บทที่ 26 คุณนี่มันสัตว์ร้ายจริง ๆ
ผู้ช่วยอู๋ก็เป็นคนมีไหวพริบ พอเห็นทั้งสองคุยกันถึงเรื่องส่วนตัว เขาก็รีบพาพยาบาลออกจากห้องผู้ป่วยเดี่ยวไปทันที
“ท่านพี่หานชวน ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ โกรธเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จริง ๆ เหรอ”
พอคนนอกออกไป เมิ่งม่อลี่ก็แนบตัวเข้าหาฮั่วหานชวนทันที
“อย่าโกรธเลยนะ ผู้ชายอย่างเราน่ะไม่โกรธกันง่าย ๆ หรอก มีแต่ขันทีน้อยเท่านั้นแหละที่โกรธ พี่หานชวนไม่ใช่ขันทีสักหน่อย”
เมิ่งม่อลี่พูดจายั่วโมโห ทว่าน้ำเสียงกลับออดอ้อนหวานหยดย้อยจนแทบเลี่ยน
เนินอกนุ่มนิ่มแนบชิดกับเขา กลิ่นหอมหวานราวกับลูกพีชบนร่างกายก็ลอยกรุ่นเข้ามาหาเขาไม่หยุด
ฮั่วหานชวนหลับตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาหันตัวอย่างรวดเร็ว กดไหล่เมิ่งม่อลี่แล้วผลักเธอออก
แต่การทำเช่นนั้นทำให้เนินอกนุ่มนิ่มตรงนั้นเสียดสีกับท่อนแขนแข็งแรงของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนร่างกายเขาสั่นสะท้านขึ้นมา
“ไม่ได้โกรธ ไม่ต้องเดาแล้ว ทำแผลเสร็จก็รีบกลับไป”
ฮั่วหานชวนพูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็วพอ ๆ กับตอนผลักเธอออก
ยิ่งฮั่วหานชวนพยายามหนีจากเธอ พยายามเว้นระยะห่างจากเธอ
เมิ่งม่อลี่ก็ยิ่งอยากเกาะติดฮั่วหานชวน
เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของฮั่วหานชวน กอดเอวสอบแข็งแรงของเขาไว้แน่น
“ฉันไม่อยากกลับ ฉันอยากอยู่กับคุณ ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งสัปดาห์ ฉันคิดถึงคุณมากจริง ๆ แล้วคุณคิดถึงฉันไหม”
ฮั่วหานชวนไม่พูดอะไร ผลักเธอออกอีกครั้ง เมิ่งม่อลี่ก็พุ่งเข้ามาอีก
ผลักออก เธอก็เข้ามาเกาะติดอีก
ทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ฮั่วหานชวนก็เริ่มหมดแรง
เขาเลิกดิ้นรน ปล่อยให้เมิ่งม่อลี่กอดอยู่เช่นนั้น