บทที่ 28 เร็วหน่อย
“อือ” เมิ่งม่อลี่พยักหน้าอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
“ก็เพราะคุณจงใจยั่วยวนฉันไงล่ะ”
“จงใจเกิดมาหน้าตาแบบนี้ จมูกก็โด่งขนาดนั้น ลูกกระเดือกก็เด่นขนาดนั้น แถมยังตัวสูงขนาดนั้นอีก...”
“เวลาคุณพูด ฉันแทบควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ในหัวมีแต่คิดว่าจะกดคุณลงบนเตียงแล้วขยี้ให้หนัก ๆ...”
เมิ่งม่อลี่ยิ่งพูดยิ่งเกินเลย ใบหน้าของฮั่วหานชวนก็ดำคล้ำลงเรื่อย ๆ มุมปากที่เม้มแน่นกระตุกอยู่หลายครั้ง
“คุณควรไปตรวจสมองจริง ๆ นะ”
ทำไมถึงหื่นได้ขนาดนี้
“คุณเป็นผู้หญิงหรือเปล่า?”
ฮั่วหานชวนอดถามไม่ได้
เมิ่งม่อลี่เชิดคางขึ้น “แน่นอน แล้วคุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า?”
ฮั่วหานชวนยังไม่ทันตอบ เมิ่งม่อลี่ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ถ้าคุณเป็นผู้ชาย เห็นสาวสวยอย่างฉันแล้วทำไมถึงไม่หวั่นไหว? ทำไมถึงไม่อยากนอนกับฉันล่ะ?”
“สาวสวย?”
เมิ่งม่อลี่ยืดอก “ฉันไม่ใช่หรือไง?”
เดิมทีฮั่วหานชวนตั้งใจจะเถียง แต่ก็จำต้องยอมรับว่าเมิ่งม่อลี่เป็นสาวสวยจริง ๆ
ผิวขาวผ่อง ผมหนาสลวย รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้ง
“เห็นไหม คุณก็ยอมรับแล้วนี่ ถ้าฉันไม่สวย ก่อนหน้านี้คุณจะดุดันบนเตียงขนาดนั้นได้ยังไง?”
ใบหน้าฮั่วหานชวนดำคล้ำลงอีกครั้ง “ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันจะไปส่งคุณกลับ”
เมิ่งม่อลี่โผเข้าหาฮั่วหานชวนทันที กอดเอวเขาไว้แน่น “คุณยอมส่งฉันกลับจริง ๆ เหรอ? ไม่อยากนอนกับฉันหรือไง?”
ระหว่างพูด นิ้วเรียวของเมิ่งม่อลี่ก็ลากไล้แผ่วเบาอย่างคลุมเครือบนอกเขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง ดวงตาวาวระยับ
“พี่หานชวน~ ฉันคิดถึงพี่แล้ว เรานอนด้วยกันเถอะ”
วันนี้เธอมาที่โรงพยาบาลโดยสวมเพียงเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองอ่อนเรียบ ๆ จากมุมที่ฮั่วหานชวนมองลงมา บริเวณหน้าอกของเธอดูคล้ายจะเผยให้เห็นราง ๆ ทั้งปกปิดทั้งเปิดเผย
แถมเอวของเมิ่งม่อลี่ยังเล็กคอดจนแทบกำได้ด้วยมือเดียว
บางครั้งยามที่เผลอควบคุมตัวเองไม่ได้บนเตียง ฮั่วหานชวนจับเอวเธอไว้ยังอดกังวลไม่ได้ว่าจะเผลอออกแรงจนหักเอวเธอเข้า