บทที่ 20 กระดูกต่ำช้า
เรื่องนี้ตรงใจเมิ่งซินเสียจริง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจึงจริงใจขึ้นหลายส่วน
“ดีเลย งั้นให้ม่อลี่ไปฝึกงานกับหลี่ชิวที่ฝ่ายการตลาดก่อนแล้วกัน”
“เธออยากไปบริษัทเมื่อไหร่”
เมิ่งม่อลี่ยิ้มพลางเอ่ย “วันนี้เลยค่ะ ฉันแทบรอไม่ไหวแล้ว อยากอยู่ที่เดียวกับพี่เร็ว ๆ”
พูดจบ เมิ่งม่อลี่ก็หันไปมองฮั่วหานชวน “พี่หานชวนคะ ในเมื่อพี่มารับพี่ไปทำงาน ช่วยแวะรับฉันไปบริษัทด้วยได้ไหมคะ”
เมิ่งซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองเมิ่งม่อลี่ “ม่อลี่ ให้คุณสู้ไปส่งบริษัทได้ไหม พี่ชายเขยเธอไม่ชอบให้คนนอกนั่งรถเขาน่ะ”
เมิ่งม่อลี่เบ้ปาก “แต่ฉันไม่ใช่คนนอกนี่คะ”
พูดแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองฮั่วหานชวนอีกครั้ง “พี่หานชวน พาฉันไปด้วยได้ไหมคะ”
ฮั่วหานชวนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “ไปกันเถอะ”
สีหน้าเมิ่งซินแข็งค้าง เธอไม่คิดว่าฮั่วหานชวนจะยอมตกลง
ฮั่วหานชวนรักความสะอาดและมีเส้นแบ่งเขตส่วนตัวชัดเจนมาก เขาไม่ชอบให้คนอื่นขึ้นรถ ก่อนหน้านี้แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องของฮั่วหานชวนขอขึ้นรถเขา ยังถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
มีเพียงเธอที่เป็นข้อยกเว้น
เมิ่งซินคิดว่านี่คือความลำเอียงเป็นพิเศษที่ฮั่วหานชวนมีให้เธอ
แต่ตอนนี้ แม้แต่เมิ่งม่อลี่ที่ไร้ประโยชน์คนนี้ก็ยังทำได้
“หานชวน นายไม่ชอบให้คนอื่น...”
สีหน้าเมิ่งซินดูไม่ค่อยดีนัก
ฮั่วหานชวนสังเกตเห็น จึงเอ่ยอธิบายเสียงเรียบ “เธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของคุณ ผมดูแลเธอแทนคุณก็เป็นเรื่องที่ควรทำ”
สีหน้าฮั่วหานชวนยังคงเรียบเฉย ทว่าฝ่ามือกลับกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่า คำพูดนี้มีไว้พูดให้เมิ่งซินฟัง หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
ตอนเมิ่งม่อลี่เอ่ยปากขอ คำตอบตกลงกลับหลุดจากปากเขาไปเอง
เมิ่งซินถึงได้โล่งอก
ฮั่วหานชวนทำเพื่อเธอจริง ๆ ด้วย