บทที่ 13 ซ่อนอยู่ที่ไหนแล้ว?
ถึงอย่างไร มือทั้งสองข้างของเธอก็ถูกเขามัดไว้แน่น ก่อนจะถูกยัดเข้าไปในตู้เสื้อผ้า
“ได้ เข้ามาสิ”
เมิ่งซินกวาดตามองห้องชุดอย่างแนบเนียน นี่กลายเป็นนิสัยของเธอไปแล้ว
ถึงฮั่วหานชวนจะสะอาดสะอ้านและไม่ข้องแวะกับผู้หญิง เมิ่งซินก็ไม่เคยประมาท
หลังเข้ามาแล้ว ห้องนั่งเล่นของห้องชุดสะอาดเรียบร้อย เดิมทีเมิ่งซินเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก แต่กลับพบว่าประตูห้องนอนปิดอยู่
ก่อนหน้านี้เหมือนเธอไม่เคยเจอเขาปิดประตูห้องนอนเลย
แม้หัวใจจะกระตุกวูบ แต่สีหน้าเมิ่งซินยังคงสงบนิ่ง
เธอจูงมือฮั่วหานชวนไปนั่งที่โต๊ะอาหาร แล้วหยิบโจ๊กออกมา
“อร่อยไหม?”
เมิ่งซินเท้าคางถาม
ความจริงตอนนี้ฮั่วหานชวนไม่อยากอาหารเลยสักนิด แต่เพราะรู้สึกผิด เขาจึงยังกินเข้าไป ทั้งยังฝืนใจชมว่า “ไม่เลว”
เมิ่งซินยิ้มสดใส “คุณชอบก็ดีแล้ว งั้นฉันจะเชิญพ่อครัวคนนี้ไปที่บ้าน ให้เขาสอนฉันทำอาหาร”
พอได้ยินเช่นนั้น ใจของฮั่วหานชวนก็ยิ่งหนักอึ้ง
“เมิ่งซิน”
เขาวางช้อนลงแล้วพูดอย่างจริงจัง “คุณไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้เพื่อผม เวลากับแรงกายของคุณควรทุ่มให้บริษัทและตัวคุณเอง ไม่ใช่เอามาทำอาหารให้ผม”
“ผมไม่อยากให้คุณเป็นแบบนี้”
ตอนนี้เมิ่งซินยิ้มออกมาจากใจจริง
เธอจะไม่ชอบฮั่วหานชวนได้อย่างไร?
คนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ฮั่วหานชวนอาจไม่ใช่คนที่ดีพร้อมทุกด้าน แต่เขาเป็นผู้ชายที่ให้เกียรติผู้หญิงที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมาในแวดวงนี้
เมิ่งซินอยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูง จึงเคยพบผู้ชายเจ้าชู้หลายใจมานับไม่ถ้วน