บทที่ 29 เหมือนตุ๊กตาผ้า
น้องสาวของคุณเมิ่งมีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยหรือ
ถึงกับทำให้คุณฮั่วผู้เคยสงบเยือกเย็น กลายเป็นคนร้อนรนถึงเพียงนี้
ถึงขั้นละทิ้งศีลธรรมและค่านิยม
นั่นน้องสาวแท้ ๆ ของคุณเมิ่งเลยนะ!
เจ้านายคนนี้นี่ช่างกล้าทำผิดกฎหมายจริง ๆ
ผู้ช่วยอู๋มองเมิ่งม่อลี่ในกระจกมองหลังด้วยความสงสาร
แม้ตอนนี้คุณหนูม่อลี่จะดูเหมือนยอมรับทุกอย่างแล้ว แต่ผู้ช่วยอู๋ก็ยังรู้สึกว่าเจ้านายไม่ใช่คน
ข่มขู่หญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องทำงานหาเลี้ยงปากท้อง เขาคงไปแจ้งตำรวจแล้ว
————
เมื่อรถมาถึงหลานถิง ผู้ช่วยอู๋ก็จากไป
แทบจะทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนั่งเล่น เมิ่งม่อลี่ก็ถูกฮั่วหานชวนกดไว้หลังประตู แล้วจูบอย่างรุนแรง
“อื้อ!……”
เขาจูบอย่างเร่งร้อนและหนักหน่วง เมิ่งม่อลี่จึงยกมือผลักเอวและหน้าท้องของเขาตามสัญชาตญาณ
แต่ฮั่วหานชวนเร็วกว่านั้น เขาคว้ามือเธอไว้แล้วจับยกขึ้นเหนือศีรษะ
“หลบทำไม?”
แขนทั้งสองข้างของเขาค้ำอยู่ข้างศีรษะเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว
กลิ่นอายความเป็นชายเข้มข้นโอบล้อมและกัดกินเธอ ทำให้เมิ่งม่อลี่สั่นเทิ้มเล็กน้อย ขาอ่อนแรง
“วันนี้ไม่ใช่คุณที่ชวนฉันมาเองหรือ?”
เสียงของฮั่วหานชวนแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้
ในดวงตาลึกล้ำดุจหินออบซิเดียนมีความปรารถนาปรากฏชัด เมื่อสบตากับเขา ลมหายใจของเมิ่งม่อลี่ก็ถี่กระชั้นขึ้นหลายส่วน
“อ้าปาก!”
สิ้นเสียง ฮั่วหานชวนก็กดจูบลงมาอีกครั้ง
เมิ่งม่อลี่เบิกตากว้าง ร่างบอบบางถูกเขากดไว้จนขยับไม่ได้
ด้านหลังเป็นบานประตูแข็ง ๆ จูบแนบชิดถาโถมลงมาไม่หยุด เมิ่งม่อลี่ไม่มีโอกาสหลบเลี่ยงเลย