บทที่ 12 คู่ชู้สาว
เมื่อทั้งสองกลับมาแนบชิดกันอย่างแท้จริงอีกครั้ง ฮั่วหานชวนก็พลันได้สติขึ้นมาเพราะถูกกระตุ้น
เขาราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ร่างกายแข็งค้างไปทันที
ฮั่วหานชวนรู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้ว
เขากลับมีสัมพันธ์กับเมิ่งม่อลี่อีกครั้งจริง ๆ
ครั้งก่อนยังพออ้างได้ว่าเมิ่งม่อลี่วางยา เขาถึงได้เข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเมิ่งซิน
แล้วครั้งนี้ล่ะ?
เมิ่งม่อลี่ข่มขู่เขาจริง
เขาถูกบังคับจริง
แต่ทุกอย่างเป็นอย่างนั้นจริงหรือ?
เมิ่งม่อลี่ลากเขาขึ้นเตียงหรือ?
ไม่ใช่
เป็นเขาเอง
เขาเป็นฝ่ายมีสัมพันธ์กับเมิ่งม่อลี่ก่อน
แค่ถูกเธอยั่วยวนด้วยคำพูดไม่กี่คำ เขาก็เกิดอารมณ์จนขาดสติ
เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ
“ท่านพี่หานชวน เป็นอะไรไปคะ?”
เมิ่งม่อลี่โอบคอฮั่วหานชวนไว้ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ
ผู้ชายคนนี้คิดถึงเมิ่งซินอีกแล้วหรือ? หรือเป็นอะไรไป?
ถึงขนาดนี้แล้วยังหยุดได้อีกหรือ?
ฮั่วหานชวนกำหมัดแน่น มองคนใต้ร่างด้วยสีหน้าซับซ้อน
ถึงในใจเขาจะพยายามหลอกตัวเองว่ารังเกียจผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ แต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับหลอกใครไม่ได้
เขาลืมความรู้สึกที่เมิ่งม่อลี่มอบให้ไม่ได้
นั่นคือความสุขที่ฮั่วหานชวนวัยยี่สิบเจ็ดปีไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ทุกส่วนในร่างกายต่างร่ำร้องอยากได้เธอ
เมิ่งม่อลี่มองออกแทบจะในทันทีว่าฮั่วหานชวนกำลังคิดอะไร
“คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?”
เมิ่งม่อลี่ฉวยจังหวะที่ฮั่วหานชวนกำลังเหม่อ พลิกสถานการณ์เป็นฝ่ายรุกแล้วกดเขาลง
เห็นฮั่วหานชวนกำลังจะลุกขึ้นและลากเธอลงจากเตียง เมิ่งม่อลี่ก็รีบโอบคอเขาไว้แน่น