บทที่ 40 ลูบกล้ามท้องสักหน่อย
เมิ่งซินกุมอกแน่น น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้ม
ปกติเมิ่งซินถือว่าค่อนข้างสุขุม เธอเล่นบทหญิงสาวอ่อนหวานอ่อนโยนมาโดยตลอด
เพราะเธอรู้ดีว่าท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วต้องการสะใภ้แบบไหน
แต่วันนี้ เธอก็ห้ามใจไม่อยู่จนเสียท่า
ความดีใจและตื่นเต้นของเมิ่งซินล้นเหลือจนซ่อนไม่อยู่
“ดี เราแต่งงานกัน!”
“หานชวน ความฝันของฉันมาตลอดคือการได้แต่งงานกับคุณ นี่ก็เป็นความปรารถนาของครอบครัวเราทุกคนด้วย ขอบคุณนะ!”
แม้แต่การหมั้นหมายของคนธรรมดาก็ยังยกเลิกได้ นับประสาอะไรกับแวดวงตระกูลร่ำรวย
ก่อนแต่งงาน ต่อให้เธอกับฮั่วหานชวนเป็นคู่หมั้นกัน คนอื่นก็ยังไม่ถือว่าเธอเป็นภรรยาฮั่วอย่างแท้จริง
แต่แค่สถานะคู่หมั้นก็เพียงพอจะทำให้คุณหนูตระกูลต่าง ๆ ในแวดวงนั้นอิจฉาเธอแล้ว
ถึงคนพวกนั้นจะมีชาติตระกูลดีกว่าเธอ ก็ยังไม่กล้ามาหาเรื่อง แถมยังต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอด้วย
ใครใช้ให้เธอกับฮั่วหานชวนมีคำมั่นสัญญาหมั้นหมายกันล่ะ
แค่เป็นคู่หมั้นยังได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ พอแต่งงานกันจริง ๆ เมิ่งซินก็รู้ดีว่าสถานะของเธอจะยิ่งแตกต่างไปอีกขั้น
ชีวิตที่เหลือของเธอจะราบรื่นไร้อุปสรรค
เธอไม่ต้องคอยหวาดระแวง กลัวว่าตัวตนจะถูกเปิดเผยอีกต่อไป
ไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่จะรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเมิ่ง
เมื่อแต่งเข้าตระกูลฮั่วจริง ๆ ต่อให้เรื่องถูกเปิดโปงขึ้นมา ทั้งสองตระกูลก็จะช่วยปกปิดให้เธอ
พ่อแม่ไม่เพียงทำเป็นไม่รู้ แต่ยังจะพยายามเอาใจเธอสุดชีวิตเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้
ถึงตอนนั้น เธอก็จะลงมือกับเมิ่งม่อลี่อย่างลับ ๆ ได้
ช่วงนี้เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์อ่อนโยนและใจดี เธอจึงเสียเปรียบเมิ่งม่อลี่ไปไม่น้อย ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน
ถ้าไม่กลัวว่าจะกระทบกับการแต่งเข้าตระกูลฮั่ว เธอคงไม่อดทนกับเมิ่งม่อลี่มาจนถึงตอนนี้
“แล้วเราจะกำหนดวันแต่งงานกันเมื่อไหร่ ต้องนัดเวลากับคุณปู่ก่อน แล้วค่อยให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเจอกันใช่ไหม?”