“ซีม่าย” ที่พุ่งเข้าจู่โจมอยู่ไม่ไกลจากทุกคนมากนัก อีกทั้งฝ่ายฉินเว่ยยังมีคนมากกว่า ในช่วงชุลมุนจึงมีพลังงานหลายสายโจมตีถูก “ซีม่าย”
ตอนที่มันใกล้จะถึงตัวหน่วยรบ ฉินเว่ยก็ซัดการโจมตีเข้าใส่ศีรษะของมันจนระเบิดกลายเป็นหมอกดำ ลอยกระจายออกไปทุกทิศทาง เศษซากที่เหลือร่วงกราวลงบนพื้น
ทุกคนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
เพื่อความปลอดภัย หลัวซาส่งสัญญาณให้ทุกคนมารวมกลุ่ม ฉินเว่ยให้เย่ซิงสร้างม่านพลังป้องกันขึ้นมาครอบคลุมทุกคนไว้
หมอกดำที่ถูกดึงดูดมาจากด้านนอกม่านพลังยังไม่ยอมจากไป มันพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทิ้งจุดเรืองแสงไว้บนชั้นพลังป้องกันใสกระจ่าง
“นี่มันบ้าอะไรกันวะ?”
“มันยังแปลงร่างเป็นคนที่ถูกฆ่าได้ด้วยหรือ?”
สิ่งนี้เหนือความเข้าใจของทุกคนไปไกล เขตผนึกนั้นแปลกประหลาดมาตั้งแต่ปรากฏขึ้น ทั้งเหตุการณ์คนหายตัวไปอย่างลึกลับภายในเขต ไปจนถึงสิ่งที่ทุกคนกำลังเห็นอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างล้วนเต็มไปด้วยความพิสดาร
ผ่านไปหลายนาที จุดเรืองแสงด้านนอกม่านพลังหายไปแล้ว แต่ฉินเว่ยก็ยังไม่กล้าให้เย่ซิงถอนม่านพลัง
ถ้าเจ้าสิ่งนี้แปลงเป็นรูปร่างมนุษย์ยังพอรับมือได้ แต่พอมันกลายเป็นหมอกก็แทบไม่มีช่องไหนที่มันผ่านเข้าไปไม่ได้ หากยังมีมันหลงเหลืออยู่ด้านนอก หน่วยรบพิเศษคงถูกกวาดล้างจนหมดในพริบตา
แต่จะฝืนยื้ออยู่แบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทาง เย่ซิงมีพลังงานจำกัด ไม่รู้ว่าจะทนได้นานแค่ไหน
หลัวซามองสภาพด้านนอกแล้วเอ่ยถาม “ฉินเว่ย จะทนได้นานแค่ไหน?”
“ไม่นาน” ฉินเว่ยมองพลังงานของเย่ซิงที่กำลังลดลง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “ถ้าไม่มีการโจมตี อย่างมากก็ได้หนึ่งชั่วโมง ถ้าโดนโจมตีระดับนี้อีก จะทนได้แค่สิบนาที”
ดูเหมือนการโจมตีของเจ้าสิ่งนี้จะใช้พลังงาน ทำให้พลังของเย่ซิงลดลงอย่างรวดเร็ว
หลัวซาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถอนม่านพลังออกก่อนดีกว่า เราระวังตัวให้ดี”
เขารู้ดีว่าหากเย่ซิงหมดพลังงาน สิ่งเดียวที่รอพวกเขาอยู่ในเขตผนึกอันพิสดารแห่งนี้ก็คือความตาย
ฉินเว่ยเข้าใจเหตุผลนี้เช่นกัน เขาลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ทำตามคำสั่งของหลัวซาและถอนม่านพลังออก เพียงไม่กี่นาที วงลายบนตัวเย่ซิงที่เพิ่งได้รับพลังงานเพิ่มก็หม่นลงอีกครั้ง
เขาลูบแมลงดาราบนข้อมืออย่างแผ่วเบาด้วยความเสียดาย เย่ซิงสั่นขาข้างหนึ่งเบา ๆ ราวกับตอบรับ
ฉินเว่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบแท่งพลังงานออกมาอีกสองแท่งให้เย่ซิงดูดซึม พลังงานมากขึ้นก็ปลอดภัยขึ้น จะได้ไม่ต้องสูญเสียคนไปอีก เพื่อนร่วมรบที่อยู่ด้วยกันมาครึ่งปีเหล่านี้ ฉินเว่ยถือเป็นครอบครัว
“รู้อย่างนี้น่าจะเตรียมแท่งพลังงานมาให้มากกว่านี้” หลัวซาเองก็จมอยู่กับความเสียใจ ของนอกกายแบบนี้จะสำคัญกว่าชีวิตพี่น้องได้อย่างไร
“เราจะทำยังไงกัน?” บาร์กลีย์ถาม เสียงแหบพร่าเพราะความตึงเครียด
“รอ” หลัวซาเค้นคำตอบออกมาจากปาก
นี่เป็นทางเดียวที่พวกเขาทำได้ หากวิ่งสะเปะสะปะในป่ามืดมิดและพิสดารเช่นนี้ ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องพูดถึง
ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนใช้กล้องมองกลางคืนกวาดตามองรอบตัวไม่หยุด
มีเพียงฉินเว่ยที่ยังคิดไม่ตก เขาตระหนักว่าคนที่โจมตีเขาเป็นคนแรกมีโอกาสสูงว่าจะเป็น “เทเรย์” ที่หายตัวไป ไม่รู้ว่าพวกเขากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แต่ต้องเกี่ยวข้องกับหมอกดำที่ปกคลุมอยู่รอบบริเวณแน่นอน
เขานึกถึงคำเตือนที่พ่อส่งมาให้ก่อนออกเดินทาง
แต่พ่ออยู่ไกลออกไปตั้งหลายหมื่นลี้ ไม่เคยมาที่นี่ด้วยซ้ำ แล้วรู้ล่วงหน้าได้อย่างไร?
ฉินเว่ยส่ายหน้า สลัดความคิดที่ผิดหลักเหตุผลนี้ทิ้งไป ทว่าอีกความคิดหนึ่งกลับผุดขึ้นมา พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีเย่ซิง ช่วงนี้เขาไม่ออกปฏิบัติภารกิจก็อยู่แต่ในสนามฝึกของฐานที่มั่น
เมื่อนึกได้ว่าตัวเองถึงกับสงสัยพ่อ ฉินเว่ยก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะส่ายหน้า
ฉินเว่ยไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเซอร์เกลู่ เขาเป็นเพียงบุตรบุญธรรม แต่เซอร์เกลู่ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉินเว่ย เขาเพิ่งค้นพบโดยบังเอิญตอนเล่นกับสิ่งมีชีวิตชีวภาพในฐานวิจัย
เซอร์เกลู่ดูแลฉินเว่ยดียิ่งกว่าพ่อแท้ ๆ เสียอีก ทั้งยังรักและตามใจเขามาก
ถึงจะตามใจ แต่เซอร์เกลู่ก็ไม่เคยหย่อนยานเรื่องการศึกษา สุดท้ายฉินเว่ยจึงกลายเป็นคลังความรู้ประจำหน่วยในสายตาทุกคน
ด้วยการศึกษาที่ดีจากเซอร์เกลู่ ฉินเว่ยจึงศึกษาความรู้ทุกแขนงที่เข้าถึงได้ นี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้หน่วยรบพิเศษยอมรับเขาอย่างรวดเร็ว
เซอร์เกลู่มีความคาดหวังต่อฉินเว่ยต่างจากผู้ปกครองคนอื่น เขายังส่งฉินเว่ยเข้ากองทัพเพื่อฝึกฝน แถมยังเป็นหน่วยรบพิเศษที่อันตรายที่สุดด้วย
ในบรรดาทั้งห้าคน นอกจากฉินเว่ยแล้ว สีหน้าของอีกสี่คนก็เคร่งเครียดอย่างยิ่ง แฝงความตึงเครียดไว้ด้วย
เมื่อมีเย่ซิงอยู่ ฉินเว่ยจึงไม่ได้กังวลมากนัก เขาลูบกระเป๋าตัวเอง ยังมีแท่งพลังงานเหลืออีกสามแท่ง น่าจะพอรับมือได้ ขอแค่เจ้าสิ่งพิสดารพวกนี้มีไม่มากเกินไปก็พอ
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พาคนที่เหลือในหน่วยออกไปจากที่นี่ก็น่าจะยังพอได้” ฉินเว่ยคำนวณในใจ
การเปิดกำแพงมิติเพื่อกลับออกไปต้องใช้หนึ่งแท่ง ที่เหลือน่าจะพอต้านการโจมตีแบบนี้ได้อีกห้าหรือหกครั้ง
โชคดีที่เจ้าสิ่งซึ่งฆ่าคนแล้วแปลงเป็นรูปร่างเดิมของเหยื่อ ดูเหมือนจะใช้อาวุธไม่เป็น เรื่องนี้ทำให้ฉินเว่ยโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ต่อให้ต้องเจอกับซีม่ายหรือเทเรย์ ก็เป็นหายนะสำหรับหน่วยที่มีอยู่ตอนนี้แล้ว เกรงว่าพวกเขาคงได้ตายอยู่ที่นี่จริง ๆ
เวลาผ่านไปทีละนาที ความตึงเครียดทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงอย่างรวดเร็ว ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดก็ไม่มีข้อยกเว้น
รอ
ระหว่างรอให้ฟ้าสาง ทุกคนเห็นได้ชัดว่ามองข้ามความจริงสำคัญข้อหนึ่งไป ที่นี่อาจไม่มีวันฟ้าสางเลยก็ได้ ทุกสิ่งที่ถูกเขตผนึกปกคลุมอยู่ดูราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง
ปัง ปัง
ทันใดนั้น ทุกคนได้ยินเสียงปืนดังถี่กระชั้นมาจากที่ไกล ๆ เสียงนั้นเด่นชัดและผิดแผกไปจากความเงียบงันของความมืด แม้จะมีต้นไม้หนาทึบในป่าขวางกั้นอยู่ก็ตาม
ฟังจากเสียงแล้วต้องเป็นอาวุธพลังงานจลน์ประสิทธิภาพสูง ดูจากอัตราการยิงก็น่าจะเป็นหน่วยรบพิเศษหน่วยหนึ่ง มีสมาชิกประมาณสิบกว่าคน
ไม่ใช่ทุกประเทศที่จะมีบุคคลโดดเด่นอย่างเซอร์เกลู่แห่งสหพันธรัฐซีลั่ว ซึ่งสามารถจัดหาอาวุธพลังงานที่ทรงพลังยิ่งกว่าได้ อย่างน้อยก็ไม่เคยได้ยินว่าอีกสองประเทศมี ส่วนกลุ่มอำนาจย่อยอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
แม้การค้นพบและการนำพลังงานรูปแบบใหม่มาใช้จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป อย่างน้อยในสายตาของอีกสองมหาอำนาจก็เป็นเช่นนั้น
เมื่อได้ยินเสียงปืน ทุกคนกลับรู้สึกโล่งใจขึ้น ไม่รู้เพราะอะไร พอรู้ว่าในเขตผนึกยังมีคนอื่นอยู่ เป็นคนที่ยังมีชีวิต ทุกคนก็รู้สึกเหมือนได้ถอนหายใจ
มันกดดันเกินไปจริง ๆ
ในสถานการณ์แบบนี้ การได้พบคนอื่นก็เป็นที่พึ่งอย่างหนึ่ง พูดให้ถูกคือเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจ
สถานที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ที่คนไม่กี่คนในหน่วยของพวกเขาจะรับมือได้
มีเพียงหัวหน้าหน่วยอย่างหลัวซาที่ใจหายวาบ การมีคนมากย่อมเป็นเรื่องดี พวกเขาจะได้พึ่งพากันและร่วมมือรับมือวิกฤต แต่เขาก็รู้ดีว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาด บางครั้งคนด้วยกันเองต่างหากที่น่ากลัวที่สุด
หลายครั้งก็เป็นเช่นนั้น บางทีตอนนี้ก็ด้วย
“ระวังตัว แล้วค่อย ๆ เข้าไปทางนั้น” หลัวซาลังเลเพียงครู่เดียวก่อนออกคำสั่ง
ฉินเว่ยกำลังจะพูด แต่เห็นคนอื่น ๆ เริ่มเคลื่อนตามหลัวซาไปแล้ว คำพูดที่จวนจะหลุดจากปากจึงเปลี่ยนเป็น “ระวังด้วย”
คำนวณจากตำแหน่งที่เสียงปืนดังมา ระยะทางจากหน่วยของฉินเว่ยไม่ได้ไกลมากนัก แต่นั่นเป็นระยะเส้นตรง หากจะเดินทางผ่านป่าในความมืดมิด ท่ามกลางสภาพแวดล้อมซับซ้อนและอันตรายที่ไม่รู้ที่มา ความเร็วคงเดาได้ไม่ยาก
ฉินเว่ยภาวนาในใจ ขอให้พวกนั้นไม่ได้เจอเจ้าสิ่งพิสดารแบบเดียวกับที่พวกเขาเจอ ไม่อย่างนั้นคนของเขาก็ใช่ว่าจะรับมือได้ เผลอ ๆ จะเป็นการเดินไปส่งตัวเองให้ถึงที่
สถานการณ์แบบนี้จะไม่เข้าไปช่วยก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องช่วยคนอื่นในหน่วย หากมีคนอีกกลุ่มมาร่วมมือกันในเขตผนึก พวกเขาอาจมีโอกาสรอดมากขึ้นก็ได้
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม การรวมตัวเป็นสัญชาตญาณ โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญอันตราย แม้หลายครั้งจะเป็นเพียงการแสวงหาความสบายใจเท่านั้น
ฉินเว่ยเองก็ไม่รู้ว่าทำไมในเวลาแบบนี้ถึงยังคิดเรื่องพวกนี้ได้
การรับรู้ของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ หากสิ่งใดเกินขอบเขตความเข้าใจไปมาก มันก็จะกลายเป็นความกลัว และความกลัวมีต้นตอมาจากสิ่งที่ไม่รู้
ตอนนี้หน่วยของหลัวซากำลังเผชิญกับสถานการณ์แบบนั้น อย่างน้อยในสายตาฉินเว่ย หัวหน้าหน่วยหลัวซาผู้สุขุมและเด็ดขาดในยามปกติก็อยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว
เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ “ถ้าไม่มีเย่ซิงอยู่กับตัว เราก็คงเป็นเหมือนกัน”
เขาเลิกคิดต่อ แล้วเอื้อมมือดึงเป้บนหลังให้กระชับ
ในหน่วย ทุกคนดูแลเขากับอันหย่าเป็นอย่างดี นอกจากอุปกรณ์ที่ทั้งสองใช้ ก็ไม่ได้ให้แบกของอย่างอื่นมากนัก น้ำหนักสัมภาระจึงไม่เยอะ ของที่เก็บมาจากเทเรย์กับซีม่ายก่อนหน้านี้ บาร์กลีย์และเคอหลี่เป็นคนแบก
บาร์กลีย์เป็นพลยิงสนับสนุนของหน่วย ภายนอกไม่ได้ดูเป็นคนมีกล้ามทั้งตัว แต่ก็จัดว่าเป็นพวกแข็งแรงบึกบึน นอกจากอาวุธพลังงานที่ฐานจัดให้แล้ว เขายังพกปืนใหญ่อัตโนมัติขนาดเล็กส่วนตัวมาด้วย
ปืนใหญ่ชนิดนี้เป็นอาวุธหนักของอาวุธพลังงานจลน์ ปกติติดตั้งอยู่บนยานพาหนะหรืออากาศยาน มีทหารราบเพียงไม่กี่คนที่ใช้มันได้
มันมีไว้สนับสนุนการยิงให้กับหน่วย ปืนใหญ่ชนิดนี้ยังแตกต่างจากรุ่นมาตรฐานอยู่เล็กน้อย โดยเฉพาะปริมาณกระสุนที่บรรทุกได้
ไม่ว่าทหารราบจะพยายามแค่ไหนก็แบกกระสุนได้ไม่มาก บาร์กลีย์เองก็เช่นกัน เขาแค่แบกได้มากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเท่านั้น
บางครั้งฉินเว่ยก็หวังจริง ๆ ว่าตัวเองหรือเย่ซิงจะมีพลังมิติสำหรับเก็บของ ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็จะขนอุปกรณ์กับเสบียงให้หน่วยได้มากกว่านี้
เมื่อมีเป้าหมายแล้ว แม้การเดินทางในป่าตอนกลางคืนจะลำบาก หน่วยก็ยังย่ำเท้าฝ่าความมืด มุ่งหน้าไปยังจุดที่เสียงปืนดังขึ้นเมื่อครู่
ระยะทางประมาณสองถึงสามกิโลเมตร จากการเปลี่ยนแปลงของเสียงที่เดินทางมา แต่ฉินเว่ยกลับหนักใจ ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ การเดินทางเป็นเส้นตรงให้ได้สองถึงสามกิโลเมตรไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต่อให้เป็นตอนกลางวันก็ยังยาก
ระหว่างทางสงบมาก หรือจะพูดว่าเงียบสนิทก็ได้ นอกจากเสียงปืนชุดก่อนหน้าแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
“ไม่รู้ว่าพวกนั้นถูกกวาดล้างหมดหรือเอาตัวรอดมาได้” ฉินเว่ยคาดว่าอย่างแรกมีโอกาสมากกว่า เจ้าสิ่งพิสดารนั่นไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะรับมือได้ นี่เป็นสัญชาตญาณของเขา
ลึก ๆ แล้วฉินเว่ยไม่อยากให้หน่วยของตัวเองเสี่ยง เขารู้ดีว่าจิตใจคนยากหยั่งถึง ยิ่งอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ หากไม่มีคนอื่น อย่างน้อยก็รับมือแค่เจ้าสิ่งพิสดารนั่นได้ ไม่เช่นนั้นยังต้องระวังอีกฝ่ายด้วย
แต่ในเมื่อหัวหน้าหน่วยหลัวซาตัดสินใจแล้ว เขาก็ทำได้เพียงตามไป กองทัพให้ความสำคัญกับการเชื่อฟังคำสั่ง ทหารที่มีความคิดเป็นของตัวเองมีแต่จะตาย ไม่ก็ตาย
พูดตามคำกล่าวเก่า ๆ ก็คือทหารเบี้ยไม่จำเป็นต้องมีความคิด
ก่อนหน้านี้ฉินเว่ยดูแคลนความคิดนี้มาก แต่เพื่อคนอื่น ๆ ในหน่วย เขาก็ทำได้แค่ตามไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดหน่วยก็เข้าใกล้จุดที่เสียงปืนดังขึ้น
ฉินเว่ยรู้สึกว่าเวลาที่ผ่านไปนานกว่าที่เห็นจากนาฬิกายุทธวิธีอย่างชัดเจน ดูเหมือนเวลาภายในนี้จะแตกต่างจากโลกภายนอกด้วย ยิ่งทำให้เขากังวล สถานที่ที่ส่งผลต่อพื้นที่และความเร็วของเวลาได้ ย่อมไม่ธรรมดาแน่
เขาสนใจเขตผนึกที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันมากขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกยำเกรง
หลัวซาซึ่งเดินนำหน้า ยกมือขวาขึ้น
ทุกคนหยุดฝีเท้า เสียงของหลัวซาดังขึ้น
“พักห้านาที”
หากต้องการรักษาความพร้อมรบไว้รับมือเหตุฉุกเฉิน หน่วยที่เดินทางในป่ามืดมานานก็เหนื่อยล้ามากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนยังแบกอุปกรณ์ที่หนักเกือบครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัว
คราวนี้หลัวซารับหน้าที่เฝ้าระวังด้วยตัวเอง เพื่อให้ลูกทีมได้พัก
ฉินเว่ยไม่ได้ลงนั่งเหมือนครั้งแรก เขาตรวจดูสภาพของเย่ซิง แล้วอดไม่ได้ที่จะหยิบแท่งพลังงานออกมาอีกสองแท่ง ป้อนให้มัน อีกสักพักอาจต้องพึ่งพาความสามารถของมัน หากไม่มีพลังงาน เย่ซิงก็เป็นแค่แมลงที่ดูสวยกว่าแมลงทั่วไปเท่านั้น
ในสายตาของฉินเว่ย เย่ซิงยังเป็นตัวอ่อนวัยเยาว์ที่อ่อนวัยเสียจนแทบจะเป็นตัวอ่อนจริง ๆ ดูจากรูปร่างคล้ายหนอนของมันก็รู้แล้ว
บนดาวลู่ซั่วมีแมลงแบบนี้อยู่บ้าง แม้จะไม่มาก แต่ฉินเว่ยไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าในโลกนี้จะมีแมลงที่ใช้พลังมิติและกินพลังงานได้ เขาจึงเรียกมันว่าแมลงดารา หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่มาจากนอกดวงดาว
รักษาเรี่ยวแรงไว้!
ฉินเว่ยมีวิธีและมุมมองต่างจากคนอื่น เขารู้ว่าตราบใดที่มีเย่ซิงอยู่ข้างกาย เขาก็ไม่มีวันขาดเรี่ยวแรง ตอนฝึกซ้อมตามปกติ ทุกครั้งที่หมดแรงจะมีพลังงานชนิดหนึ่งไหลออกมาจากตัวเย่ซิง ทำให้เขากลับมามีชีวิตชีวาได้ทันที
นี่คือเหตุผลที่เขาปรับสภาพร่างกายและเพิ่มความสามารถได้ในเวลาอันสั้น