บทที่ 21 ฟู่เยี่ยนเซินกลับประเทศแล้ว
ฮั่วหานชวนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่คุ้นชินกับอ้อมกอดของเมิ่งซิน
เหมือนกับที่เขาไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงมาที่บริษัทเมิ่ง
แต่โชคดีที่เมิ่งซินกอดเขาเพียงชั่วครู่
เธอเป็นคู่หมั้นที่รู้จักวางตัวอย่างเหมาะสม
เธอรู้ว่าฮั่วหานชวนไม่ค่อยชอบการสัมผัสใกล้ชิด จึงผละออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว
ฮั่วหานชวนก็พลอยโล่งใจขึ้นมา
เมิ่งซินเคารพและเข้าใจเขามาโดยตลอด ทั้งยังรักษาขอบเขตส่วนตัวของเขาไว้เสมอ
เมิ่งม่อลี่ตรงกันข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง
ถ้าเป็นเมิ่งม่อลี่ ตอนกอดคน เธอจะพันแขนขาแน่นราวกับปลาหมึกยักษ์
แค่เขาคิดจะผลักเธอออก เธอก็จะเงยหน้าขึ้นมาออดอ้อนแสร้งทำเป็นน่าสงสาร
จากนั้นก็เค้นน้ำตาจระเข้ออกมาสองสามหยด พยายามทำให้เขาใจอ่อนยอมตาม
พอเห็นว่าไม่ได้ผล ขั้นต่อไปเมิ่งม่อลี่ก็จะจงใจหาเรื่องแกล้งเขา
โดยเฉพาะบนเตียง ในช่วงเวลาสำคัญ หากเขาไม่ตามใจเมิ่งม่อลี่ เธอก็จะจงใจทำให้เขาขายหน้า จงใจกลั่นแกล้งเขา
เมิ่งม่อลี่ชอบดูสีหน้าอดกลั้นจนบิดเบี้ยวของเขาเป็นพิเศษ
ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น เธอจะยิ้มพลางคล้องคอเขา จูบลูกกระเดือก แล้วทำหน้าใสซื่อถามว่าเป็นอะไรไป
ทำไมหอบหนักขนาดนั้น
ขอแค่ได้อยู่กับเมิ่งม่อลี่ อารมณ์ของฮั่วหานชวนก็ไม่มีทางสงบนิ่งได้เลย
เธอมีวิธีทำให้เขาโกรธ ทำให้เขาเสียการควบคุมได้เสมอ
“หานชวน เป็นอะไรไป”
ฮั่วหานชวนกำมือแน่น พลันได้สติกลับมา
เมิ่งซินยิ้ม “คิดอะไรอยู่ ถึงได้เหม่อขนาดนั้น”