เพื่อเข้าไปในเขตผนึก สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหพันธรัฐจึงพัฒนาอุปกรณ์รบกวนชนิดเดียวกับที่หน่วยนำมาด้วย ภายใต้การนำของเซอร์เกลู่ เพื่อเปิดกำแพงมิติให้คนเข้าไปข้างในได้
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขตผนึกจะขยายออกมาอีกครั้ง กำแพงมิติแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม แม้แต่อุปกรณ์เฉพาะทางที่นำมาครั้งนี้ก็เปิดมันไม่ได้
คนอื่น ๆ กอดอาวุธแนบตัว พลางฉวยเวลาพักผ่อนให้มากที่สุด แต่ฉินเว่ยไม่มีความคิดจะพักเลย สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ ต่อให้ไม่พักก็ไม่เป็นไร
เขามองท้องฟ้าผ่านความมืดและช่องว่างประปรายระหว่างต้นไม้ จันทร์เขามุมซึ่งควรลอยอยู่บนฟ้า ณ ตำแหน่งเดิมเป็นประจำกลับหายไป ส่วนจันทร์ยาวในตอนนี้ก็พร่าเลือนลงมาก ทั้งยังดูเล็กลงกว่าเดิมไม่น้อย
ส่วนดาวดวงอื่น ๆ กลับไม่เห็นแม้แต่ดวงเดียว ราวกับถูกกำแพงมิติกั้นเอาไว้
รอบด้านเงียบงันเหลือเกิน จนฉินเว่ยรู้สึกขนลุก หากเขาไม่ได้สัมผัสเย่ซิงบนหลังมือได้อย่างชัดเจน และมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกคอยประคองใจ เขาคงสงสัยว่าภารกิจครั้งนี้เป็นการส่งตัวเองมาเป็นเหยื่อแน่ ๆ
ดาวลู่ซั่วมีดวงจันทร์บริวารสองดวง ดวงหนึ่งคือจันทร์ยาว มีรูปร่างเป็นแผ่นกลม ใหญ่และสว่างมาก อีกทั้งมีวงโคจรที่เห็นได้ชัดบนท้องฟ้า ขึ้นทางทิศตะวันออกและตกทางทิศตะวันตก รอบโคจรยาวนาน จึงได้ชื่อว่าจันทร์ยาว
อีกดวงหนึ่งมีลักษณะผิดแผกออกไป ไม่กลมเหมือนดวงจันทร์ทั่วไป แต่เป็นรูปสามเหลี่ยม จึงเรียกกันว่าจันทร์เขา
ตั้งแต่ฉินเว่ยจำความได้ ตำแหน่งของมันบนท้องฟ้าแทบไม่เคยเปลี่ยนแปลง
แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน จู่ ๆ จันทร์เขาก็หายไปจากท้องฟ้าชั่วข้ามคืน เรื่องนี้เรียกความสนใจจากทุกคน และยังก่อให้เกิดความตื่นตระหนกครั้งใหญ่
ไม่รู้ทำไม ฉินเว่ยรู้สึกว่าการปรากฏขึ้นของเขตผนึกกับการหายไปของจันทร์เขาน่าจะมีความเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขามาสำรวจสถานที่แห่งนี้ในครั้งนี้
ฉินเว่ยทอดสายตาไปยังป่าทึบเบื้องหน้า ผืนป่าแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล เป็นทั้งเขตคั่นกลางระหว่างสามประเทศและเส้นแบ่งเขตตามธรรมชาติ หลังสงครามครั้งก่อน ที่นี่ก็กลายเป็นพื้นที่ส่วนกลาง เป็นเขตกันชนที่มีข้อพิพาทอยู่ไม่น้อย
เขารู้ว่าจุดหมายของภารกิจครั้งนี้อยู่ห่างจากพวกเขาไม่เกิน 10 กิโลเมตร นั่นคือใจกลางเขตผนึก ตำแหน่งที่ตอนนี้ดูเหมือนถูกหมอกดำหนาทึบปกคลุมอยู่
ก่อนหน้านี้กองทัพเคยส่งเครื่องบินขึ้นไปลาดตระเวน แต่เพราะกำแพงมิติกีดขวาง จึงไม่พบอะไรเลย พูดให้ถูกคือมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง ถึงขั้นมีอากาศยานลำหนึ่งบินต่ำเกินไป พุ่งชนกำแพงมิติที่มองไม่เห็นจนตกลงมา
ฉินเว่ยสัมผัสได้ว่าหมอกดำรอบด้านค่อย ๆ หนาขึ้น เขาแยกความแตกต่างระหว่างมันกับความมืดได้ ความรู้สึกกดดันถาโถมเข้ามา ทำให้จิตใจปั่นป่วน
ทันใดนั้น ขนทั่วร่างของเขาก็ลุกชัน แมลงดาราบนมือแผ่ม่านพลังไร้รูปร่างออกมาปกป้องฉินเว่ย เขาคว้าอาวุธแล้วกลิ้งหลบไปด้านข้าง
เงาดำรูปร่างคล้ายมนุษย์ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งที่ฉินเว่ยยืนอยู่เมื่อครู่ เขาตวาดเสียงต่ำ ก่อนยิงลำแสงสว่างจ้าจากปืนพลังงานใส่เงาดำนั้น
ร่างเงาระเบิดกระจาย แล้วแปรเปลี่ยนเป็นหมอกดำสลายหายไปโดยรอบ
การโจมตีของฉินเว่ยทำให้คนอื่น ๆ หลุดจากอาการตะลึง พวกเขาตอบสนองได้ไม่ช้า ต่างกำอาวุธในมือแน่น แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงหันมามองฉินเว่ยอย่างสงสัย
“ระวังตัว!” หลัวซาก้าวพรวดเดียวมาหยุดข้างฉินเว่ย
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มีเงาดำลอบโจมตีผม พอโดนปืนพลังงานยิงก็ระเบิดกระจายเป็นหมอกดำ” ฉินเว่ยตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตึงเครียดขึ้นทันที ต่างคว้าอาวุธแล้วเข้ามาล้อมเขา
เหตุการณ์ประหลาดนี้เกินสามัญสำนึกและความเข้าใจที่เคยมีมา ทำให้ทุกคนอดตึงเครียดไม่ได้ พวกเขารีบยืนหันหลังชนกันเป็นรูปมุมแหลม อาวุธในมือถูกเปิดใช้งานจนส่งเสียงหึ่งเบา ๆ
“เห็นชัดไหมว่ามันคือตัวอะไร?”
ฉินเว่ยเห็นอันหย่าถาม จึงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วบอกเพียงว่า “ระวังตัวไว้”
สีหน้าหลัวซาเคร่งขรึม เขาไม่อยากให้ลูกทีมต้องมาตายที่นี่ทั้งที่ยังไปไม่ถึงเขตเป้าหมาย ทุกคนอยู่ร่วมกันมาทุกวันจนสร้างมิตรภาพแน่นแฟ้น
นอกจากฉินเว่ยแล้ว คนอื่นมีอุปกรณ์มองกลางคืน พวกเขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบอะไรเลย ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกก็ยังไม่จางหาย
“อา...”
เสียงร้องเบา ๆ ดังมาจากที่ไกล ๆ ชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางป่าที่เงียบสนิท
หลัวซาสะดุ้ง เขานึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องหนึ่งไป เทเรย์กับซีม่ายยังเฝ้าระวังอยู่ด้านนอก เขารีบเรียกทั้งสองผ่านเครื่องสื่อสารของหน่วย แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงซ่า ไม่มีใครตอบ
ดวงตาของหลัวซาแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย เขารู้ว่าทั้งสองอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย
“ตามหลังผมมา คุ้มกันฉินเว่ยกับอันหย่าให้ดี” จากนั้นเขายังกำชับเสียงต่ำอย่างไม่วางใจ “อย่าอยู่ห่างฉินเว่ยเกินไป”
ทุกคนเดินหน้าอย่างระแวดระวัง มุ่งไปยังจุดซ่อนตัวที่เทเรย์ใช้เป็นตำแหน่งซุ่มยิง
ตรงนั้นเป็นพุ่มไม้แบบที่พบเห็นได้ทั่วไปในป่า ด้านหน้าเป็นกองดินกับหินที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ด้านหลังมีต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าคอยกำบัง ทัศนวิสัยดีและซ่อนตัวได้มิดชิด
เห็นได้ชัดว่าเทเรย์เลือกตำแหน่งซุ่มยิงและตั้งรับได้ยอดเยี่ยม สามารถครอบคลุมเส้นทางทั้งด้านหน้าและด้านหลังไว้ในระยะโจมตี
สิ่งที่ทำให้ทุกคนหวาดผวาคือปืนซุ่มยิงและอุปกรณ์ของเทเรย์ยังอยู่ครบ แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็ยังอยู่ มีเพียงตัวเทเรย์เท่านั้นที่หายไป
รอบด้านไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย เทเรย์ราวกับระเหยหายไป ทำให้ผู้พบเห็นขนลุกซู่
“ซีม่าย” หลัวซาเรียกผ่านเครื่องสื่อสาร
เสียงซ่าที่ดังมาจากเครื่องสื่อสารคล้ายบอกเป็นนัยว่า ซีม่ายซึ่งแยกออกไปปฏิบัติหน้าที่ก็อาจประสบเคราะห์ร้ายเช่นกัน
ทุกคนค้นหารอบบริเวณ และพบอุปกรณ์ทั้งหมดของซีม่ายใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งจริง ๆ ทว่าไม่พบตัวเขาเลย
ขณะทุกคนระแวดระวังและค้นหารอบด้าน ขนบนแผ่นหลังก็ลุกชันขึ้นมาเอง
เพิ่งเข้าป่าได้ไม่ถึงไม่กี่ชั่วโมง ลูกทีมสองคนกลับหายตัวไปอย่างเงียบเชียบพิกล ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงลางร้าย
แต่ถึงจะถอนตัวตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว ป่ามืดมิดเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่รู้จัก ภารกิจครั้งนี้เป็นคำสั่งจากกองทัพ พวกเขาไม่กล้าถอนตัวไปเฉย ๆ
“หัวหน้าครับ เราจะทำยังไง?”
อันหย่าทนความกลัวไม่ไหวเป็นคนแรก เธอขยับเข้าใกล้ฉินเว่ยโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นเล็กน้อยขณะถามหลัวซา
หน่วยรบพิเศษกำลังเผชิญวิกฤตที่ไม่เคยพบมาก่อน ต้นตอของอันตรายคือสิ่งที่ไม่รู้จัก
หลัวซาสูดหายใจลึก “อย่าแยกกัน ป้องกันรอบตัวฉินเว่ย รอจนฟ้าสาง”
แต่เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย เพราะเพิ่งมืดได้ไม่นาน ยังมีค่ำคืนอันยาวนานรออยู่ ทั้งห้าคนขยับเข้ามาชิดกัน ฉินเว่ยอยู่ตรงกลาง ส่วนอีกสี่คนประจำตำแหน่งทั้งสี่มุม อาวุธทุกกระบอกเปิดใช้งานและหันออกไปด้านนอก
สิ่งแรกที่ต้องทำคือออกจากป่าทึบ แล้วหาพื้นที่เปิดโล่งกว่าเดิม ไม่อย่างนั้นถ้าถูกโจมตี พวกเขาจะไม่รู้แม้กระทั่งว่าศัตรูเป็นใครหรือเป็นอะไร แบบนั้นน่าอึดอัดเกินไป
หน่วยที่เคยพึ่งพาความสามารถพิเศษในการปฏิบัติการ กลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่แม้แต่ความสามารถซึ่งถนัดที่สุดก็ใช้การไม่ได้
รอบด้านเงียบกริบ เงียบจนน่าขนลุก ยิ่งทำให้ทุกคนแทบคลุ้มคลั่ง
เขตผนึกปิดกั้นการติดต่อ จึงไม่อาจเชื่อมต่อกับโลกภายนอกได้ ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้ และถึงทำได้ก็คงไม่ช่วยอะไร ต่อให้หน่วยกู้ภัยเข้ามาในเขตผนึกได้ ก็คงมาไม่ทันอยู่ดี
พวกเขาทำได้เพียงพึ่งพาความสามารถของเย่ซิงเพื่อประคองตัวจนถึงรุ่งเช้า เรื่องนี้ทำให้คนอื่น ๆ รู้สึกหมดกำลังใจ พวกเขาเป็นหน่วยรบพิเศษมากประสบการณ์ แถมฉินเว่ยยังมีแมลงดาราอยู่ในมือ ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นของวิเศษก็ไม่เกินจริง
พวกเขาเก็บอาวุธและอุปกรณ์ของทั้งสองคนไว้ จะทิ้งไม่ได้ ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งไม่รู้จัก อาวุธและอุปกรณ์คือหลักประกันการเอาชีวิตรอด แม้มันอาจไม่มีประโยชน์มากนักก็ตาม
จากชะตากรรมของเทเรย์กับซีม่ายก็เห็นได้ว่า แค่มีอาวุธอยู่ในมือก็ช่วยให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง
ทั้งกลุ่มค่อย ๆ ถอยออกจากป่าตามความทรงจำ แต่ไม่มีใครรู้ว่าทิศทางที่พวกเขาถอยไปนั้นตรงกันข้ามกับที่คิด พวกเขากำลังมุ่งลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
ทุกสิ่งในเขตผนึกเต็มไปด้วยความพิกล ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าหน้าที่ซึ่งเข้ามาสำรวจครั้งก่อน ๆ ไม่มีใครรอดกลับไป
ดูราวกับหมอกหนาทึบทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปอย่างลึกลับ ไม่ว่าจะเป็นหญ้ารกบนพื้น ต้นไม้ หรือแม้แต่ภูมิประเทศที่ทุกคนคิดว่าไม่มีทางเปลี่ยน สิ่งเหล่านี้ล้วนส่งผลต่อการตัดสินใจของพวกเขา แม้จะเป็นเจ้าหน้าที่รบพิเศษชั้นยอดก็ตาม
คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติยังคงเป็นฉินเว่ย “หัวหน้า ทิศทางมันไม่ถูก”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนสะดุ้งอีกครั้ง “ที่นี่เหมือนกำลังมุ่งเข้าไปในส่วนลึกของเขตผนึก” ราวกับมีพลังบางอย่างชักนำให้ทุกคนมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
ตอนนี้หลัวซาก็ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน
พวกเขาล้วนมีประสบการณ์รบโชกโชน เพียงดูหญ้ารกที่ไม่มีใครเหยียบย่ำก็แยกออกแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่เส้นทางที่เคยเดินมา เวลาสั้น ๆ แค่นี้ ต่อให้เป็นพลังธรรมชาติก็ไม่อาจลบร่องรอยที่พวกเขาทิ้งไว้ได้อย่างรวดเร็ว
เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นพลังเหนือธรรมชาติ
หลัวซายกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้หน่วยหยุดเดิน
จุดที่พวกเขาหยุดพอดีเป็นพื้นที่ค่อนข้างโล่ง รอบด้านมีต้นไม้ใหญ่หลายต้น ไม่มีอะไรพิเศษ แต่สถานที่แบบนี้โดดเด่นเกินไป หากหยุดอยู่ตรงนี้ก็อาจกลายเป็นเป้านิ่งได้ง่าย
ความไม่สบายใจในใจทุกคนชัดเจนขึ้น ที่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่ที่พวกเขาเพิ่งอยู่เมื่อครู่
ไม่มีใครกล้าเข้าไปในบริเวณที่พุ่มไม้ขึ้นหนาทึบ เพราะข้างในอาจมีบางสิ่งซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา
หมอกไหลผ่านต้นไม้และผืนป่าที่เรียงซ้อนกัน ค่อย ๆ รวมตัวเข้ามาทางนี้ บีบหน่วยที่เหลือเพียงห้าคนให้เข้าไปอยู่ในพื้นที่แคบจนน่าอึดอัด
ทุกสิ่งในเขตผนึกราวกับมีชีวิตขึ้นมา
ทุกคนขึงประสาทจนตึง จดจ่อกับสิ่งรอบตัวทั้งหมด ความเงียบชวนหวาดผวา ราวกับได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของตัวเองอย่างชัดเจน
แรงกดดันถาโถมลงบนทุกคน หากไม่ผ่านการฝึกพิเศษมา คงคลุ้มคลั่งไปแล้วในตอนนี้ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครรู้สึกดีขึ้น
ซ่า ซ่า
เสียงแผ่วเบาดังมาจากจุดหนึ่งข้างหน้า ทำลายความเงียบในป่าทันที เสียงเบา ๆ นั้นราวกับเสียงกลองหนักกระหน่ำลงกลางใจทุกคน
“ใคร?”
บาร์กลีย์ถามด้วยความใจร้อนเล็กน้อย ขณะเดียวกันทุกคนก็หันอาวุธไปยังทิศทางนั้น ไม่มีใครตอบ มีเพียงเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา
“ซีม่าย!”
หลัวซาตะโกนหลังมองเห็นเงาร่างชัดเจน แต่ใบหน้าของซีม่ายแข็งทื่อ ร่างเปลือยเปล่า เขาไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกของหลัวซาแม้แต่น้อย ดวงตาไม่ขยับ ฉินเว่ยมองเห็นได้ชัดในความมืด ม่านตาดำสนิทแผ่คลุมดวงตาทั้งสองข้าง ไร้ประกายชีวิตของมนุษย์
เมื่อเห็นบาร์กลีย์กำลังจะเข้าไปใกล้ ฉินเว่ยก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา “อย่าเข้าไป เขาไม่ใช่มนุษย์แล้ว!”
บาร์กลีย์ชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของฉินเว่ย เขาเชื่อใจฉินเว่ย จึงหยุดฝีเท้า
คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติในตอนนี้เช่นกัน อุณหภูมิร่างกายของ “ซีม่าย” ต่ำกว่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองผ่านอุปกรณ์ตรวจจับความร้อน
ทุกคนเล็งอาวุธไปที่ “ซีม่าย” ทันที
“แกเป็นใคร?” บาร์กลีย์ตวาด
“เขาไม่ใช่ซีม่ายอีกแล้ว” อาวุธของฉินเว่ยยิงกระหน่ำ กระสุนพลังงานพุ่งเข้าใส่ร่าง “ซีม่าย” เต็ม ๆ ร่างนั้นโงนเงน รูขนาดเท่าชามปรากฏขึ้นบนร่างหลังถูกพลังงานรุนแรงกระแทก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวด ร่างพลันเร่งความเร็วพุ่งเข้าใส่บาร์กลีย์
บาร์กลีย์เห็นสภาพเช่นนั้นก็เปิดฉากยิง คนอื่น ๆ ไม่กล้าชักช้า ต่างระดมยิงตามไป
“ซีม่าย” ราวกับถูกกระสุนกระตุ้น ความเร็วพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ถึงกับหลบการยิงพลังงานจากระยะใกล้ได้ เห็นชัดว่าปฏิกิริยาของมันเหนือกว่าคนธรรมดาไปแล้ว
ต้องรู้ว่าอาวุธที่เพิ่งจัดหาให้หน่วยรบพิเศษชุดนี้ไม่ใช่อาวุธจลน์ทั่วไป แต่เป็นอาวุธพลังงานรุ่นล่าสุดที่สหพันธรัฐพัฒนาขึ้น ความเร็วสูงกว่าอาวุธทั่วไปหลายสิบเท่า พวกเขาเปลี่ยนอาวุธเป็นชุดนี้โดยเฉพาะเพื่อภารกิจครั้งนี้
ถ้าไม่ใช่แบบนี้ แล้วอาวุธทั่วไปจะทำอะไรได้?
พิสดาร ทุกอย่างล้วนเต็มไปด้วยความพิสดาร