บทที่ 31 เมิ่งซินจับได้คาหนังคาเขา
ฮั่วหานชวนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้อย่างไร
ทั้งที่เขาควรจะรังเกียจคนตรงหน้าอย่างที่สุด
เมื่อเธอเกิดเรื่อง เขาควรจะรู้สึกสะใจและเป็นอิสระ
เพราะสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกคนอื่นควบคุมและข่มขู่
แต่เมิ่งม่อลี่กลับทำทุกอย่างที่ว่า
เธอวางยาเขา ใช้วิดีโอข่มขู่ให้เขาขึ้นเตียง บังคับให้เขาลอบมีสัมพันธ์กับเธอ
ทำให้เขาทรยศต่อสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูลเมิ่งกับตระกูลฮั่ว ทรยศต่อเมิ่งซิน และทรยศต่อหลักศีลธรรม
แต่ตอนนี้ในใจฮั่วหานชวนกลับไม่มีความสะใจหรือความรู้สึกเป็นอิสระเลย
มีเพียงความตื่นตระหนก กระทั่งความหวาดกลัว
ฮั่วหานชวนไม่ได้รู้สึกกลัวมาหลายปีแล้ว เขาเกิดในตระกูลฮั่ว อยู่ในตำแหน่งสูงส่งเช่นนี้ เรื่องที่ทำให้เขาตื่นตระหนกมีน้อยมาก
ครั้งล่าสุดที่เขาเสียอาการขนาดนี้ คือเมื่ออายุสิบขวบ ตอนที่แม่ฆ่าตัวตายต่อหน้าเขา
ฮั่วหานชวนจำได้ว่าในวันนั้นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน เลือดแดงฉานแบบเดียวกัน แดงจนแสบตา
“เมิ่งม่อลี่!”
ฮั่วหานชวนก้มลง พยายามอุ้มเธอขึ้นมา
ปกติเขาแรงเยอะมาก อุ้มเมิ่งม่อลี่ด้วยมือเดียวยังง่ายดาย
แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไม ฮั่วหานชวนพยายามอุ้มอยู่หลายครั้งก็ยังอุ้มเธอไม่ขึ้น
เกือบจะล้มลงไปทับเมิ่งม่อลี่ ทำให้เธอเจ็บไปด้วย
ฮั่วหานชวนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร
กลัวว่าเมิ่งม่อลี่จะเป็นอะไรไปหรือ
กลัวว่าจะเสียคนตรงหน้าไปหรือ
หัวใจของเขาปั่นป่วนไปหมด เหลือเพียงมือที่สั่นเทาคอยพยายามอุ้มเมิ่งม่อลี่
เมิ่งม่อลี่เหลือบมองเขาอย่างอ่อนแรง “คุณ...คิดจะทำฉันตกตายหรือไง?”
เมิ่งม่อลี่รู้สึกว่าอีกเดี๋ยวตัวเองคงถูกฮั่วหานชวนพาล้มลงไปด้วย
“เราไปโรงพยาบาลกัน!”
ริมฝีปากของฮั่วหานชวนสั่นระริก
เห็นฮั่วหานชวนอุ้มเธออย่างทุลักทุเล ทำท่าจะวิ่งออกไปข้างนอก สมองของเมิ่งม่อลี่ก็เหมือนระเบิดตูมขึ้นมา
“ฮั่วหานชวน! ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!”
เขาตาบอดหรือไง!
บนตัวเธอไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น!
เขาจะพาเธอไปวิ่งแก้ผ้ากลางถนนหรือไง?
อยากให้เธอขายหน้าจนเป็นข่าวขึ้นหน้าหนึ่งหรือไง?
“ไปโรงพยาบาล!”
เมิ่งม่อลี่ “...”
คนคนนี้ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องแล้ว เอาแต่จมอยู่ในโลกของตัวเอง