บทที่ 19 คุณอยากได้อะไร?
ฮั่วหานชวนมีสีหน้าซับซ้อน
เมื่อก่อนตอนที่เขามาตระกูลเมิ่ง แทบไม่เคยพบเมิ่งม่อลี่เลย
สิบครั้งจะได้เจอกันสักครั้ง
ต่อให้เจอกัน เมิ่งม่อลี่ก็เอาแต่ก้มหน้าอยู่ตลอด ขี้ขลาดและไร้ตัวตน ราวกับเป็นมนุษย์ล่องหนของตระกูลเมิ่ง
ฮั่วหานชวนจึงเมินเธอไปตามปกติ เช่นเดียวกับพ่อแม่ตระกูลเมิ่ง
แต่ช่วงนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
เมิ่งม่อลี่ไม่เงียบงันอีกต่อไป และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเมิ่งม่อลี่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ฮั่วหานชวนค่อย ๆ ตระหนักถึงบางเรื่องที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยใส่ใจเลย
อย่างเช่น ตระกูลเมิ่งไม่ได้ปฏิบัติต่อลูกสาวทั้งสองอย่างเท่าเทียมกันเหมือนที่เมิ่งซินพูด
เมิ่งซินบอกว่าน้องสาวของเธอเป็นคนเงียบขรึมเกินไป จนพ่อแม่เป็นห่วงแทบแย่
เมิ่งซินยังบอกด้วยว่า บางครั้งเธอก็อิจฉาน้องสาว เพราะพ่อแม่เอาใจใส่น้องมากกว่า
เมื่อก่อนฮั่วหานชวนไม่เคยสงสัยคำพูดของเมิ่งซินเลย
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักเป็นครั้งแรกว่า เมิ่งซินอาจไม่ได้พูดความจริงกับเขาเสมอไป
พ่อแม่ตระกูลเมิ่งอ้าปาก ๆ หุบ ๆ อ้ำอึ้งอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยออกมาได้ว่า “พวกเราก็เป็นห่วงคุณเหมือนกันนะ”
“แค่พี่ชายเขยของลูกมีเรื่องให้จัดการเยอะ พ่อกับแม่คิดว่าเรื่องในบ้านเราควรจัดการกันเองเป็นการส่วนตัว ไม่อยากให้พี่ชายเขยเห็นแล้วต้องกังวลใจ”
ที่จริงคำพูดนี้เป็นความในใจของแม่ตระกูลเมิ่ง
ฮั่วหานชวนยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก แม้แต่คนรุ่นหลังในตระกูลฮั่วมีเรื่องอะไรก็ยังไม่กล้าไปรบกวนเขา แล้วนับประสาอะไรกับครอบครัวของพวกเขา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสา”
ฮั่วหานชวนเอ่ยขึ้น
ตามปกติ หากมีใครมาร้องห่มร้องไห้อย่างไม่รู้กาลเทศะต่อหน้าเขา ฮั่วหานชวนคงรำคาญและอาจถึงขั้นเอ่ยปากเตือน
ต่อให้เขาไม่ต้องสั่ง คนข้างล่างก็รู้เองว่าควรจัดการอย่างไร