"ตูม—เปรี้ยง!" เศษไม้ปลิวว่อน
ประตูระเบิดออก เผยให้เห็นถงฮว่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตู
เมื่อเห็นใบหน้าของถงฮว่า มันฝรั่งทอดก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ และลดความระแวดระวังลงโดยไม่รู้ตัว
"เรามาคุยกันดี ๆ ก็ได้" มันฝรั่งทอดซ่อนมือที่กำมีดสั้นแน่นไว้ข้างหลัง พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว
ราชาฟองสบู่!
ฟองสบู่ผุดขึ้นจากใต้เท้าของมันฝรั่งทอด จนกระทั่งยกตัวเขาสูงขึ้น เขาถึงรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น และทุบตีฟองสบู่อย่างบ้าคลั่ง "สาวใจร้าย! ปล่อยข้า! มันเป็นความผิดของเจ้า เจ้าแย่งของของข้า!! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาฆ่าข้า เจ้ามีคุณสมบัติอะไร..."
สกิลฟันวายุ!
ตอนนี้พลังของสกิลฟันวายุเพียงพอที่จะฟันเขาขาดเป็นท่อน ๆ ได้อย่างง่ายดาย เมื่อมองดูชิ้นเนื้อที่กองอยู่บนพื้น ถงฮว่าไม่รู้สึกหวาดกลัวเหมือนครั้งแรกที่ฆ่าคน กลับรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ควบคุมพลังของตัวเอง
ไม่มีมนุษย์คนไหนจะรังแกนางได้อีกต่อไปแล้ว...
[เจ้าของเรือ-มันฝรั่งทอดเสียชีวิตแล้ว เรือลำนี้กลายเป็นเรือร้าง กำลังจะหายไป เริ่มนับถอยหลัง 60...59]
มิน่าล่ะ การปล้นฆ่าถึงไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก ก็เพราะยึดของของเจ้าของเรือเดิมไม่ได้นั่นเอง
ถงฮว่าไม่สนใจ นางหยิบการ์ดระบุตำแหน่งออกมา แล้วระบุตำแหน่งหาเหมยหลี่เม้า
วาร์ป
เหมยหลี่เม้ายังอยู่ที่เรือเลเวล 3 เขาหลบอยู่หลังประตูห้องควบคุมอย่างหวาดกลัว กลัวว่าถงฮว่าจะมาหาเรื่อง
ไม่คิดว่าถงฮว่ามาจริง ๆ
ถงฮว่าใช้สกิลฟันวายุใส่ประตูทุกบานที่ปิดสนิท