บทที่ 22 ฮั่วหานชวนลงมือทำร้ายคนเพื่อเมิ่งม่อลี่
เมิ่งม่อลี่ยิ้มออกมา
เธอเพิ่งย้ายเข้าฝ่ายการตลาดได้แค่หนึ่งสัปดาห์ แต่ก็สืบจนรู้เรื่องเพื่อนร่วมงานรอบตัวหมดแล้ว
หลี่ชิวเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด
ส่วนฝางโรวเป็นแค่ลูกน้องของคนสนิทหลี่ชิว เป็นเพียงหัวหน้าทีมคนหนึ่งเท่านั้น
ฝางโรวไม่มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษ แต่ประจบเก่งและเชื่อฟังดี นับว่าเป็นหมาที่ใช้งานได้ดีตัวหนึ่ง
หลี่ชิวได้รับสัญญาณจากเมิ่งซินให้จัดการเธอ ย่อมไม่ลงมือเองแน่นอน
คนที่ประจบผู้ใหญ่ย่อมรังแกผู้น้อย ฝางโรวอย่างนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้จึงเป็นมีดที่ใช้งานได้ดีที่สุด
ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น หลี่ชิวก็ปัดความรับผิดชอบออกจากตัวได้หมดจด
“ยังมีหน้ายิ้มอีกเหรอ! ถึงขนาดนี้แล้วยังยิ้มออกอีกหรือไง!”
ฝางโรวย่อมไม่หาเรื่องพนักงานใหม่โดยไม่มีเหตุผล
หัวหน้าส่งสัญญาณให้เธอ แม้จะไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่ฝางโรวก็เข้าใจแล้ว
เพื่อสร้างผลงาน เธอย่อมแทบรอไม่ไหวที่จะลงมือ
ดังนั้นเมื่อครู่ หลังจากเมิ่งม่อลี่ส่งแผนงานให้เธอล่วงหน้า
ฝางโรวก็ไม่แม้แต่จะอ่าน แค่พลิกดูผ่าน ๆ พอเป็นพิธี แล้วก็เดินมาหาเรื่องเมิ่งม่อลี่
เธอคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะได้เห็นเมิ่งม่อลี่อารมณ์แตก ร้องไห้โฮสักยก
อย่างน้อยก็น่าจะได้เห็นเธอทุกข์ใจจนทำอะไรไม่ถูก
อย่างไรเสีย เรื่องจงใจรังแกคนในที่ทำงานแบบนี้ ฝางโรวก็ทำมาหลายครั้งแล้ว
คนหนุ่มสาวพวกนี้เพิ่งเรียนจบ ไม่มีเงินไม่มีความมั่นใจ พอโดนกลั่นแกล้งก็ได้แต่ทนอย่างโง่ ๆ ก่อเรื่องอะไรไม่ได้หรอก
ฝางโรวคิดว่าเมิ่งม่อลี่ก็คงเป็นแบบนั้น
แต่เมิ่งม่อลี่ไม่เพียงไม่แตกสลาย กลับยังยิ้มออกมาเสียอีก
พอฝางโรวอยากมองให้ชัดอีกครั้ง เมิ่งม่อลี่ก็ก้มหน้าลงไปแล้ว ท่าทางเหมือนนกกระทาตัวน้อย
เห็นเมิ่งม่อลี่ทำท่าขี้ขลาดเช่นนี้ ฝางโรวก็คิดไปเองว่าเมื่อครู่คงมองผิด
เธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมคิดว่าตัวเองขู่เมิ่งม่อลี่จนกลัวได้แล้ว จึงยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่