บทที่ 46 ผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น
เมิ่งซินพิมพ์ข้อความส่งไปทาง WeChat
เธอเล่าเรื่องที่ฟู่เยี่ยนเซินมาที่บ้านของพวกเขา แต่หลังพิมพ์ข้อความเสร็จ กลับรู้สึกว่าน้ำเสียงของข้อความไม่ค่อยถูกต้อง
เพราะเรื่องวันนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป เธอจึงเผลอเผยความริษยาที่มีต่อเมิ่งม่อลี่ออกมาอยู่หลายส่วน
เธอกลัวว่าฮั่วหานชวนจะเข้าใจผิด คิดว่าเธอทนไม่ได้ที่เมิ่งม่อลี่มีคนรักดี ๆ แบบนี้
เมิ่งซินจึงลบข้อความทั้งหมดทิ้ง
เธอลุกขึ้น อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วเดินออกไปข้างนอกตรง ๆ เตรียมโทรหาฮั่วหานชวน
ถามทางโทรศัพท์น่าจะได้คำตอบชัดเจนกว่า
โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับสาย
“เมิ่งซิน มีอะไร?”
เมิ่งซินลองหยั่งเชิงถาม “หานชวน คุณแน่ใจนะว่าฟู่เยี่ยนเซินเป็นเกย์?”
“คุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่า?”
ฮั่วหานชวนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเมิ่งซินถึงถามเรื่องนี้อีก
“เขาเป็นเกย์”
ฮั่วหานชวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เขายอมรับความสัมพันธ์ใกล้ชิดได้แค่กับผู้ชาย”
ฟู่เยี่ยนเซินเป็นคนรักความสะอาดมากกว่าเขาเสียอีก ปกติไม่ยอมให้ผู้หญิงเข้าใกล้ด้วยซ้ำ
แต่ครั้งก่อนตอนคุยโทรศัพท์ ฟู่เยี่ยนเซินกลับบอกว่าเขาถูกผู้ชายจัดการจนได้
ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว
การที่ฟู่เยี่ยนเซินเปิดเผยรสนิยมทางเพศของตัวเองกับเขา คงต้องรวบรวมความกล้ามาไม่น้อย
เดิมทีฮั่วหานชวนก็ไม่ได้รังเกียจคนหลากหลายทางเพศอยู่แล้ว
เขาจึงไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องร้ายแรงอะไร
ในเมื่อฟู่เยี่ยนเซินพูดชัดเจนขนาดนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องซักไซ้ให้ถึงที่สุดอีก
ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกันแค่ไหน ก็ยังต้องรักษาระยะห่างที่เหมาะสม