บทที่ 30 ขอโทษนะ เพิ่งจะเริ่มเอง
เมิ่งม่อลี่ทั้งเกลียดทั้งหวาดกลัวจนสะอื้นออกมา
คืนนี้ฮั่วหานชวนบ้าคลั่งเกินไปหน่อย
เธอรู้สึกเหมือนเอวจะหักอยู่แล้ว
เธอตั้งใจจะยั่วยวนฮั่วหานชวนก็จริง แต่ทุกอย่างในคืนนี้มันเกินไปแล้ว
เกินกว่าที่เธอจะทนรับไหว
เธออยากหนี แต่ตัวกลับติดอยู่ในอ่างอาบน้ำ ด้านหลังเป็นแผ่นอกแน่นของฮั่วหานชวน ส่วนเอวบางก็ถูกเขากอดรัดไว้แน่น
หนีไม่พ้นเลย
ทำได้เพียงอดทนรับทุกอย่างอย่างไร้ทางสู้...
ทั้งดุดัน ทั้งเอาแต่ใจ...
ฮั่วหานชวนหลับตาลง ปลอบเธออีกครั้งว่า “เก่งแล้ว...”
“ฮือ ๆ ๆ!”
เมิ่งม่อลี่สะอื้นจนตัวสั่น ดวงตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา ก่อนจะกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ไม่อยู่
เขารู้จักแต่พูดคำพวกนี้เพื่อหลอกเธอหรือไง
เขาเคยนับบ้างไหมว่าพูดคำหลอกลวงนี้ไปกี่ครั้งแล้ว
คืนนี้เมิ่งม่อลี่เพิ่งรู้ว่า ก่อนหน้านี้ฮั่วหานชวนยังยั้งมืออยู่
ฮั่วหานชวนออกกำลังกายเป็นประจำ ร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมาก หากเขาคิดจะทำให้เธอตายจริง ๆ เธอคงรับมือไม่ไหว
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดฮั่วหานชวนก็เงยหน้าขึ้นแล้วอุ้มเมิ่งม่อลี่ออกจากอ่างอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำที่เดิมเต็มไปด้วยน้ำ ตอนนี้เหลือน้ำอยู่เพียงนิดเดียว
ทั่วทั้งห้องน้ำเปียกชุ่มไปหมด
“นับ...นับว่าคุณยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง” เมิ่งม่อลี่พูดเสียงแหบพร่า
ตอนถูกอุ้มออกจากอ่างอาบน้ำ เมิ่งม่อลี่ก็ผ่อนลมหายใจ เธอคิดจริง ๆ ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว
สายตาของฮั่วหานชวนทอดลงบนร่างเมิ่งม่อลี่
ตอนนี้เธอดูน่าสงสารเหลือเกิน ราวกับหอยทากที่ถูกแงะเปลือกออก