บทที่ 47 ห้ามปล่อยให้เมิ่งม่อลี่แต่งงานกับฟู่เยี่ยนเซิน
เมิ่งจื้อหยวนเงียบไป ครู่ใหญ่ก็ยังไม่พูดอะไร
คำพูดของเมิ่งซินสาดน้ำเย็นใส่เมิ่งจื้อหยวนอย่างจัง ไม่ต่างจากการฉุดเขาลงมาจากสวรรค์
เมื่อครู่เขายังภาคภูมิใจที่เลี้ยงลูกสาวเก่ง ๆ มาได้ถึงสองคน
แม้จะไม่มีลูกชาย แต่ลูกสาวทั้งสองของเขาก็ล้วนมีอนาคต
ในแวดวงตระกูลผู้มั่งคั่ง ทุกคนต่างปรารถนาจะได้ทายาทที่ยอดเยี่ยมที่สุดสองคนนี้ ทว่ากลับถูกลูกสาวทั้งสองของเขาคว้าตัวไปได้
เมิ่งจื้อหยวนถึงกับนึกภาพออกว่า หลังจากเมิ่งม่อลี่หมั้นหมายกับฟู่เยี่ยนเซินแล้ว
จะมีคนมากมายแค่ไหนที่อิจฉาและประจบประแจงเขา
ผู้ชายที่แม้แต่ครอบครัวซึ่งมีฐานะดีกว่าตระกูลเมิ่งยังเอื้อมไม่ถึง กลับถูกลูกสาวทั้งสองของเขาคว้ามาได้ทั้งหมด
อีกไม่กี่ปี บริษัทเมิ่งก็คงก้าวขึ้นไปเป็นหนึ่งในตระกูลชั้นนำ
เพราะลูกสาวทั้งสองของเขาแต่งงานได้ดีขนาดนี้ ย่อมมีคนมากมายมาประจบเพื่อขอร่วมมือด้วย
เมื่อครู่เขาดีใจและภาคภูมิใจแค่ไหน ตอนนี้เมิ่งจื้อหยวนก็ผิดหวังมากเท่านั้น
แต่หลังจากผิดหวังอยู่ชั่วครู่ เขาก็ได้สติอย่างถ่องแท้ยิ่งขึ้น
พอได้สติแล้ว กลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
ถ้าฟู่เยี่ยนเซินไม่มีปัญหาอะไรสักอย่าง บางทีเมิ่งม่อลี่คงไม่มีโอกาสได้แต่งงานกับเขา
“คุณพ่อ ม่อลี่ทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้เพื่อจะกดฉันให้ต่ำกว่า ถึงกับไปหาฟู่เยี่ยนเซินมาเล่นละคร...”