ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงแดงฉานราวโลหิต
ชุมชนจวินหลินริมน้ำใจกลางเมืองเจียงหนาน ตั้งอยู่บนทำเลทองที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีราคาสูงลิ่ว
หลินฝานหิ้วกระเป๋าผ้าใบเดินทางใบเรียบง่าย ตามหลังฉู่หว่านหนิงเข้าไปในห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่บนชั้นยี่สิบแปด ซึ่งมองเห็นวิวแม่น้ำ
พื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตรตกแต่งสไตล์เรียบหรู หน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้นเผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันคึกคักของเมืองเจียงหนานได้อย่างเต็มตา
ฉู่หว่านหนิงเปลี่ยนมาสวมรองเท้าแตะตรงโถงทางเข้า ก่อนโยนกระเป๋าแอร์เมสลงบนโซฟาตามสบาย
เมื่อกลับมายังถิ่นของตัวเอง เธอก็ดูเหมือนจะเรียกความมั่นใจกลับมาได้บ้าง “รองเท้าแตะอยู่ชั้นสองของตู้รองเท้า ไปหยิบเอง”
ฉู่หว่านหนิงทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งแล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่
ไม่นานนัก เธอก็เปลี่ยนออกมาในชุดอยู่บ้านผ้าไหมสีแชมเปญ
เนื้อผ้านุ่มนิ่มแนบไปกับผิว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มสะดุดตาและเอวคอดอย่างชัดเจน
แม้จะจงใจทำหน้าบึ้ง แต่เสน่ห์เย้ายวนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดก็ยังทำให้คนละสายตาไม่ได้
ฉู่หว่านหนิงเดินไปยังห้องนั่งเล่น เปิดลิ้นชักโต๊ะกลาง หยิบกระดาษเอสี่ที่พิมพ์เตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมา แล้ววางแปะตรงหน้าหลินฝานด้วยสีหน้าเย็นชา
“ลองอ่านดู ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อซะ”
หลินฝานโยนกระเป๋าเดินทางลงกับพื้น ก่อนนั่งลงบนโซฟาและหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมากวาดตามอง
ด้านบนสุดมีตัวอักษรสี่คำเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า ข้อตกลงสามข้อ
ข้อหนึ่ง: ระหว่างอยู่ด้วยกัน ต้องนอนแยกห้อง ห้ามย่างเท้าเข้าห้องนอนใหญ่แม้แต่ก้าวเดียว