัน มาช่วยพี่เก็บมันฝรั่งหน่อย”
เสิ่นเยว่ไม่ได้สนใจเรื่องมันฝรั่งเลย
เขาดันหมวกเล่นเกมขึ้นไปบนหน้าผาก แล้วโน้มตัวเข้าหาหน้าจอจนใบหน้ากินพื้นที่ไปสองในสามของภาพ ดวงตากลมโตจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“พี่เปิดฟิลเตอร์เหรอ? ไม่ใช่สิ สมองแสงไม่มีฟังก์ชันแต่งหน้านี่…พี่ไปบำรุงผิวมาเหรอ? คนขี้เหนียวอย่างพี่ยอมซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงผิวด้วยเหรอ?”
มุมปากของเสิ่นเจากระตุก
“ทำไมคุณพูดมากขนาดนี้ พรุ่งนี้จะมาหรือไม่มา?”
“มา ๆ แน่นอน ไม่ใช่สิ…พี่ไม่ได้เปลี่ยนตัวใช่ไหม?”
ระหว่างพูด เสิ่นเยว่ก็ยังก้มลงกดสมองแสงของตัวเองพึ่บพั่บ “ผมจำได้ว่ารายงานตรวจสุขภาพปีที่แล้วของพี่บอกระดับผิวแค่ B- เองนะ ตอนนี้อย่างน้อยก็ระดับ S แล้ว พี่โกงหรือเปล่า?”
เสิ่นเจายกมือกุมหน้าผาก
เสียงสับเนื้อดังมาจากห้องครัว ตามด้วยเสียงหัวเราะหึ ๆ ของหลูจื่อที่ลอยมาจากอีกฟาก “เขาก็มีปฏิกิริยาเหมือนผมเลย”
“พี่เขยก็อยู่ด้วยเหรอ?” เสิ่นเยว่ได้ยินแล้วเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “พี่เขย ลองดูพี่สาวผมสิ! เธอแอบไปทำอะไรลับหลังเราสองคนหรือเปล่า!”
“ดูแล้ว” เสียงของหลูจื่อลอดผ่านผนังมา “ผมสแกนสมองแสงไปสามครั้ง”
เสิ่นเยว่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะสั้น ๆ “...ตอนแรกผมยังคิดว่าจะสแกนแค่ครั้งเดียวก็พอ แต่ในเมื่อพี่สแกนไปสามครั้งแล้ว งั้นผมก็สแกนให้เป็นพิธีสักครั้งแล้วกัน”
เขายกข้อมือขึ้นสแกนหน้าจอจริง ๆ สมองแสงส่งเสียง “ติ๊ด” แล้วแสดงผลขึ้นมา
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
“ชิ” เสิ่นเยว่วางสมองแสงลง “เป็นพี่จริง ๆ ด้วย พี่ใช้ของอะไรอยู่ แบ่งให้ผมบ้างสิ ในหมวดของผมมีพี่น้องโสดตั้งหลายคน ฝีมือแบบนี้ของพี่ช่วยทั้งกองร้อยที่เจ็ดได้เลยนะ—”
“พูดเรื่องสำคัญก่อน” เสิ่นเจาตัดบท “พรุ่งนี้เก้าโมงเช้ามาหาพี่ ช่วยเก็บมันฝรั่งแปลงหลังบ้าน เก็บเสร็จแล้วคุณเอากลับไปครึ่งหนึ่ง”
ดวงตาของเสิ่นเยว่เป็นประกาย
เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุลมระดับ A ในยุคอวกาศนี้ สมรรถภาพร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อย ทรัพยากรสำหรับฝึกฝนก็อาศัยพี่สาวคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด
มันฝรั่งกลายพันธุ์ที่เสิ่นเจาใช้พลังธาตุไม้เร่งให้โตนั้นมีขนาดใหญ่และเปี่ยมพลังงาน ราคาขายในตลาดก็แพง เธอจึงส่งไปให้เขาครั้งละชุดเป็นระยะ ๆ
“ได้เลย!” เสิ่นเยว่ตบต้นขาตัวเอง “พรุ่งนี้ผมไปแน่นอน พี่ช่วยเก็บตัวอย่างของบำรุงความงามไว้ให้ผมหน่อยได้ไหม ผม—”
“วางสายแล้วนะ”
“อย่า ๆ ๆ! พี่ ผมผิดไปแล้ว!”
เสิ่นเจาตัดสาย หน้าจอสมองแสงก็ดับลง
เธอได้ยินเสียงโอดครวญสุดท้ายของเสิ่นเยว่ที่ว่า “กำลังจะแพ้จัดอันดับแล้ว” ถูกตัดขาดไปพร้อมกับสาย จึงอดยิ้มไม่ได้
หลูจื่อยกชามใบใหญ่ที่มีไอร้อนลอยกรุ่นออกมาจากห้องครัว ข้างในเป็นเนื้อสัตว์เหมาเหมาที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม ซอสข้นเคลือบหัวพืชผลึกใสจนวาว กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง
เขาวางชามลงบนโต๊ะอาหาร แล้วส่งตะเกียบคู่หนึ่งให้เธอ
“กินตอนร้อน ๆ ก่อนนะ น้องภรรยาจะมาพรุ่งนี้เหรอ?”
“อืม เขาบอกว่าจะมา”
หลูจื่อกลับไปยกอาหารอย่างอื่นจากห้องครัวออกมาเสร็จแล้วจึงนั่งลงข้างเสิ่นเจา มองเธอคีบเนื้อชิ้นหนึ่งมาเป่าแล้วส่งเข้าปาก แววตายังมีความรู้สึกไม่สมจริงที่ว่า “ทำไมภรรยาผมถึงจู่ ๆ ก็สวยขนาดนี้” หลงเหลืออยู่ แต่ที่มากกว่าคือความพึงพอใจ
เขายกมือช่วยทัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มของเธอไว้หลังหู ปลายนิ้วแตะใบหูเธอแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ผิวส่วนนั้นละเอียดนุ่มและอบอุ่นใต้ปลายนิ้วของเขา สัมผัสต่างจากเมื่อครึ่งเดือนก่อนราวกับเป็นคนละคน
เขาชักมือกลับแล้วกระแอม
“เจาเจา”
“หืม?”
“ยาบำรุงความงามของคุณ…พอวิจัยสำเร็จแล้ว คิดจะผลิตจำนวนมากไหม?”
เสิ่นเจาเคี้ยวเนื้ออยู่ พึมพำตอบรับอู้อี้แล้วเงยหน้ามองเขา
หลูจื่อทำหน้าจริงจัง “ในกองพลของเรามีหนุ่มโสดอยู่หลายคน ถ้าคุณผลิตจำนวนมากได้ ผมช่วยขายให้ในกองพล เก็บค่านายหน้านิดหน่อย”
เสิ่นเจาสำลักเนื้อจนไอ แล้วทุบไหล่เขาไปทีหนึ่ง
หลูจื่อหัวเราะพลางเอนตัวหลบ เขารับชามจากมือเธอมาประคองไว้ แล้วใช้มืออีกข้างตบหลังเธอเบา ๆ เพื่อช่วยให้เธอหายสำลัก