เชิ่นเจาหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นหลูจื่อกำลังก้มมองเธอด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
"เป็นอะไร? กลับมาเร็วจัง ไม่ใช่บอกว่าต้องสลับกะตอนเย็นเหรอ…"
ดวงตาสีอำพันทองคู่นั้นยังคลอความงัวเงียหลังตื่นนอน
น้ำเสียง จังหวะการพูด และท่าสะเก็ดขยี้ตาตอนตื่นนอน ทั้งหมดคือตัวเชิ่นเจาเองจริง ๆ
หลูจื่ออ้าปากจะพูดแล้วก็ปิดลง กอดอ้อมแขนถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วจ้องกวาดสายตาจากหัวจรดเท้าของเธอเหมือนกำลังตรวจโคว้หลักฐานที่ผิดปกติ
จากนั้นก็ก้าวเดินเข้ามาหนึ่งก้าว ก้มลงจ้องใบหน้านั้นเต็มห้าวินาที ก่อนจะยกข้อมือซ้ายที่ติดตั้งสมองแสงขึ้น ชี้เล็งไปที่คนบนเตียงแล้วกวาดสแกนหนึ่งครั้ง
สมองแสงส่งเสียง "ติ๊ด" แล้วเด้งผลการยืนยันตัวตนออกมา:
**【เชิ่นเจา เพศหญิง อายุ 25 ปี เภสัชกรกองพลที่ 5 พลังพิเศษสายไม้ระดับ A คู่สมรส: หลูจื่อ ความแม่นยำในการยืนยัน—99.8%】**
99.8% หลูจื่อมองตัวเลขนั้นด้วยคิ้วขมวด แล้วสแกนซ้ำอีกครั้ง
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
"…เจาเจา?"
"คะ?"
"เจ้าคือภรรยาข้าใช่ไหม"
เชิ่นเจาตื่นเต็มตาแล้ว ยันตัวลุกนั่งขึ้น ผ้าห่มลู่ลงมาถึงเอว
เธอก้มลงมองเเขนที่โผล่พ้นผ้าห่ม ผิวขาวจนแสบตา ถึงได้รู้ตัวช้า ๆ ว่าวันนี้เธอได้ทำอะไรลงไป
เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ทั้งสับสนทั้งอึดอัดของหลูจื่อ มุมปากก็เหี่ยวขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว
"แล้วจะให้เป็นใครล่ะ?"
หลูจื่อไม่ตอบ เดินเข้ามาหนึ่งก้าว โน้มตัวเข้าใกล้แก้มของเธอ ขมวดคิ้วจ้องพินิจหางตา สันจมูก และแนวกรามของเธออย่างละเอียด
ระยะห่างของทั้งสองใกล้จนได้ยินลมหายใจของกันและกัน เชิ่นเจาได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องโดยสารยานติดอยู่บนเครื่องแบบทหารของเขา จึงยกมือดันอกเขาเบา ๆ
"มองอะไรน่ะ"
หลูจื่อถอยหลังครึ่งก้าว ยกสมองแสงขึ้นสแกนซ้ำอีกครั้ง
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
เขาวางสมองแสงลง ถามด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า "เจาเจา เจ้ากินยาอะไรเข้าไปเองหรือเปล่า ทำไมดูสวยขึ้นเยอะ"
เชิ่นเจาปัดเส้นผมที่พลิ้วลงบนไหล่อย่างรู้สึกอ่อนใจ ท่าทางเพียงเท่านั้นทำให้ปลายผมสีน้ำตาลดำสะท้อนประกายแดงเข้มใต้แสงเช้า ร่วงหล่นบนกระดูกไหปลาร้าขาวผ่อง งดงามเกินหน้าเกินตา
หลูจื่อกลืนน้ำลาย น้ำเสียงแหบพร่าอย่างอัดอั้น:
"ตอนบินวิทยุคุยกับเจ้าตอนเช้าเจ้ายังไม่ใช่แบบนี้ เจ้าเข้าปากอะไรไป?"
เชิ่นเจายิ้ม พับผ้าห่มลงจากเตียง เหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่าเดินไปยืนตรงหน้าเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
เธอไม่ได้เตี้ย แต่หลูจื่อสูงหนึ่งเมตร 88 เซนติเมตร ทำให้เธอเอาหัวมาแค่ถึงระดับคางของเขา
เธอยกมือตบแผ่นอกเบา ๆ บนอินทรธนูของเขา น้ำเสียงเรียบ ๆ:
"ฉันวิจัยยาความงามขึ้นมาชนิดหนึ่ง วันนี้เพิ่งผสมเสร็จเลยลองดู ผลลัพธ์…เจ้าก็เห็นแล้ว"
"ยาความงาม"
หลูจื่อพูดซ้ำคำสี่พยางค์นั้น สายตากวาดจากใบหน้าลงไปที่ไหปลาร้าแล้วกลับมาอีกครั้ง เอ่ยเสียงต่ำหลังจากเงียบไปนานว่า "เจ้าเรียกแบบนี้ว่าความงาม?"
เชิ่นเจาเอียงหัว "แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"
หลูจื่อสูดลมหายใจลึก ๆ น้ำเสียงอึดอัด:
"ข้าซื้ออาหารเสริมไปหลายอย่างเตรียมไว้ให้เจ้าเก็บกิน แต่ตอนนี้สภาพเจ้าดีพอจะลงประกาศรับสมัครทหารได้สบาย ๆ"
เชิ่นเจาขำกลิ้งกับคำพูดนั้น ก้มลงไปช่วยเขาจัดกลุ่มอาหารเสริมและยาอม แต่เพิ่งย่อตัวลงก็ถูกหลูจื่อดึงลุกขึ้นมาในทันที
"อย่าย่อตัว สามเดือนแล้ว"
ฝ่ามือวางพยุงรอบเอวของเธอ แรงบางเบา แต่กลับมีเสถียรภาพแบบทหารที่มองว่าไม่มีทางปฏิเสธได้
เขาก้มลงมองเธอ ความงุนงงบนใบหน้ายังไม่จางหายไปหมด แต่ก้นบึ้งของดวงตามีอารมณ์อื่นพวยพุ่งขึ้นมาแล้ว—ความภาคภูมิใจ ความประหลาดใจ และความใส่ใจอย่างพูดไม่ถูกที่ผู้ชายจะมีเมื่อมองผู้หญิงของตัวเองเท่านั้น
"เมื่อก่อนเจ้าก็สวยอยู่แล้ว" หลูจื่อพูด เสียงลดต่ำลง "ตอนนี้…ข้าต้องสแกนสามรอบถึงกล้ายอมรับ"
เชิ่นเจาเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น ไม่พูดอะไร เพียงยกมุมปากโค้งขึ้น
หลูจื่อรู้สึกคอแห้งตึง ก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างเบามือ แล้วตัวตรงขึ้นกระแบะคอ:
"ได้แล้ว ข้าไปทำเนื้อให้กิน วันนี้ซื้อเนื้อสัตว์เหมาเหมาระดับสามมาได้ก้อนหนึ่ง ทำเสร็จจะได้เอามาบำรุงเจ้า เจ้านั่งอยู่บนเตียงอย่าขยับ"
เชิ่นเจาขำ ๆ ตามเขาไปยืนเฝ้าดูที่เขาวุ่นวายอยู่ในครัว
"หลูจื่อ พรุ่งนี้มันฝรั่งที่ฉันปลูกก็จะเก็บเกี่ยวได้แล้ว พรุ่งนี้ให้เชิ่นเยว่พักหนึ่งวันสิ ให้เขามาช่วยฉันเก็บหน่อย"
หลูจื่อยินดีอย่างยิ่ง มีน้องชายภรรยาอยู่เคียงข้างก็วางใจได้: "ได้ อีกสองวันก็จะถึงการซ้อมรบแล้ว ข้าหยุดไม่ได้ เขามาช่วยก็ได้"
"งั้นฉันจะบอกเขาตอนนี้เลย"
เชิ่นเจามานั่งม้วนตัวอยู่บนโซฟา พิงหมอนนุ่ม เปิดสมองแสงส่งข้อความไปหาน้องชาย เชิ่นเยว่
เสี้ยววินาทีที่โทรออก เธอก็ลังเลขึ้นมาอีก จะต้องเตือนเจ้าตัวล่วงหน้าดีไหม กันมันเด็กคนนี้ทำเหมือนหลูจื่อ คือยกสมองแสงขึ้นสแกนยืนยันตัวตนกี่รอบก็ยังไม่วางใจ
ยังไม่ทันได้กังวลเสร็จ สายก็ต่อแล้ว
พอใบหน้าอีกฟากโผล่ขึ้นมา เชิ่นเจาเห็นได้ทันทีว่าเชิ่นเยว่กำลังแผ่ตัวนอนเล่นเกมอยู่บนเตียงในหอพัก—หมวกเกมเอียง ๆ ปากคาบแท่งอาหารเสริมฉีก ฉากหลังเป็นกำแพงสีขาวมาตรฐานของหอพักโรงเรียนทหาร
"เจ้าสาวคะ?" เชิ่นเยว่เคี้ยวอาหารเสริมเอือม ๆ สายตายังติดอยู่กับจอเกมไม่ขยับ "มีอะไรคะ กำลังเล่นแรงก์คะ คืนนี้ต้องไล่เลื่อนระดับ—"
พูดไปได้ครึ่งทาง เหมือนจะสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง สายตาเลื่อนจากจอเกมไปที่ภาพบนสมองแสง ชะงักไปสองวินาที แล้วแท่งอาหารเสริมในปากก็หลุดลงพร้อมเสียง "กร๊วบ"
"…เจ้าสาวคะ???"
"ค่ะ" เชิ่นเจายังทำหน้าเรียบเฉย "พรุ่งนี้พี่เขยให้หยุดหนึ่งวัน มาช่วยพี่เก็บมันฝรั่ง"
เชิ่นเยว่ไม่สนใจเรื่องมันฝรั่งเลย
เขาดันหมวกเกมขึ้นไปบนหน้าผาก ทั้งตัวเอียงเข้ามาใกล้จอ ใบหน้าครองพื้นที่สองในสามของภาพ ตากลมสองข้างเขี่ยกวาดเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า:
"เจ้าสาวคะ เปิดฟังก์ชันปรับแต่งสวยแล้วใช่ไหม ไม่ใช่นี่สมองแสงไม่มีฟังก์ชันปรับแต่งสวย…หรือเจ้าไปทำผิวมา? เอาโดยคนขี้เหนียวแบบเจ้านี่จะยอมจ่ายซื้อเครื่องสำอางบำรุงผิว?"
เชิ่นเจายิ้มแห้ง
"ปากเยอะจริง ๆ พรุ่งนี้จะมาหรือไม่มา?"
"มามามา มาแน่นอน ไม่ใช่—เจ้าสาวคะ เจ้าไม่ได้ถูกเปลี่ยนคนใช่ไหม?"
เชิ่นเยว่พูดพลางก็จริงจังก้มลงควานหาในสมองแสงของตัวเอง "ข้าจำได้ว่าผลตรวจสุขภาพปีที่แล้วของเจ้าระดับผิวอยู่แค่ B- นี่ ตอนนี้ผิวเจ้านี่อย่างต่ำก็ S แล้ว เจ้าโกงใช่ไหม?"
เชิ่นเจาเท้าคาง
จากครัวดังเสียงสับเนื้อของหลูจื่อ พร้อมเสียงหัวเราะขำในลำคอลอยลอดกำแพงมา: "เขาก็ปฏิกิริยาเหมือนข้า"
"พี่เขยอยู่ด้วยเหรอ?" เชิ่นเยว่ได้ยิน น้ำเสียงสูงขึ้นเป็นสองเท่า "พี่เขยคะ ช่วยดูเจ้าสาวหน่อย! เขาไม่ได้แอบทำอะไรลับ ๆ หลังหลังพวกเราสองคนใช่ไหม!"
"ดูแล้ว" น้ำเสียงหลูจื่อลอยทะลุกำแพงครึ่งกำแพงมา "ข้าสแกนสมองแสงไปสามรอบ"
เชิ่นเยว่เงียบไปชั่วอึดใจ แล้วหัวเราะสั้น ๆ หนึ่งครั้ง: "…ที่แท้ข้าก็ว่าสแกนรอบเดียวก็พอแล้ว เอาเป็นว่าพี่สแกนไปสามรอบแล้ว งั้นข้าก็สแกนหนึ่งรอบเป็นพิธีบ้างก็แล้วกัน"
เขาจริง ๆ ยกข้อมือขึ้นชี้เล็งที่จอแล้วกวาดสแกนหนึ่งครั้ง สมองแสงส่งเสียง "ติ๊ด" แล้วเด้งผลออกมา
**ความแม่นยำในการยืนยัน—99.9%**
"เอ๊ะ" เชิ่นเยว่วางสมองแสงลง "เป็นเจ้าสาวของข้าจริง ๆ เจ้าสาวคะ ของที่เจ้าใช้เนี่ยมันอะไรอะ เอามาแบ่งข้าบ้างสิ พวกพรรคพวกในกองข้าเป็นโสดกันทั้งกอง เคล็ดวิชานี้ของเจ้าช่วยโลกทั้งกองร้อยที่ 7 ได้เลย—"
"คุยเรื่องงานดีกว่า" เชิ่นเจาตัดบท "พรุ่งนี้เก้าโมงเช้ามา ช่วยพี่เก็บแปลงมันฝรั่งแปลงหลังบ้านให้หมด เก็บเสร็จพาไปครึ่งหนึ่ง"
ดวงตาเชิ่นเยว่สว่างวาบ
เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษสายลมระดับ A ในยุคอวกาศแบบนี้ร่างกายเก่งกว่าคนธรรมดาได้แค่เล็กน้อย ทรัพยากรฝึกฝนไม่เคยพอ ต้องอาศัยเจ้าสาวเกี้ยวพารามาตลอด
พลังสายไม้ของเชิ่นเจาเร่งการโตของมันฝรั่งพันธุ์กลายพันธุ์ให้หัวใหญ่ พลังงานสูง ราคาขายในตลาดก็แพง เธอจะส่งให้เขาไปเป็นล็อต ๆ ทุกช่วงเวลาหนึ่ง
"ได้เลยครับ!" เชิ่นเยว่ตบต้นขาเสียงดัง "พรุ่งนี้ข้าไปถึงแน่ เจ้าสาวคะ ของสำหรับทำให้สวยนั่นเก็บตัวอย่างไว้หน่อยดิ ข้า—"
"วางสายแล้วนะ"
"อย่า ๆ ๆ เจ้าสาวคะ ข้าผิดแล้ว!"
เชิ่นเจาตัดสาย จอสมองแสงมืดลง
เธอได้ยินเสียงโวยวาย "แรงก์จะแพ้แล้ว" ประโยคสุดท้ายของเชิ่นเยว่ถูกตัดขาดในเสี้ยววินาทีที่สายตัดเชื่อม ก็เล็ดลอดยิ้มออกมาที่มุมปาก
หลูจื่อยกชามใบใหญ่ที่เป็นไอระอุดออกมาจากครัว ข้างในคือก้อนเนื้อสัตว์เหมาเหมาตุ๋นจนนุ่มฉ่ำ น้ำซอสข้นหอมกระจายเคลือบไปทั่วก้อนหัวปลูกใส กลิ่นลอยเต็มห้อง
เขาวางชามลงบนโต๊ะอาหาร แล้วส่งตะเกียบคู่หนึ่งให้เธอ
"เจ้ากินก่อนให้ร้อน ๆ น้องชายพรุ่งนี้จะมาใช่ไหม?"
"ค่ะ เขาบอกว่ามา"
หลูจื่อเดินไปยกจานอื่น ๆ ออกมาจากครัวจนครบ จึงมานั่งลงข้างเชิ่นเจา เฝ้ามองเธอตักก้อนเนื้อขึ้นเป่าให้เย็นแล้วคำเข้าปาก ในดวงตายังคงเศษของความรู้สึกไม่จริงที่ว่า "ภรรยาของข้าทำไมดันสวยขึ้นมาเฉย ๆ" แต่ส่วนใหญ่กลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เขายกมือช่วยเก็บเส้นผมที่ปล่อยรุ้งลงมาที่แก้มไว้ข้างหู ปลายนิ้วสัมผัสกับใบหูเธอก็หยุดค้างไปแวบหนึ่ง—ผิวตรงนั้นละเอียดนุ่มชุ่มชื้น สัมผัสต่างจากเมื่อครึ่งเดือนก่อนคนละเรื่อง
เขาเก็บมือกลับ กระแบะคอ
"เจาเจา"
"คะ?"
"ยาความงามของเจ้า…วิจัยสำเร็จแล้ว มีแผนจะผลิตออกมาจำหน่ายเป็นล็อตไหม?"
เชิ่นเจาเคี้ยวเนื้อจนตอบเอือม ๆ แล้วเงยหน้ามองเขา
หลูจื่อทำหน้าซื่อ ๆ: "ในกองข้ามีหนุ่มโสดอยู่หลายคน เจ้าถ้าผลิตได้ ข้าช่วยประกาศขายให้ภายในกองพลเอง หักค่านายหน้าหน่อย"
เชิ่นเจาสำลักเนื้อหนึ่งคำ ตบตีไหล่เขาหนึ่งที
หลูจื่อขำแล้วเลี่ยงไปข้าง ๆ รับชามจากมือเธอมาช่วยถือไว้ อีกมือหนึ่งตบหลังเบา ๆ ช่วยเธอระบายลมพิษที่ติดคอ