จ้าวเทียนหาวขับเฟอร์รารีหายลับไปจนสุดสายตา แต่ฝูงชนที่มุงดูอยู่บนลานเล็ก ๆ กลับยังไม่ยอมแยกย้ายไปไหน
ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ข้อมือของหลินฝาน
หวังพั่งจื่อยิ่งตาเป็นประกาย รีบเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือจะไปจับนาฬิกาเรือนนั้น “พี่ฝาน! พี่แท้ ๆ ของผม! ขอจับหน่อยสิ อยากรู้ว่านาฬิการาคา 17 ล้านหน้าตาเป็นยังไง! ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เลย!”
หลี่คั่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลืนน้ำลายดังเอื๊อก รองเท้ารุ่นลิมิเต็ดเอดิชันของเอเจที่เคยภูมิใจนักหนา ตอนนี้กลับรู้สึกร้อนเท้าขึ้นมาทันทีที่เหยียบอยู่
เขาพูดตะกุกตะกักว่า “พะ...พี่ฝาน นี่พี่...ซ่อนความเก่งไว้ไม่เบาเลยนะ! รวยขนาดนี้แล้วยังมาเบียดอยู่หอชายกับพวกเราทำไม?”
จ้าวซื่อดันแว่น สีหน้ากังวล “หลินฝาน นายทำให้จ้าวเทียนหาวเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น คนรวยรุ่นสองแบบนั้นใจแคบจะตาย เขาต้องกลับมาแก้แค้นนายแน่”
“แก้แค้นเหรอ?”
หลินฝานหัวเราะเบา ๆ กำลังจะพูด แต่ก็เห็นฉู่หว่านหนิงเดินหน้าตึงเข้ามา
เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าข้อมือหลินฝานแล้วลากเข้าไปในอาคารเรียนอย่างแรง
“เดี๋ยวสิ! อาจารย์ฉู่ พี่ฝานเขา...”
หวังพั่งจื่อตะลึงไปเลย กำลังจะห้าม แต่พอถูกฉู่หว่านหนิงจ้องเขม็ง ก็รีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคอทันที
หลี่คั่วลูบคาง มองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไปแล้ววิเคราะห์ว่า “จบเห่แล้ว โชว์รวยต่อหน้าคนอื่นแล้วยังมีเรื่องชกต่อยอีก คราวนี้พี่ฝานคงโดนอาจารย์ฉู่ลากไปฝ่ายวิชาการ แล้วโดนประกาศตำหนิทั่วมหาวิทยาลัยแน่”
……
อาคารสำนักงานคณะบริหารธุรกิจ ชั้นสาม
ตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวัน ทางเดินจึงว่างเปล่า แทบไม่มีคนอยู่
ฉู่หว่านหนิงลากหลินฝานมาตลอดทางจนถึงห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่สุดทางเดิน
พอเข้าไป เธอก็ปิดประตูตามหลังทันที แถมยังลงกลอนอีกชั้น
จากนั้นเธอรีบเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่แล้วดึงมู่ลี่ลง
ห้องทำงานที่สว่างโล่งเมื่อครู่ พลันกลายเป็นพื้นที่ปิดมิดชิดและเป็นส่วนตัว
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉู่หว่านหนิงก็หันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “หลินฝาน! ตกลงนายคิดจะทำอะไรกันแน่?”
หลินฝานไม่ตอบ แต่กลับกวาดตามองห้องทำงานนี้อย่างสนอกสนใจ
โต๊ะทำงานไม้เนื้อแดง เก้าอี้หมุนหุ้มหนังแท้ ข้าง ๆ ยังมีโซฟาเดี่ยวสีดำสำหรับพักผ่อน กลิ่นน้ำหอมที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศเหมือนกับกลิ่นที่ติดตัวฉู่หว่านหนิง
บรรยากาศไม่เลวเลยจริง ๆ
“ฉันทำอะไรเหรอ?”
หลินฝานละสายตากลับมามองเธอ “เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยไล่แมลงวันน่ารำคาญให้เธอ ไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร แต่นี่กลับขังฉันไว้ในห้องทำงานแล้วยังมาดุอีกเหรอ?”
“ใครใช้ให้นายมายุ่งเรื่องของฉัน!”
ฉู่หว่านหนิงโมโหจนชี้ไปที่ข้อมือของหลินฝาน “นายใส่นาฬิกาเด่นขนาดนั้น แถมยังไปก่อเรื่องต่อหน้าตึกเรียนอีก! กลัวคนอื่นไม่ทันสังเกตเห็นนายหรือไง?”
“ถ้ามีคนสืบรู้ความสัมพันธ์ของเรา ฉันจะอยู่ในมหาวิทยาลัยต่อไปยังไง! แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
ฉู่หว่านหนิงพยายามเรียกความน่าเกรงขามเย็นชาและเข้มงวดของอาจารย์กลับคืนมา หวังจะข่มนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งจอมแหกกฎคนนี้ด้วยท่าที
น่าเสียดายที่เธอคำนวณพลาด
ความเย็นชาและสำรวมที่ฝืนแสดงออกมา กลับกลายเป็นเหมือนสารเร่งปฏิกิริยา จุดไฟความปรารถนาที่จะเอาชนะในใจของเย่ฝานขึ้นมาทันที
เขาก้าวขายาว ๆ เดินตรงไปหาฉู่หว่านหนิงทีละก้าว
สายตาที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทำให้หัวใจฉู่หว่านหนิงกระตุกวูบ
เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว พูดอย่างลนลานว่า “นะ...นายจะทำอะไร? หยุดนะ!”
หลินฝานทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงเดินเข้าหาเธอต่อไป
ฉู่หว่านหนิงถอยไปจนถึงหน้าโต๊ะทำงาน เอวด้านหลังชนขอบโต๊ะ ไม่มีทางถอยอีกแล้ว
วินาทีถัดมา
หลินฝานวางมือทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะ กักเธอไว้ในอ้อมแขน “อาจารย์ฉู่ ทำคุณแล้วกลับมารื้อสะพานทิ้งแบบนี้ไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะ”
หลินฝานมองเธอจากมุมสูง สายตาไล่ลงมาตามลำคอ
กระดุมเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาวที่เดิมติดไว้อย่างเรียบร้อย เพราะถูกลากไปมาตลอดทางเมื่อครู่ กระดุมเม็ดบนสุดจึงเผยอออกเล็กน้อย
หลินฝานยกมือขึ้นแหวกคอเสื้อส่วนนั้นอย่างไม่เกรงใจ เผยให้เห็นขอบลูกไม้สีดำรำไร
“อาจารย์ฉู่ เสื้อชั้นในตัวนี้ไม่ค่อยเหมาะกับสถานะของคนเป็นครูเลยนะ”
รูม่านตาของฉู่หว่านหนิงหดเล็กลง ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ เธอยื่นมือผลักอกหลินฝาน “ไอ้บ้า! ปล่อยฉันนะ! ที่นี่ห้องทำงาน!”
แต่แรงของเธอแทบไม่ส่งผลอะไรเลย เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินฝานที่มีสมรรถภาพร่างกายระดับเทพ
หลินฝานคว้าข้อมือเธอไว้แล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย ก่อนกดลงบนโต๊ะทำงาน
“ไม่ได้นะ...หลินฝาน ขอร้องล่ะ อย่าทำตรงนี้...”
ฉู่หว่านหนิงตื่นตระหนกไปหมด เสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อหลินฝานรุกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ฉู่หว่านหนิงก็พบอย่างสิ้นหวังว่า ความทรงจำและสัญชาตญาณจากการถูกควบคุมเมื่อคืนก่อนกำลังฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว ร่างกายกลับเริ่มตอบสนองด้วยตนเองโดยที่เธอควบคุมไม่ได้
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“อาจารย์ฉู่อยู่ข้างในไหมครับ? ผมหลี่เอง”
ฉู่หว่านหนิงตัวแข็งทื่อ กัดริมฝีปากล่างแน่นจนแทบหยุดหายใจ
“อาจารย์ฉู่ ทำไมไม่ตอบล่ะครับ?”
หลินฝานโน้มเข้าไปใกล้หูเธอแล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “หัวหน้าหลี่เรียกเธออยู่นะ”
ดวงตาฉู่หว่านหนิงแดงก่ำ เธอส่ายหน้าสุดแรง มองหลินฝานด้วยสายตาวิงวอน กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผลอส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
หัวหน้าหลี่เคาะประตูอยู่สองสามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบ จึงพึมพำว่า “แปลกจัง เมื่อกี้เห็นเธอเดินเข้ามาชัด ๆ นี่นา”
ตอนที่ฉู่หว่านหนิงคิดว่าหัวหน้าหลี่กำลังจะไป โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็สั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
บนหน้าจอมีชื่อหัวหน้าหลี่กะพริบอยู่
ฉู่หว่านหนิงตกใจจนหัวใจแทบกระดอนออกมาจากอก
หลินฝานเหลือบมองหน้าจอ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายตามใจ แล้วแนบไว้ข้างหูฉู่หว่านหนิง
“รับสิ อาจารย์ฉู่”
ฉู่หว่านหนิงสะดุ้งทั้งตัว เกือบหลุดเสียงร้องออกมา
เธอกัดฟันแน่น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ฮัลโหล...หัวหน้าหลี่”
“เสี่ยวฉู่ เธออยู่ในห้องทำงานหรือเปล่า? ทำไมเคาะประตูแล้วไม่ตอบล่ะ?” เสียงสงสัยของหัวหน้าหลี่ดังมาจากปลายสาย
“ฉัน...เมื่อกี้อยู่ในห้องพัก...เลยไม่ได้ยิน...”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง พอดีมีเรื่องการประชุมสัมมนาวิชาการสัปดาห์หน้า มีเอกสารให้เธอเซ็นหน่อย ตอนนี้ฉันเข้าไปได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
ฉู่หว่านหนิงโพล่งตอบออกไป ก่อนจะรู้ตัวว่าตอบแรงเกินไป จึงรีบแก้คำพูด “ไม่ใช่ค่ะ...หัวหน้าหลี่”
“ฉัน...ตอนนี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอพักสักครู่...วางเอกสารไว้หน้าประตูก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันออกไปหยิบเอง”
“ได้ครับ...”
หัวหน้าหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางสายแล้วหันหลังเดินจากไป
แต่พอหัวหน้าหลี่จากไป ฝันร้ายของฉู่หว่านหนิงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ด้านนอกมีนักศึกษาสองสามคนเดินผ่านเป็นครั้งคราวเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหาร เสียงพูดคุยหัวเราะดังลอดเข้ามาตามช่องประตู
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าภรรยาฉู่หว่านหนิงรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง แต้มอารมณ์ +150!】
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าภรรยาฉู่หว่านหนิงสัมผัสความตื่นเต้นเร้าใจถึงขีดสุด แต้มอารมณ์ +200!】
【ติ๊ง! แต้มอารมณ์ +180!】
【ติ๊ง! แต้มอารมณ์ +250!】
……