เซอร์เกลู่เป็นบุคคลเพียงคนเดียวบนดาวดวงนี้ที่ได้รับการยอมรับจากนานาประเทศให้ใช้บรรดาศักดิ์นี้อย่างกว้างขวาง ส่วนคนอื่นยากจะได้รับการยอมรับจากทั้งสหพันธรัฐซีลั่ว ซึ่งมีสภาเป็นองค์กรปกครอง และรัฐเอกราชเจียหลัวที่ปกครองอย่างเผด็จการแทบสมบูรณ์
ภายใต้การผลักดันของเขา มนุษย์บนดาวลู่ซั่วจึงก้าวข้ามข้อจำกัดทางเทคโนโลยีได้ ส่งผลให้เทคโนโลยีของดาวลู่ซั่วพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นในเวลาอันสั้น
งานวิจัยของเซอร์เกลู่ครอบคลุมกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็นปืนยิงพลังงานรุ่นล่าสุดที่สหพันธรัฐกำลังพัฒนา ยานบินรุ่นใหม่ อาวุธยุทโธปกรณ์ หรือเทคโนโลยีสื่อสาร ส่วนใหญ่ล้วนมาจากฐานวิจัยของเขา
แต่สิ่งที่ทำให้หน่วยของหลัวซาให้ความสำคัญ ไม่ได้มีเพียงเรื่องเหล่านี้ หากยังรวมถึงแมลงที่นอนนิ่งอยู่บนมือของฉินเว่ย แมลงตัวนั้นมีชื่อว่าเย่ซิง เป็นแมลงดาราที่มีวงแหวนลายจุดสีน้ำเงินเข้มเรืองแสง
เพราะมีแมลงดาราตัวนี้ ฉินเว่ยซึ่งเดิมเป็นเพียงทหารธรรมดา “อ่อนปวกเปียก” จึงมีสมรรถภาพร่างกายที่ไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาในเวลาอันสั้น ทั้งยังมีความสามารถน่าทึ่งอีกด้วย
มันสามารถสร้างความสามารถคล้ายเกราะป้องกันขึ้นมาได้
เย่ซิงติดตามฉินเว่ยเพียงคนเดียว ไม่เคยมีใครเห็นมันออกห่างจากข้อมือของเขาเลย หากคนอื่นคิดจะฝืนแตะต้องมัน จุดจบคงน่าสังเวชอย่างแน่นอน แค่ถูกวงแหวนแสงสีน้ำเงินที่มันปล่อยออกมากระทบ ร่างก็จะแหลกสลายหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
ดูเหมือนแมลงดาราตัวนี้จะรับรู้ถึงอันตรายได้ไวผิดปกติ หลายครั้งหลายคราที่มันช่วยให้หน่วยนี้รอดพ้นจากการถูกฆ่าล้างหน่วยโดยไม่มีใครเป็นอะไร
ความสามารถในการป้องกัน คล้ายกับเกราะป้องกันเชิงพื้นที่ ขอเพียงมีพลังงาน ก็รับประกันได้ว่าคนข้างในจะไม่บาดเจ็บถึงตาย ความสามารถแบบนี้ชวนให้คนอิจฉาเพียงใด
ไม่นานก่อนหน้านี้ ตอนเข้าสู่เขตผนึก อุปกรณ์เจาะกำแพงมิติที่สหพันธรัฐจัดให้หน่วยของหลัวซาไม่ทำงานเลยแม้แต่น้อย พวกเขาถูกทิ้งไว้อีกฟากพร้อมกับรถทันที
สุดท้ายเป็นเย่ซิงที่สลายกำแพงมิติส่วนใหญ่ลง พวกเขาจึงข้ามผ่านไปได้อย่างปลอดภัย
“ฉินเว่ย”
อันหย่าเดินเข้ามาใกล้ ถึงเวลาจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เธอก็ยังสนใจแมลงดาราบนมือของฉินเว่ยมาก พอมีโอกาสก็จะเข้ามาดู
แต่เธอทำได้แค่มองเท่านั้น ถึงเย่ซิงจะดูอ่อนโยน เธอก็ไม่กล้าแตะต้องมัน
ฉินเว่ยไม่พูดอะไร เพียงส่ายหน้าเบา ๆ
หลังพักสิบนาที หลัวซาก็สั่งให้เคลื่อนพลอีกครั้ง “พักสิบนาทีทุก ๆ สามกิโลเมตร รักษาสภาพร่างกายให้พร้อม”
การเดินทางสามกิโลเมตรในป่าทึบที่ซับซ้อนเช่นนี้แทบเป็นขีดจำกัดของคนธรรมดา พวกเขาต้องเก็บแรงไว้รับมือกับเหตุไม่คาดฝัน
ฉินเว่ยใช้ทวนในมือยันพื้นแล้วลุกขึ้น เขากวาดตามองรอบด้าน ความระแวดระวังผุดขึ้นในใจ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง นี่คือความรู้สึกเชื่อมโยงระหว่างเขากับเย่ซิง
“หัวหน้า ระวังหมอกดำพวกนั้น” เขาพูดพลางมองหมอกที่แผ่เข้ามาจากรอบทิศ ขณะนี้ดูเหมือนมันจะหนาทึบขึ้นกว่าเดิม
“หมอกดำ?”
หลัวซาซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยชะงักเมื่อได้ยิน เขาต้องฟังคำพูดของฉินเว่ย เพราะหากมีใครสักคนที่ยังรู้ข้อมูลบางอย่างซึ่งคนอื่นไม่รู้ในตอนนี้ คนนั้นต้องเป็นฉินเว่ยอย่างแน่นอน
ภารกิจครั้งนี้เป็นคำสั่งพิเศษอย่างยิ่งที่กองบัญชาการทหารส่งตรงมา โดยข้ามฐานไปเลย
นับตั้งแต่ค้นพบเขตผนึก ก็มีการสำรวจหลายครั้ง แต่ไม่มีใครกลับออกมาได้เลย จึงเกิดภารกิจสำรวจควบคู่กับการตามหาผู้สูญหายครั้งนี้ขึ้น
แต่การที่กองบัญชาการทหารส่งภารกิจแบบนี้มาโดยตรง เป็นครั้งแรกสำหรับพวกเขา
ข้างนอกคงมืดแล้ว เดิมทีพวกเขาไม่จำเป็นต้องเร่งเดินทางขนาดนี้ เพราะคำสั่งมีเพียงให้ตรวจสอบพื้นที่ ไม่ได้กำหนดเวลาบังคับ แต่หลัวซาประเมินจากระยะทางของเขตผนึกแล้ว คาดว่าภารกิจนี้จะใช้เวลาราวห้าวัน
นั่นคือเวลาที่พวกเขาตกลงไว้กับกำลังพลที่จะกลับมารับ
แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้พื้นที่ใจกลางเขตผนึกก็เจอปัญหายุ่งยากเสียแล้ว ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด เขตผนึกกลับขยายออกไป ทำให้พวกเขาเสียเวลาเดินทางไปไม่น้อย
“เดินหน้าต่ออีกสองกิโลเมตรแล้วค่อยพัก” หลัวซาออกคำสั่ง
ตามหลักแล้ว พวกเขาควรตั้งค่ายชั่วคราวตั้งแต่ตรงแนวชายป่าเพื่อรักษาสภาพร่างกายให้พร้อม แต่เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ แตกต่างจากที่คาดไว้มาก
การตั้งค่ายตรงนี้ไม่เหมาะ สภาพแวดล้อมไม่เอื้อต่อการป้องกัน แทบจะถูกเปิดเผยให้ทุกคนเห็น
สมาชิกหน่วยนี้ล้วนมีฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา เมื่อหลัวซาออกคำสั่ง เทเรย์ก็โผล่ออกมาจากที่กำบังไม่ไกลนักแล้วกลับเข้าร่วมหน่วย ระหว่างเดินทางเขากินเสบียงไปด้วย ส่วนซีม่ายก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล ราวกับภูตผี
เขาทำสัญญาณมือติดต่อกันหลายครั้ง หมายความว่าบริเวณรอบ ๆ ปลอดภัย
หน่วยเคลื่อนพลด้วยรูปขบวนเฉพาะ บาร์กลีย์เดินนำหน้า ทวนในมือยืดออกเต็มที่ ปลายทวนมีประกายไฟสีน้ำเงินหม่นแล่นวาบเป็นระยะ ทว่าในสภาพแวดล้อมที่เริ่มมืดลง มันก็ไม่ได้เด่นชัดนัก ด้านหลังห่างออกไปไม่ไกล หลัวซาเดินเยื้องตามมา
ถัดไปคือฉินเว่ยกับอันหย่าที่ได้รับการคุ้มกันอยู่ตรงกลาง ด้านหลังพวกเขาเป็นเทเรย์ ส่วนเคอหลี่อยู่ท้ายขบวนคอยคุ้มกัน ขณะที่ซีม่ายเคลื่อนที่ล่อกแล่กอยู่ทางซ้ายบ้างขวาบ้าง
ป่าทึบทำให้หน่วยเคลื่อนพลได้ไม่เร็ว เพื่อความปลอดภัย พวกเขาเดินไปตามเส้นทางคดเคี้ยว
ยิ่งเข้าไปลึก ท้องฟ้าก็ยิ่งมืด ป่าเริ่มชวนขนลุก เสียงนกร้อง สัตว์ป่า และเสียงแมลงที่เคยดังอยู่ในป่ากลับเงียบหายไป ราวกับความมืดกับหมอกดำหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก
สมาชิกหน่วยทุกคนสวมอุปกรณ์มองกลางคืน ยกเว้นฉินเว่ย เขาไม่จำเป็นต้องใช้มัน ยังมองเห็นทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจน
ตอนพบเย่ซิงครั้งแรก ดูเหมือนมันจะไม่พอใจร่างกายของผู้เป็นนายอย่างมาก จึงแอบปรับเปลี่ยนร่างกายเขา บางทีอาจเรียกได้แค่ว่าส่งผลต่อร่างกายเท่านั้น
กระบวนการนี้ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ในช่วงแรกแม้แต่ฉินเว่ยเองก็ไม่ทันสังเกต
จนกระทั่งครั้งหนึ่งระหว่างฝึก เขากลับทำภารกิจสำเร็จด้วยสภาพร่างกายแทบไม่ต่างจากคนอื่น เรื่องนี้จึงดึงความสนใจจากทุกคน รวมถึงตัวเขาเองด้วย
เย่ซิงแนบสนิทอยู่บนหลังมือของฉินเว่ย ดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาและแทบไม่ขยับ วงแหวนลายจุดสีน้ำเงินบนตัวก็หม่นลงมาก
ฉินเว่ยรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าตอนข้ามกำแพงมิติ เย่ซิงใช้พลังงานไปมาก แม้ความสามารถของมันจะแข็งแกร่ง แต่มีข้อเสียอยู่เพียงอย่างเดียวคือเติมพลังกลับได้ยากเหลือเกิน
เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ หากอุปกรณ์ที่สถาบันวิทยาศาสตร์จัดเตรียมไว้ใช้ได้ตอนข้ามกำแพงมิติ ฉินเว่ยก็คงไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังงานของเย่ซิง
ตอนนั้นแม้แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าเย่ซิงจะมีความสามารถแบบนี้
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าที่ต้นขา หยิบแท่งทรงกระบอกออกมาแล้วจ่อเข้าหาข้อมือ มันคือแท่งพลังงาน วัตถุที่มีเปลือกโลหะหุ้มอยู่ภายนอกนี้ไม่ใช่อาหาร แต่เป็นแท่งเชื้อเพลิงสำหรับยานบิน
ของสิ่งนี้หาได้ไม่ง่าย ต้องขอบคุณงานวิจัยของพ่อเขา เซอร์เกลู่ เทคโนโลยีของมนุษย์ในปัจจุบันยังผลิตมันในปริมาณมากไม่ได้ ฉินเว่ยอาศัยชื่อของพ่อถึงขอจากกองทัพมาได้หลายแท่ง เก็บไว้ใช้ในสถานการณ์ฉุกเฉินอย่างตอนนี้
เขายังจำสายตาประหลาดของเจ้าหน้าที่ฝ่ายพัสดุทหารได้ ตอนรับแท่งพลังงานมา สายตานั้นราวกับจะมองทะลุเขา
เมื่อเห็นฉินเว่ยยื่นแท่งพลังงานให้ เย่ซิงจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หนวดสัมผัสคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่คลี่ออกจากร่าง วงแหวนแสงสีน้ำเงินจางจนแทบมองไม่เห็นสว่างวาบขึ้นจากปลายหนวด แล้วพุ่งไปยังแท่งพลังงาน ต่อหน้าต่อตาฉินเว่ย แท่งพลังงานค่อย ๆ ละลายด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหายเข้าไปใน “ปาก” ของเย่ซิงภายในเวลาไม่ถึงสองนาที
อันหย่าซึ่งมองเห็นเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ยิ้มออกมา เธอสนใจเย่ซิงมากที่สุด คิดอยากยื่นมือไปลูบมันอยู่เรื่อย แต่ก็ไม่กล้า เย่ซิงอารมณ์ร้ายมาก ดูเหมือนจะไม่ชอบใครเลยนอกจากฉินเว่ย แม้แต่สมาชิกคนอื่นในหน่วยก็เช่นกัน
“ฉินเว่ย?”
ฉินเว่ยเข้าใจความคิดของหญิงสาวผู้ช่างสงสัยคนนี้ แต่ก็ยังส่ายหน้าเบา ๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา อีกอย่างเขาก็เกลี้ยกล่อมเย่ซิงไม่ได้ด้วย
“ผู้หญิงไม่ควรกลัวแมลงกันหรือไงนะ?” ฉินเว่ยแอบบ่นในใจ
เมื่อเห็นวงแหวนลายจุดบนตัวเย่ซิงสว่างขึ้นเล็กน้อย เขาก็อดยิ้มขื่นไม่ได้ แท่งพลังงานที่มากพอจะทำให้ยานบินลอยไปได้หลายร้อยกิโลเมตร กลับทำให้วงแหวนที่หม่นแสงของเย่ซิงสว่างขึ้นแค่สองวงเท่านั้น นั่นหมายความว่ามันใช้งานเต็มกำลังได้อีกเพียงสองครั้ง
สิ่งที่ฉินเว่ยพึ่งพามากที่สุดคือความสามารถของเย่ซิงในการสร้างเกราะป้องกันเส้นผ่านศูนย์กลางสองถึงสามเมตร ซึ่งตัดขาดทุกสิ่งรอบด้านได้ ราวกับเป็นมิติแยกขึ้นมาเอง
เหมือนกำแพงมิติของที่นี่ มันสามารถป้องกันการโจมตีจากภายนอกได้ แม้แต่ปืนใหญ่รังสีพลังงานสูงที่พ่อของเขาพัฒนาขึ้นมาก็ทำอะไรไม่ได้
ฉินเว่ยเคยเห็นพลังทำลายล้างของปืนใหญ่พลังงานด้วยตาตัวเอง เขารู้ด้วยว่าอาวุธชนิดนั้นไม่ได้ออกแบบมาเพื่อใช้รบบนพื้นดิน
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของฉินเว่ย ปืนใหญ่รังสีพลังงานสูงที่ยังไม่เข้าประจำการไม่มีทางยอมสิ้นเปลืองพลังงานให้เขาทดลองความสามารถของเย่ซิง
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ หากไม่อาศัยชื่อของพ่อ ก็ไม่มีทางแตะต้องปืนใหญ่รังสีพลังงานสูงที่กองทัพหวงแหนดั่งสมบัติได้
ต้นไม้รอบตัวพร่าเลือนจนกลายเป็นเงาตะคุ่ม ไม่รู้ว่าเพราะถูกความมืดปกคลุมหรือเป็นเพราะหมอกดำ ทำได้เพียงมองเห็นเค้าโครงคร่าว ๆ ส่วนสิ่งที่อยู่ไกลออกไป แม้ใช้อุปกรณ์มองกลางคืนก็ยังมองไม่ชัด
ฉินเว่ยขยับเข้าไปใกล้อันหย่าโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเขากลัว แต่หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เขาจะได้ใช้เกราะป้องกันของตัวเองคุ้มครองเธอได้
ในฐานะว่าที่ภรรยาของหัวหน้าหน่วยและเป็นแพทย์ประจำหน่วย ฉินเว่ยต้องดูแลเธอเป็นพิเศษ
เธอเป็นหลักประกันความปลอดภัยของหน่วยนี้ ตั้งแต่เข้าร่วมหน่วยมา เขาได้ยินคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้ไม่รู้กี่ครั้ง อันหย่าแทบจะเคยช่วยชีวิตทุกคนไว้
นั่นทำให้อันหย่ามีสถานะในหน่วยไม่ด้อยไปกว่าหลัวซา ผู้เป็นหัวหน้า ตอนนี้นอกจากฉินเว่ยแล้ว คนที่สำคัญที่สุดสำหรับทั้งหน่วยก็คือเธอ
เธอยังมีอีกฐานะหนึ่ง แม้พ่อของเธอจะมีอิทธิพลไม่เท่าพ่อของฉินเว่ย แต่ก็เป็นสมาชิกสภาของสหพันธรัฐซีลั่วตัวจริง แม้สมาชิกสภาจะมีมากกว่าสามสิบคน แต่ก็เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจของสหพันธรัฐ
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉินเว่ยไม่เข้าใจอยู่บ้าง ลูกสาวของสมาชิกสภาอย่างอันหย่าทำไมถึงเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษที่เสี่ยงอันตรายอยู่ตลอดเวลา? แต่ทุกครั้งที่ถาม เธอก็เพียงยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่อง
ส่วนหลัวซาผู้เป็นหัวหน้าหน่วยก็ทะนุถนอมอันหย่ามาก ทั้งคู่เป็นคนรักกันแล้ว แต่ที่นี่คือกองทัพ แม้ทุกคนจะไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ หลัวซาก็ยังต้องระวังไม่ให้กระทบต่อหน้าที่
หน่วยเดินทางเข้าไปยังพื้นที่ใจกลางอีกกว่าหนึ่งกิโลเมตร ตอนนี้ป่ามืดสนิทแล้ว
หมอกกับความมืดพันเกี่ยวกัน ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษที่มีความสามารถและอุปกรณ์พร้อม การเดินหน้าก็ยังยากลำบากอย่างยิ่ง หลัวซาจำต้องตัดสินใจตั้งค่ายที่นี่
เขาตรวจดูแผนที่บนแขน แล้วเลือกพื้นที่แอ่งตื้น ๆ แห่งหนึ่ง จุดนี้ไม่ง่ายต่อการถูกมองเห็นจากภายนอก และยังมีต้นไม้สูงหลายต้นอยู่ไม่ไกล ช่วยเป็นที่กำบังให้เทเรย์ใช้ซุ่มยิงได้ด้วย
“พัก” หลัวซาออกคำสั่ง
นอกจากเทเรย์ที่อยู่ด้านนอกเพื่อเฝ้าระวังและสนับสนุนแล้ว ซีม่ายก็หายตัวไปอีกครั้งโดยไม่ต้องรอให้หลัวซาสั่ง นี่เป็นหน้าที่ของเขา ทุกครั้งที่หยุดพักในที่ใด เขาต้องสำรวจบริเวณโดยรอบเพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัย ทำหน้าที่คล้ายหน่วยเตือนภัยและยามลาดตระเวน
นอกจากนี้ยังทิ้งคนไว้เฝ้ายามหนึ่งคน ส่วนอีกสี่คนพักอยู่ตรงมุมทั้งสี่ของแอ่งตื้น โดยกอดอาวุธไว้ วิธีนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ศัตรูจัดการพวกเขาได้ในคราวเดียว
หน่วยรบพิเศษทำภารกิจพิเศษ พวกเขาย่อมมีความเข้าใจเรื่องความปลอดภัยในแบบของตัวเอง
ภารกิจครั้งนี้เรียบง่าย มีเพียงสองข้อ
ข้อแรกคือมุ่งหน้าไปสำรวจพื้นที่ใจกลางเขตผนึก ตรวจสอบว่าที่นั่นเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงเกิดพื้นที่แยกเป็นเอกเทศอย่างเขตผนึกขึ้นมา
อีกข้อคือพยายามตามหาคนอื่น ๆ ที่เข้ามาสำรวจแล้วหายตัวไปก่อนหน้านี้ให้ได้มากที่สุด
หน่วยของหลัวซาไม่ใช่หน่วยสำรวจกลุ่มแรกที่เข้ามาที่นี่
เมื่อมีคนค้นพบเขตผนึก ประเทศหลักสามประเทศที่มีพื้นที่ติดกับแนวป่าก็ลงมือแยกกัน หลังจากสูญเสียหน่วยสำรวจไปหนึ่งหน่วย พวกเขาก็จัดตั้งคณะสำรวจที่เป็นมืออาชีพยิ่งขึ้น และส่งเข้าไปในเขตผนึกพร้อมกองกำลังติดอาวุธคุ้มกัน
ตอนนั้นกำแพงมิติยังบาง เพียงใช้ปืนใหญ่รังสียิงก็เปิดช่องทะลุได้ แต่ตอนนี้เขตผนึกขยายตัว กำแพงมิติก็แข็งแกร่งขึ้นผิดปกติ ไม่ใช่สิ่งที่จะทำลายได้ง่าย ๆ อีกต่อไป