บทที่ 14 เมื่อกี้คุณไม่ถึงใจหรือไง?
ฮั่วหานชวนเดินหาทั่วห้อง แต่กลับไม่เห็นเมิ่งม่อลี่อยู่ในห้องเลย
“พี่ชายเขย”
“ฉันอยู่นี่”
ฮั่วหานชวนตามเสียงไปจนถึงระเบียง แล้วก็เห็นเมิ่งม่อลี่กำลังปีนข้ามมาจากระเบียงห้องข้าง ๆ ของเมิ่งซินพอดี
“เธอไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!”
หัวใจฮั่วหานชวนแทบขึ้นมาอยู่ที่คอ ตอนนี้ร่างของเมิ่งม่อลี่เกินครึ่งห้อยอยู่กลางอากาศ
“นี่มันชั้นสามสิบสองนะ!”
ฮั่วหานชวนคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
แม้เมิ่งม่อลี่จะถูกอุ้มมาถึงระเบียงของฮั่วหานชวนแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมลงจากตัวเขา
เมื่อเห็นฮั่วหานชวนโกรธจนแทบระเบิด เมิ่งม่อลี่กลับยิ่งยิ้มหวานมีเสน่ห์กว่าเดิม
เธอเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฉันรู้น่า แต่นายไม่อยากให้พี่สาวรู้เรื่องของเราสองคนไม่ใช่เหรอ”
“ฉันรู้จักพี่สาวดีมาก เธอเป็นคนละเอียดรอบคอบ ถ้าฉันไม่ปีนข้ามไปหลบที่ระเบียงของเธอ พี่สาวต้องจับได้แน่”
เมิ่งม่อลี่เขย่งปลายเท้าโอบคอเขา “ท่านพี่หานชวน ดูสิว่าฉันดีกับนายแค่ไหน คิดเผื่อนายขนาดไหน”
ใบหน้าฮั่วหานชวนเคร่งขรึม เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ แผงอกกระเพื่อมแรงอยู่หลายครั้ง
เขาไม่คิดเลยว่าเมิ่งม่อลี่ทำไปเพราะเหตุผลนี้
เขามองลงไปข้างล่างด้วยสีหน้าซับซ้อน ความสูงกว่าสามสิบชั้น แถมระหว่างห้องทั้งสองยังมีระยะห่างอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปีนข้ามไป
หากพลาดเพียงนิดเดียว เมิ่งม่อลี่อาจตกลงไปตายได้
สีหน้าฮั่วหานชวนยิ่งเย็นชา เขากัดฟันกรอด