บทที่ 11 เธอช่างสำส่อน
“ขอบคุณนะพี่หานชวน พี่ใจดีจัง”
เมิ่งม่อลี่จงใจถลึงตามองเมิ่งซินอีกครั้ง “ฮึ ใจดีกว่าพี่สาวแท้ ๆ ของฉันอีก!”
“ต่อไปฉันจะชอบแต่พี่หานชวน ไม่ชอบพี่สาวอีกแล้ว”
เมิ่งซินเดือดดาลอยู่ในใจ
ยัยโง่นี่จงใจทำแบบนี้ใช่ไหม?
หลังจากเมิ่งม่อลี่ก่อเรื่องขึ้นมา เมิ่งซินก็หมดอารมณ์ฉลองวันเกิดไปอย่างสิ้นเชิง เรื่องของโจวยวนทำให้สมองเธอปั่นป่วนไปหมด
วันเกิดปีนี้เป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดและทำให้เธอทุกข์ใจที่สุดเท่าที่เคยผ่านมา
ทุกอย่างถูกเมิ่งม่อลี่ทำลายจนหมดสิ้น
————
ตอนฮั่วหานชวนกลับเข้าห้อง เขาไม่เห็นเมิ่งม่อลี่อยู่ในห้อง และเธอก็ไม่ได้ถอดเสื้อผ้ามุดอยู่บนเตียงของเขา
ฮั่วหานชวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“คุณหนูม่อลี่ตามคนของเธอไปที่ห้องใต้ดิน กำลังสั่งสอนโจวยวนอยู่ครับ”
เลขาอู๋เอ่ยขึ้นได้จังหวะพอดี
ฮั่วหานชวนขมวดคิ้ว “เธอลงมือเองเหรอ?”
เลขาอู๋พยักหน้า “ครับ โหดเหี้ยมและนองเลือดมาก”
แม้แต่เลขาอู๋ก็ยังถูกทำให้ตกใจ
ฮั่วหานชวนประหลาดใจ
“คุณฮั่วจะไปดูไหมครับ?”
สุดท้ายฮั่วหานชวนก็ยอมก้าวเท้าออกไป
เขาถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น อยากเห็นว่าผู้หญิงบ้าคนนี้โหดเหี้ยมได้ถึงขนาดไหน
————
ตอนฮั่วหานชวนไปถึง ใบหน้าของโจวยวนก็แทบไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่แล้ว มีแต่รอยเลือดจากคมมีดกรีดเต็มไปหมด
“พี่หานชวน พี่มาแล้ว!”
พอเห็นฮั่วหานชวน เมิ่งม่อลี่ก็ทิ้งมีดแล้ววิ่งเข้าไปหาเขาทันที
ฮั่วหานชวนถอยหลังด้วยความรังเกียจไปหลายก้าว มือและใบหน้าของเมิ่งม่อลี่เปื้อนเลือดเต็มไปหมด
“อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย”
เมิ่งม่อลี่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “ก็ได้ค่ะ”
เมิ่งม่อลี่หยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง “ตอนนี้จะเฉือนตรงไหนดีนะ?”
มีดในมือเธอเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ตรงจุดสำคัญ
โจวยวนคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที “อย่า... อย่าแตะต้องฉัน!”