บทที่ 27 พี่หานชวน คุณไม่ได้นุ่มเลยสักนิด
อย่างนี้เขาจะได้สงบขึ้นบ้าง ไม่ต้องปวดหัวเพราะเมิ่งม่อลี่คอยส่งเสียงวุ่นวาย
ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ฮั่วหานชวนไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนพูดมากไปกว่าเมิ่งม่อลี่
“เมิ่งม่อลี่ คุณนี่กลัวคนแข็งกลั่นแกล้งคนอ่อนใช่ไหม เห็นผมเป็นลูกพลับนิ่ม ๆ ให้บีบเล่นหรือไง”
ฮั่วหานชวนอยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมเมิ่งม่อลี่ถึงยอมให้คนอื่นตบตีด่าทอ แต่พออยู่ต่อหน้าเขากลับทำตัวกร่างได้ขนาดนี้
เมิ่งม่อลี่ส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเสแสร้งอ่อนหวาน
“ท่านพี่หานชวน คุณไม่ได้นุ่มเลยสักนิด แข็งจะตาย ฉันไม่อนุญาตให้คุณพูดถึงตัวเองแบบนี้นะ!”
ฮั่วหานชวนหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
เมิ่งม่อลี่โอบคอเขาไว้ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ส่วนเรื่องกลัวคนแข็งกลั่นแกล้งคนอ่อนน่ะ ฉันไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันแค่เก่งแต่กับคนในบ้านเท่านั้นเอง”
“พูดง่าย ๆ ก็คือ ใครดีกับฉัน ฉันก็แกล้งคนนั้น”
ฮั่วหานชวนหัวเราะเยาะ
ที่แท้เธอก็รู้ว่าเขาไม่ทำอะไรเธอ ถึงได้กล้าเล่นหัวเขาแบบนี้สินะ
โลกนี้มีผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเมิ่งม่อลี่ได้ยังไงกัน
“แต่ถ้าใครไม่ดีกับฉัน ฉันยิ่งแกล้งหนักกว่าเดิมอีก”
ฮั่วหานชวนแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “อย่างนั้นหรือ แล้วคนที่ยอมให้คนอื่นตบตีด่าทออยู่ในบริษัทวันนี้เป็นใครล่ะ”
“ที่จริงฉันตั้งใจทำแบบนั้นเอง”
“คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันเป็นคนขี้ขลาดขนาดนั้น ฉันไม่ใช่คนโง่ที่จะโดนคนอื่นตบตีด่าทอโดยไม่ตอบโต้”
น้ำเสียงของเมิ่งม่อลี่กลับมาเป็นปกติ ไม่ได้พูดจาประหลาด ๆ อีกต่อไป
ฮั่วหานชวนชะงักงัน
เมิ่งม่อลี่ไม่ได้ขี้ขลาดจริง ๆ ด้วยซ้ำ ความกล้าของเธอมีมากกว่าใครเสียอีก