บทที่ 25 เขาคงจะบ้าไปแล้วจริง ๆ
เมิ่งจื้อหยวนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังพูดอะไรไม่ออก
ตอนนี้เองที่เขารู้สึกเจ็บปวดใจและเสียใจอย่างแท้จริง
“ยกเลิกการเดิมพัน ต่อจากนี้ไม่มีการเดิมพันอะไรอีกแล้ว หุ้นที่พ่อให้ลูกไปก็คือให้แล้ว”
เมิ่งจื้อหยวนพูดเสียงหนักแน่น มองเมิ่งม่อลี่แล้วถอนใจว่า
“ต่อไปถ้าลูกอยากอยู่บริษัทก็อยู่ได้ จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ บริษัทมีส่วนของลูกด้วย ลูกไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้พ่อแม่เห็น ต่อให้ลูกไม่เก่ง ลูกก็ยังเป็นลูกสาวของพ่อแม่อยู่ดี”
เมื่อเห็นบาดแผลบนศีรษะของเมิ่งม่อลี่ เขาก็นึกถึงภาพในกล้องวงจรปิดที่เธอถูกคนรังแก แต่กลับไม่รู้จักโต้ตอบ
เมิ่งจื้อหยวนเสียใจที่พูดเรื่องเดิมพันออกไปก่อนหน้านี้ และยิ่งรู้สึกผิดที่เคยคิดจะเอาหุ้นจากมือเมิ่งม่อลี่คืน
ลูกสาวคนเล็กก็เป็นลูกสาวเหมือนกัน
หุ้นที่ให้เธอไปแล้วก็คือให้ไปแล้ว
ทำไมถึงถูกโน้มน้าวจนคิดจะเอาหุ้นคืนมาให้ลูกสาวคนโตกันนะ
นิสัยของเมิ่งม่อลี่ที่เก่งแต่กับคนในบ้าน หากไม่มีหุ้นอยู่ในมือเป็นหลักประกัน ต่อไปเธอจะใช้ชีวิตอย่างไร
หลินลันที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มาตลอดยกมือเช็ดน้ำตา ก่อนจับมือเมิ่งม่อลี่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
“ก่อนหน้านี้พ่อให้หุ้นลูกไปสิบเปอร์เซ็นต์ วันนี้แม่ขอตัดสินใจเอง เพิ่มให้อีกสามเปอร์เซ็นต์ โดยโอนจากหุ้นในชื่อแม่”
“แต่มีเงื่อนไขว่าต่อไปอย่าทำเหมือนวันนี้อีก เวลาอยู่ข้างนอกก็ต้องทำตัวเหมือนอยู่ที่บ้าน เจอเรื่องอะไรต้องกล้าลงมือ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ พ่อกับแม่ก็ยังอยู่ พี่สาวกับพี่ชายเขยก็อยู่ด้วย”
“เข้าใจไหม”
เมิ่งม่อลี่แอบเหลือบมองเมิ่งซิน พอได้ยินว่าจะให้หุ้นเธออีก สีหน้าของเมิ่งซินก็แข็งค้างไปตามคาด