ยามบ่าย พายุฝนกระหน่ำก็สงบลง
บนโต๊ะทำงานไม้แดงตัวใหญ่มีข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมด
แผนการสอนวางเกลื่อน กล่องใส่ปากกาล้มคว่ำ แถมยังมีรายงานวิชาการหลายฉบับที่ถูกขยำจนยับ
ฉู่หว่านหนิงฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างหมดสภาพ หอบหายใจเฮือกใหญ่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวเต็มหน้าผาก ปอยผมเปียกชื้นแนบอยู่ข้างแก้ม
ส่วนหลินฝานที่ยืนอยู่ไม่ไกล แม้แต่ลมหายใจก็ยังไม่หอบสักนิด
พลังฟื้นตัวอันเหลือเชื่อจากสมรรถภาพร่างกายระดับเทพ ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ราวกับเมื่อครู่แค่ออกกำลังกายวอร์มอัปง่าย ๆ เท่านั้น
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าภรรยาฉู่หว่านหนิงได้รับความสุขถึงขีดสุด แต้มอารมณ์ +300!】
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าภรรยาฉู่หว่านหนิงเกิดความรู้สึกพึ่งพาอย่างรุนแรง แต้มอารมณ์ +200!】
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว หลินฝานก็อารมณ์ดี อีกไม่นานแต้มก็พอสุ่มรางวัลได้อีกครั้งแล้ว!
ภรรยาคนนี้เป็นขุมทรัพย์จริง ๆ!
เขาก้าวไปที่โต๊ะทำงาน
เงาร่างทอดลงมา ฉู่หว่านหนิงก็หดตัวด้วยสัญชาตญาณ
จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองเจือความหลงใหลอยู่ลึก ๆ
“ยังจะเอาอีกเหรอ?”
หลินฝานไม่ตอบ เขาเอื้อมมือโอบเอวเธอแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็อุ้มเธอขึ้นจากโต๊ะทั้งตัว
“ศาสตราจารย์ฉู่ เป็นครูบาอาจารย์ต้องวางตัวให้เหมาะสม แต่งตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”
หลินฝานหัวเราะเบา ๆ มือข้างหนึ่งประคองเอวด้านหลังของเธอ ส่วนอีกข้างช่วยจัดชายกระโปรงที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย
ฉู่หว่านหนิงตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขาทำตามใจ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากขัดขืน แต่ความซาบซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ทำให้ไม่มีแรงแม้แต่น้อย