ตอนที่ถงฮว่ากลับมาบนเรือ เธอก็ครุ่นคิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ดูเหมือนตัวเองจะไว้ใจอูเฉินมากเกินไป ถึงขั้นยกสถานที่สำคัญที่สุดให้อีกฝ่ายดูแล แล้วลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกวางใจเสียอย่างนั้น?
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะค่าความชอบ 80 หน่วยที่ออกฤทธิ์ หรือเป็นเพราะพฤติกรรมที่อูเฉินช่วยเก็บกล่องสมบัติ ช่วยไล่ผู้บุกรุก ทำให้เธอค่อย ๆ ลดความระวังลง
แรกเริ่มเดิมทีถงฮว่าหวาดกลัวว่ามันจะคุกคามชีวิตของตน แต่พอลองคิดดูแล้ว อูเฉินเลเวล 50 หากต้องเผชิญหน้ากับเธอ ต่อให้ไม่ใช้สกิลอะไรเลยก็สังหารเธอได้ง่าย ๆ ตั้งแต่ตอนแรก... ดูเหมือนจะเป็นตัวเองที่ลงมือก่อนด้วยซ้ำ?
ถงฮว่าคิดฟุ้งซ่าน แต่แท้จริงแล้วผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เธอก็ดึงสติกลับมา เห็นอูเฉินที่ขยายร่างเป็นสูงสามเมตรกำลังกองหิมะกวาดลานดาดฟ้า เมื่อเห็นถงฮว่ากลับมาก็โยนก้อนหิมะลูกใหญ่ลงทะเล แล้วขยับเข้ามาใกล้เธอ: "เจอพวกเดียวกันหรือยัง?"
"เอ่อ ยังเลย ดึกแล้วมืดมาก ข้ากลับมาพักก่อน" ถงฮว่าเงยหน้ามองมัน ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวอูเฉินอีกต่อไปแล้ว ก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้างเหมือนกัน
เธอปล่อยหุ่นยนต์ตกปลาออกมา โดยจะไม่เก็บกลับเข้าไปอีกแล้ว
หลังจากทำสิ่งนี้เสร็จ ถงฮว่าก็เปิดหน้าต่างแชทของหลินซือซือ
เล่นไม่ค่อยเป็น: ฮว่าฮว่า เราสอบเสร็จแล้ว ตอนนี้เป็นพ่อครัวระดับต้นแล้วนะ!
เล่นไม่ค่อยเป็น: อยากกินอะไร เราทำให้~
เล่นไม่ค่อยเป็น: วัตถุดิบเรามีไม่มากนะ เพิ่งจับปลาได้ตัวนึง ลองชิมรสดู
เล่นไม่ค่อยเป็น: ปลาหางริบบิ้นนึ่ง (รอรับ)
ถงฮว่า: (รับแล้ว)
ถงฮว่า: เพื่อนเรานี่เก่งจริง ๆ
ถงฮว่าส่งวัตถุดิบพิเศษทั้งหมด 83 ชนิดไปให้หลินซือซือ
ถงฮว่า: พวกนี้ทำอาหารได้ไหม?