บทที่ 45 เธอต้องถามฮั่วหานชวนให้รู้เรื่อง
“ผมไม่ใช่หนุ่มสถานบันเทิงอะไรนั่น และยิ่งไม่ใช่ของสกปรกอะไรทั้งนั้น คุณลุงคุณป้าน่าจะเคยได้ยินชื่อผมมาบ้าง”
“หลายปีมานี้ผมคบกับเมิ่งม่อลี่เป็นแฟนแค่คนเดียว ไม่เคยมีใครนอนกับผม ผมสะอาดบริสุทธิ์ ยังเป็นชายพรหมจรรย์อยู่เลย”
เมิ่งจื้อหยวนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้
เขาไม่ได้แค่เคยได้ยินชื่อฟู่เยี่ยนเซินเท่านั้น
จะพูดว่าได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วก็ไม่เกินจริง
ตระกูลฟู่มีทายาทสายตรงเพียงคนเดียว
ตั้งแต่ฟู่เยี่ยนเซินเพิ่งเกิดมา เมิ่งจื้อหยวนกับคนอื่น ๆ ในแวดวงตระกูลร่ำรวยก็เคยได้ยินวีรกรรมต่าง ๆ ที่คุณปู่ตามใจหลานชายคนนี้มามากมาย
คุณปู่ฟู่อยากจะเด็ดดาวบนฟ้ามาให้ฟู่เยี่ยนเซินเสียด้วยซ้ำ
ฟู่เยี่ยนเซินเพิ่งอายุได้ขวบเดียว คุณปู่ฟู่ก็มอบหุ้นทั้งหมดที่ตัวเองถืออยู่ให้หลานชายคนนี้แล้ว
แม้แต่ลุงเล็กของฟู่เยี่ยนเซินก็ยังไม่ได้รับส่วนแบ่ง
“แกบอกว่าแกเป็นฟู่เยี่ยนเซิน แกก็เป็นงั้นเหรอ พี่ใหญ่ คนคนนี้ไม่แน่อาจเป็นนักแสดงที่เมิ่งม่อลี่ ไอ้ตัวไร้ค่านั่นหามาจากข้างนอกก็ได้”
ป้าใหญ่ไม่เคยเห็นฟู่เยี่ยนเซินมาก่อน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เชื่อว่าเมิ่งม่อลี่ ไอ้คนไม่เอาไหนน่าสมเพชแบบนั้น จะไปเกาะฟู่เยี่ยนเซินแห่งตระกูลฟู่ได้
เขาว่ากันว่าเด็กสามขวบก็พอมองออกว่าโตไปจะเป็นอย่างไร ตั้งแต่เมิ่งม่อลี่อายุหนึ่งขวบ เธอก็มองออกแล้วว่าไอ้เด็กเหลือขอตัวนี้โตไปคงไม่มีอนาคต ทำอะไรใหญ่โตไม่ได้
เพราะอย่างนี้ หลายปีมานี้เธอถึงกล้ารังแกเมิ่งม่อลี่แบบนั้น
“จะหานักแสดงทั้งที ก็ไม่รู้จักหามืออาชีพหน่อย ไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่มีบรรยากาศของคุณชายตระกูลร่ำรวยตรงไหนกัน มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นหนุ่มสถานบันเทิงที่ออกไปขายตัว”
ฟู่เยี่ยนเซินชะงักไป
เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเขา
สิ่งที่เขาได้รับจากคนรอบข้างมาตลอดมีแต่ความหวังดีและการประจบเอาใจ